Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

papas

OS PAPAS DA SÚA VIDA (1)

Escrito por Fcarballo 14-03-2018 en papas. Comentarios (0)

Co pretexto dos cinco anos do papado de Francisco (13/03/2013), imos meterlle o dente aos papas que Francisco Carballo coñeceu ao longo da súa vida. Cando lle fixemos a penúltima visita ao "seu exilio case forzoso" en terras de Salamanca, o día de reflexión das Eleccións Europeas, o sábado, 24 de maio de 2014, entre os moitos temas que tocamos naquela xornada inesquecíbel, falamos do novo papa de Roma, o arxentino Jorge Mario Bergoglio (Buenos Aires, 17 de decembro de 1936), que xa soara para o cargo na anterior elección. Francisco Carballo estaba relativamente ilusionado coa escolla, cos novos xestos e  co estilo próximo ao comunicar a súa mensaxe. Porén, dicíanos [ao alcalde de Maceda, Xabier Oviedo, a Bieito Seara, a Celso Sánchez e a Santiago Prol] que non ía telo doado, pois a Igrexa oficial era a de sempre e o Vaticano II, malia os esforzos do seu promotor Xoán XXIII e continuador Paulo VI, ao remate quedara no que quedara...

O presbítero ilustrado de Maceda apenas tivo tempo para ollar a traxectoria do papa arxentino [naquela altura só pasaran 14 meses dende a súa elección]. Estamos a falar das súas propostas no diálogo entre relixións, o achegamento aos máis desprotexidos [mesmo predicando co exemplo e non coa suntuosidade do antecesor], o seu posicionamento a respeito do medio ambiente, da pedofilia entre os membros da Igrexa, dos abusos en todas as frontes, da condición da muller e tamén dos homosexuais: “¿Quen son eu para xulgar a un gay se busca a Deus e ten boa vontade?”. Este papa mesmo emprega as redes sociais con asiduidade. A súa conta de Twitter sube dos 16 millóns de seguidores. Foi portada da revista Rolling Stone. Ao igual que Francisco Carballo, ve compatíbel o Big Bang coa Creación, que mesmo se complementarían... Tamén apareceu como candidato ao Premio Nobel da Paz. Francisco Carballo finaría ao empardecer novembro daquel 2014, así só puido ollar os primeiros 20 meses de mandato do papa arxentino, o xefe de estado da Cidade do Vaticano e unha das persoas máis influíntes do noso Planeta.

N.B.- A primeira imaxe está tirada da revista Rolling Stone [13/02/2014], a segunda fíxoa Santiago Prol nos xardíns do enorme edificio que teñen os PP Paúles en Santa Marta de Tormes en Salamanca [24/05/2014] e a terceira collémola da wikipedia. Como desta volta empezamos polo último papa de Roma que el puido ollar en vida, en próximas achegas iremos cronoloxicamente, mesmo con aproximacións aos que el coñeceu persoalmente en Roma cando era o reitor do Teologado dos PP Paúles en Salamanca e unha das máximas autoridades desa congregación en todo España. Beizón!

PACEM IN TERRIS

Escrito por Fcarballo 24-02-2018 en papas. Comentarios (0)

No libro de Conversas (ANT, 2002), nas páxinas 84-88, preguntámoslle polos papas da súa vida, aos que nos achegaremos en datas próximas. Hoxe imos deternos -mesmo por mor do potencial incremento dunha hipotética conflagración nuclear a escala global-  na encíclica Pacem in Terris, a máis salientábel da Igrexa católica dende 1800, en verbas súas. No número 1.090 do semanario ANT (24/04/2003), Francisco Carballo inseriu unha lúcida columna que resiste moi ben o paso do tempo: 

 

“O 11 de abril de 1963, firmaba Xoán XXIII a súa carta encíclica Pacem in Terris, o documento papal máis importante da época contemporánea. Documento luminoso que serviu de base á constitución Gaudium et Spes do Vaticano II e que hoxe seguimos a ollar con ledicia. ¿Por que o máis importante? Porque centra na paz o eixo da sociedade. A paz mundial é imprescindíbel para o desenvolvemento humano e para a liberación dos maltratados. Segue a dicir Xoán XXIII: “Na nosa época, que se gloria de posuír a enerxía atómica, é absurdo defender que a guerra sexa apta para resarcirse de dereitos violados”. Porque afirma como fundamento da sociedade á persoa, cos seus dereitos e deberes: “Todo home é persoa, isto é, natureza dotada de intelixencia e libre albedrío. Polo tanto o home ten por si mesmo dereitos e deberes, que dimanan inmediatamente e ao mesmo tempo da súa propia natureza. Son universais e inviolábeis”.

Engade as características máis significativas do mundo actual: as reivindicacións económicas e políticas dos traballadores; a presenza da muller na vida pública e a emancipación dos pobos: “Non hai comunidade nacional que queira estar baixo o dominio doutra”. A Pacem in Terris distingue entre o erro e quen o profesa, entre as ideoloxías e as correntes históricas: “Porque unha doutrina, cando ten sido elaborada e definida, xa non cambia. Ao contrario, as correntes de carácter económico e social, cultural ou político, aínda que teñan orixe en tales teorías, ao desenvolverse no medio de condicións mudábeis, están suxeitas por forza a unha continua mudanza”. Compre logo estar atentos aos “signos dos tempos”. Saber ollar os horizontes, as aspiracións humanas. Xoán XXIII, na Pacem in Terris, reivindicou para os católicos os avances da conciencia universal v.g. a declaración dos dereitos do home e cidadán da Revolución Francesa [liberdade, igualdade e fraternidade], só vista negativamente polo integrismo. É unha carta encíclica que Xoán XXIII emitiu para todos os humanos, para un mundo en guerra fría, nun xeo a disolver coa quentura da paz”. 

N.B.- Ademais dunha portada de Pacem in Terris, quixemos inserir intencionadamente imaxes de Xoán XXIII con Quiroga Palacios, o Cardeal de Galicia, que tivera a ben nacer en Maceda no ano 1900. Aos dous coñeceunos e tratounos Francisco Carballo.