Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Bo e Xeneroso

OS PAPAS DA SÚA VIDA (7b)

Escrito por Fcarballo 07-04-2018 en papas. Comentarios (0)

A Teoloxía da Liberación saíu nas Conversas varias veces. Dedicarémoslle algunhas achegas máis adiante. Porén, ao falar de Xoán Paulo II focalizamos o tema cunha imaxe que deu a volta ao mundo por mor da súa visita a Nicaragua [“...nicaragüita, la flor más linda de mi querer”, que diría -e cantaría entrañábelmente- Carlos Mejía Godoy e os de Palacagüina na xeira da Revolución Sandinista (1979-90)]. Formulamos nós: “Xoán Paulo II non ve con bos ollos a Teoloxía da Liberación. Acusou inicialmente ao movemento de revolucionario. A Leonardo Boff ameazouno para que estivese calado. Iconograficamente hai un intre histórico relevante de 1983, cando chega Wojtyla ao aeroporto de Managua (cos sandinistas no poder), Ernesto Cardenal, que era ministro de Cultura, axeónllase. O Papa comínao e dille que ten unha débeda coa Igrexa”.

Carballo respondeu con moito acougo: “Hai dúas varas de medir. Unha para un laico que pensa que a situación é mala. Sublévase e a Igrexa non di nada. Outra para un clérigo que fai o mesmo. A este aplícanlle o Dereito Canónico dicindo: vostede non se involucre. O Papa utilizouno en Nicaragua. Non lle di que os cristiáns de Nicaragua non participen na loita sandinista; dille que el [Ernesto Cardenal] non debe ser ministro. O Papa, nese caso, fai un xesto de lexislación canónica moi discutíbel e, para min, negativo. Non invalida neste caso a Teoloxía da Liberación. Está xulgando un comportamento privado que considera que non está ben, entende que Ernesto Cardenal debería seguir á fronte da comunidade dedicada á contemplación e ao traballo comunitario en Solentiname (no Lago Nicaragua). Foi unha corrección canónica. Este Papa púxolle moitos puntos sobre os íes á Teoloxía da Liberación, pero non se pode dicir que a condenase explicitamente, aínda que opina que se introducía nela demasiado pensamento marxista”.  

N.B.- O primeiro documento gráfico tirámolo de www.estrelladenicaragua.net no que podemos ollar ao papa polaco cominando ao poeta e -naquela altura- ministro de Cultura do goberno de Nicaragua. O segundo retrato localizámolo en www.hablardepoesía.com.ar e a terceira é unha caricatura na que aparece Cardenal con Augusto Cesar Sandino, publicado no voceiro sandinista en maio de 1977, cando aínda non acadaran o poder revolucionario.

OS PAPAS DA SÚA VIDA (7a)

Escrito por Fcarballo 02-04-2018 en papas. Comentarios (0)

Fixemos as Conversas na primavera e parte do verán de 2001, aínda que se publicaron ao ano seguinte. Naquela altura Xoán Paulo II xa levaba 23 anos exercendo como papa e non gozaba de boa saúde. Popularmente coñecido co nome secular, Karol Wojtyla (Wadowice, Polonia, 1920 – Cidade do Vaticano, 2005), estivo 27 anos no pontificado [dende outubro de 1978 até abril de 2005]. Ao longo das Conversas saíu o seu nome varias veces. Imos aproximarnos á súa figura en dúas achegas. Preguntamos nós: “Un dos papas máis lonxevos malia o atentado sufrido en 1981, é Xoán Paulo II. Amósase como un dos pontífices máis prolíficos e dos que maior fidelidade mantivo á tradición doutrinaria da Igrexa, ¿non si?”

Francisco Carballo contestou: “Non ten a pátina histórica dos papas italianos. Curtido na familia e país polacos, nas guerras e inimizades culturais entre pobos, Xoán Paulo II puido ser unha paréntese orixinal no goberno eclesiástico; intentouno na visita ás parroquias de Roma e no contacto persoal. Segue a liña de Paulo VI na diplomacia e no ecumenismo pero sen a sutileza daquel, con espectáculo e o apoio de grandes finanzas (Fundación Ampere, etc.); paralizou as reformas e ten sumida no marasmo á Curia e a dioceses enteiras.

Temo que non faga o xesto xeneroso e desmitificador de renunciar ao cargo por razóns de saúde. Se a norma para os bispos é presentar a dimisión aos 75 anos, o Papa ten ese cargo porque é bispo de Roma. ¿por que non cumprir coa norma de todo bispo? O caso máis famoso de dimisión foi o de Celestino V (séc. XIII). Substituíuno Bonifacio VIII. Dante Alighieri pon ao primeiro no Ceo e ao segundo no Inferno”. [Engadir que hogano temos outro caso de dimisión por problemas de saúde no seu substituto, Benedicto XVI].  

N.B.- A primeira imaxe tirámola de www.catholic.net. A segunda, de cando sufriu o (enigmático) atentado por parte do turco Ali Agca na Praza de San Pedro (13/V/1981), é de www.ruizhealytimes.com. A terceira (na que xa estaba moi deteriodado de saúde física e mental), localizámola en www.hoy.es. Engadir que Ali Agca foi condenado a cadea perpetua. O papa polaco entrevistouse con el no cárcere, mesmo mediou para que lle condonaran a pena e o indultasen. En 2000 cumpriuse esa arela por parte do presidente da República italiana e Ali Agca foise cara Turquía sen aclarar quen estaba, ademais del, detrás do atentado ao máximo responsábel da Igrexa católica no mundo.