Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

bo e xenroso

A GALIZA OFICIAL E FRANCISCO CARBALLO

Escrito por Fcarballo 16-06-2018 en homenaxes. Comentarios (0)

Co gallo da homenaxe que lle fixemos a Francisco Carballo na súa terra de orixe, o sábado, 4 de agosto do 2000, entre outras iniciativas que deixaremos para outras achegas, o investigador Santiago Prol [mantedor desta bitácora] imprentou no semanario ANT o día anterior (3/VIII/00), un texto exemplarizante que logo lería ao remate da cea homenaxe no Castelo de Maceda (no que vivira Afonso X o Sabio cando tiña 11 anos de idade e do que saíu João da Nova, o navegante galego máis relevante do século XVI)):

“A Galiza oficial ningunea a Francisco Carballo. Non lle concede medallas ao coautor de Castelao contra a manipulación. A Universidade oficial apenas recoñece a Francisco Carballo. Non nomea doutor honoris causa a quen impulsa unha historiografía autenticamente nosa e promove toda unha escola de historiadores. A Igrexa oficial omite a Francisco Carballo. Ignora con teimosía a un dos seus máis prestixiosos fillos e especialistas. A Literatura oficial non considera canónico a Francisco Carballo. Non inclúe nas súas escolmas ningún dos seus ensaios históricos ou teolóxicos. O Xornalismo oficial non lle concede premios a Francisco Carballo. Sabe que non se vende aos poderes de turno.

Amósase Francisco Carballo incómodo para os folklorizantes: asina manifestos e adhesións xunto con outros intelectuais. Publica ensaios moi comprometidos co Noso País. Reescribe a Historia oficial que nos contaron. Enxerta certeiros artigos e lúcidas columnas no semanario A Nosa Terra. Non claudica. Faino con discreción e  cunha dignidade exemplar. E sempre, sempre dende a mesma trincheira: a dos bos e xenerosos”. 


17 DE MAIO / MARÍA VICTORIA MORENO

Escrito por Fcarballo 17-05-2018 en cabodano. Comentarios (0)

Co gallo deste 17 de Maio, imos rescatar a primeira aproximación que fixemos -dende esta bítácora- sobre a homenaxeada deste ano. Incluímos unha segunda achega [as dúas datadas o 16 de xaneiro deste 2018]. Invitamos a quen nos siga de cerca, retome a lectura da columna que Francisco Carballo fixo sobre a mellor obra desta escritora "alófona" xenerosa e boa. Eis o texto primeiro que inserimos naquela altura: "Neste 2018 a Real Academia Galega (RAG) vai dedicarlle as Letras a unha muller (4ª en 55 anos logo de Rosalía de Castro, 1963; Francisca Herrera, 1987 e María Mariño, 2007). Estamos a falar de María Victoria Moreno, estremeña de nacemento (Valencia de Alcántara, Cáceres, 1939), pero galega de todo o demais e que finou na cidade de Pontevedra en 2005. Francisco Carballo coñecía persoalmente á escritora e tamén á súa obra. No núm. 1.053 do semanario ANT (24/10/2002) escribiu unha interesante columna titulada “Anagnórise” que imos rescatar en dúas achegas:

“Este é o título dunha primorosa obra de María Victoria Moreno, Anagnórise, agnición, descubrimento dun mesmo. Anagnórise, breve novela desa autora, ten, ao menos, dúas virtualidades: levar da man ao protagonista, un adolescente que fuxe de si mesmo e que acaba reconciliándose coa súa personalidade e, á vez, desvelar bocados autobiográficos da autora. Hai só días, nunha entrevista de prensa, Victoria Moreno expresaba as súas inquedanzas e a febra da súa intimidade. Ao chegar a Galiza, dinme conta da súa lingua e ameina; comprendín con esa decisión que optaba ao mesmo tempo polos sectores pobres e excluídos, afirma. Merecemento digno de congratulación.

 A xa vella novela Anagnórise [1988] fíxome lembrar a miña infancia. A mestra dos meus cinco a once anos [1930-36] foi dona María, unha mestra da mesma febra que o seu marido, solidarios do campesiñado, amorosos, excelentes pedagogos. Vivían nunhas dependencias da mesma escola, unha casa rural do meu lugar [Celeirón de Asadur]. A influencia positiva de tales mestres supera canto se poida dicir. Desafortunadamente hai e había na Galiza mestres e mestras, uns desertores do agro, outros miméticos imitadores da burguesía rancia das vilas e cidades, colonizadores do castrapo e de valores antigalegos. Estes seudoeducadores son os máis funestos elementos dos males de Galiza (...).

N.B.- Continúa na achega "Anagnórise / María Victoria Moreno (2)" publicada o 26 de xaneiro deste 2018 eiquí. Eis a nosa contribución dende a bitácora Amigos de Francisco Carballo:  http://fcarballo.blogspot.es/1517001563/ 

DISOLUCIÓN DE ETA

Escrito por Fcarballo 03-05-2018 en Novas. Comentarios (0)

Por mor do atentado da T4 en Barajas (Madrid), Francisco Carballo imprentou unha columna moi clarificadora sobre ETA no semanario ANT (11/01/2007). Imos recuperala co gallo do anuncio de disolución da organización armada vasca hoxe mesmo: “A fins da década de 1950, cando a ETA deu en cavilar na loita armada, eran moitas as organizacións anticoloniais con tal práctica de liberación. Na de 1960 acadaron a independencia numerosos países. Dende aquela até hoxe cambiaron as tecnoloxías militares e a cultura mundial. Os pobos en desacordo co seu status político han de arbitraren o camiño axeitado para obteren o que desexan. A ETA é un fósil (...). Só ten unha vía de saída: a rendición (...).

Síntome saudoso do 1950, cando ollei nos claustros de San Vicente (Bilbao) nas primeiras siglas de ETA, que expresaban amor ao éuskaro e ás culturas oprimidas. Que aquela vía liberadora se armase nos anos 60 foi xa unha mágoa. Que non se reconvertese nos anos 80, unha incógnita. Que agora se despece en “kale borroka”, que se encastele en adegas, que se mergulle nas lagamortas do tempo, é unha consecuencia da súa atemporalidade.

Mais non é ETA só un vagalume apagado nos itinerarios libertarios, un dos feitos máis para lamentar na España das nacións e a impasíbel ignorancia histórica dos mass media, da escola, da universidade mesetaria, etc. Ese empeño en negar a realidade do pasado e do presente que grita liberdade, que ama a diversidade e que admite unidades voluntarias gratificantes”. 

N.B.- As fotos tirámolas da edición dixital do xornal El País (Fotogalería. 50 anos de ETA en imaxes). A primeira que seleccionamos é da 1ª vítima de ETA, un garda civil galego (7/06/1968). A segunda amosa milleiros de mans brancas co gallo do asasinato de ETA a Francisco Tomás y Valiente, ex presidente do Tribunal Constitucional (15/02/1996). A terceira é da Terminal 4, logo dun dos últimos atentados mortais de ETA (30/12/2006). Fonte: www.elpais.com

ANAGNÓRISE / MARÍA VICTORIA MORENO (2)

Escrito por Fcarballo 26-01-2018 en columnas. Comentarios (0)

(...) Anagnórise utiliza unha viaxe a partir de Vilalonga (Sanxenxo) como escenario do diálogo do rapaz coa chofer descoñecida. Cun galego á vez común e gramaticalmente correcto, a escritora conecta a paideia grega de Platón co fondo musical de David Bowie: “I laughed and shook hands, and made my way back home. I searched for form and land, for years, and years! Roamed. I gazed a gazley star at all millions here. We must have died alone, a long time ago” (1).

“Comecei a cantaruxar a letra, tamén polo baixiño, e houbo un momento no que tiven a impresión de que o noso teimoso enfrontamento rematara definitivamente”. “Estábase ben no coche e ela e máis eu eramos dous amigos e camiñabamos cara a despedida ao longo dun solpor de ouro e violeta”. Esta odisea libera do desespero ao rapaz e acompáñao na autoafirmación e na capacidade crítica do seu ambiente; logra o que di a autora: “as persoas estamos feitas para levar adiante os proxectos máis fermosos”. Libro útil, cheo de engado para os mestres de ética na súa tarefa de desvelar valores e así deixar o impositivo empeño de aturdirnos con textos de filósofos á deriva".

N.B.-  (1) A estrofa pertence ao tema de Bowie “The man who sold the world": “Rin e dinlle a man.O que fixen foi voltar ao fogar. Busquei en terra allea durante anos e anos. Deambulei. Ollei e ollei fixamente millóns de estrelas. Nós debemos ter falecido sós fai moito tempo”.

Ver vídeo