Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

premios

X PREMIO GALIZA MÁRTIR (2015)

Escrito por Fcarballo 04-05-2017 en premios. Comentarios (0)

Na bitácora www.irimegos.wordpress.com [da Asociación Irimia á que pertenceu o presbítero ilustrado de Maceda], ollamos unha apaixoada achega de Engracia Vidal, co gallo da vindicación anual a Alexandre Bóveda no Día da Galiza Mártir (17 de agosto) en Poio e Pontevedra.  No tradicional xantar organizado pola Fundación Alexandre Bóveda, fíxose entrega do X Premio Galiza Mártir a título póstumo a Francisco Carballo (2015). Eis parte da intervención da historiadora e teóloga -amiga persoal del- que sempre loitou pola fe e a galeguidade dende a súa condición de muller comprometida: 

“Un ano máis, xuntámonos para celebrar a VIDA de Alexandre Bóveda (...). Hoxe traemos algo novo. Neste mesmo acto Pontevedra  quérelle render homenaxe tamén a Francisco Carballo. Seguramente que todos os presentes estivemos con el en Salamanca, Maceda, Vigo, Marín, Santiago, A Coruña, onde puidemos  lembrar e agradecer a súa vida, a súa fidelidade a Deus,  a Galiza e a todas as mulleres e homes cos que compartiu os seus 89 anos de vida. No Deus en quen Paco e Alexandre creron, cabemos todos nós, aínda que non teñamos a fe e as obras que eles tiveron.

Estou convencida da súa ledicia por se veren aquí, xuntos, recordados por nós e celebrando moito do que ambos os dous compartiron: a súa terra ourensá, que os recibiu e os ensinou a falar; Pontevedra, a onde chegaron da man do seu traballo; a súa paixón por Galiza, na que gastaron a vida; a súa fe, que os fortaleceu ata a morte, aceptando un a excesiva brevidade e a violencia, e outro, pola contra, unha longa etapa que incluíu tamén a dureza e limitación da enfermidade (...) E, aínda máis, Carballo foi estudoso de Bóveda.  Lendo os seus escritos percibimos a admiración que espertaba nel e a sintonía co seu pensamento. Bóveda nacera 22 anos antes. Pero compartiron en diferentes idades as dificultades da escaseza económica, a inestabilidade política e a persecución relixiosa. Todo acabou na inxustiza da súa morte.

Co tempo, Carballo viviu a “persecución” polos dous lados. Sufriu do réxime civil e tamén do eclesiástico porque non sempre foron comprendidas as súas opcións políticas e sociais. Pero non o derrubaron. E seguiu adiante coa súa fe comprometida na causa política en todo aquilo que a el lle parecía identificado coa causa evanxélica. Se hai que seguir a Xesús na loita pola liberación da pobreza, haberá que asumir as consecuencias… E se hai que “obedecer a Deus antes ca ós homes”, -principio evanxélico-, “os pobres” teñen que ser sempre os primeiros… tamén principio evanxélico… (...) Na vida de Carballo podemos ver a realización que moitos poetas soñaron e cantaron. Unha vida longa entregada a Deus, á xuventude, a toda persoa que se achegaba a el, ao pobo, anhelando aquilo que o puider facer máis libre, máis galego e de máis proveito para a HUMANIDADE”.

(Na primeira foto aparece a viúva de Alexandre Bóveda (Amalia Álvarez Gallego) e un familiar na anual ofrenda floral perante o monumento da Caeira. A segunda -de www.farodevigo.es-, amosa un primeiro plano de Engracia Vidal,  persoa comprometida coa inculturación da Igrexa galega, amiga persoal de F. Carballo e alma da publicación Encrucillada).

PREMIO BOS E XENEROS DA AELG, 2012

Escrito por Fcarballo 25-12-2016 en premios. Comentarios (0)

 

A Asociación de Escritores en Lingua Galega [AELG] concedeulle o Premio Bos e Xenerosos a Francisco Carballo. A solemne entrega fíxose o 3 de marzo de 2012, no salón de actos do Museo do Pobo Galego. Asistiu unha ampla representación do eido político e cultural de Galiza. Outrosí moitos amigos de Maceda, encabezados polo alcalde Xabier Oviedo. Cesáreo Sánchez Iglesias, presidente da AELG, dixo que Francisco Carballo tivo a “vontade de liberarse dunha historia imposta e iso foi o que vertebrou o seu traballo nun tempo no que a Universidade non cubría as necesidades da historiografía nacional”. Carballo entregouse de vez “á constitución dunha elaboración en clave nosa da historia galega e á vindicación do cristianismo como espazo de loitas contra as inxustizas, e mesmo de subversión e crítica ao poder”. (Na foto: Xabier Oviedo, Santiago Prol, Bieito Seara, Mercedes Queixas, Cesáreo Sánchez Iglesias, Francisco Carballo, Paco Nóvoa, Vitorino Pérez Prieto e a súa dona, Antón Gómez e a súa dona, Celso Sánchez, Mercedes de Manuel e Chus Teijeiro, na comida posterior coa que agasallamos os amigos ao presbítero ilustrado de Maceda no restaurante Porta Faxeira de Compostela).

A loa fíxoa Anselmo López Carreira, que o coñece dende 1978, cando estaban a elaborar o manual Historia de Galicia (ANPG, 1979). Lembrou a “súa honestidade persoal, a fidelidade aos proxectos que emprendeu e o seu compromiso social”. Á fronte dunha camada de historiadores novos, Francisco Carballo impulsou e mesmo asinou publicacións transcendentais para a historiografía de Galicia, a través da editora do semanario A Nosa Terra (ANT), da que foi presidente. Ao recoller o premio, o teólogo e historiador macedán  afirmou con contundencia que “Galiza é obxecto dun experimento para destruír a súa identidade”, ao que engadiu: “Somos un País ao que se lle quere impoñer unha cultura, destruíndo a que el xera e que mesmo arela continuar”. Tamén fixo unha reflexión sobre Igrexa: “A cúpula eclesiástica é máis un problema que unha solución, fronte ao cristianismo de base que é un elemento positivo, unha forza viva e rexeneradora”.