Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Novas

REBELIÓN DE CURAS GALEGOS CONTRARIOS AO CELIBATO OBRIGATORIO

Escrito por Fcarballo 24-09-2018 en Novas. Comentarios (0)

Ao abeiro do celibato, da pederastia, escándalos a esgalla e da crise moral en non poucos sectores da Igrexa hoxe, rescatamos parte dun artigo publicado en El Correo Gallego (23/05/2010), asinado por X. R. Iglesias, no que aparece Francisco Carballo e o Colectivo Encontros, que se xuntaban con regularidade “en reflexión teolóxica” para poñer ao día doutrinas do Concilio Vaticano II. Para o presbítero ilustrado de Maceda o celibato “é cruel, innecesario e inxustificábel; mesmo debería ser só opcional”. Ía na liña que xa nos contara no libro de Conversas (2002): “Aínda que o celibato non se debate no Vaticano II, os presbíteros do Colectivo Encontros amosáronse contra a súa obrigatoriedade; unha inxustiza humana e unha das principais razóns que lastran á Igrexa cara a modernidade.  Na orixe do celibato -explica Carballo, historiador e teólogo membro do grupo- conflúen razóns teolóxicas, pois a virxindade críase máis perfecta que o matrimonio, e administrativas, pois permitía unha organización más forte. Hoxe en día non se sosteñen, as teolóxicas están superadas e as de carácter organizativo non poden estar por riba das persoas".

Francisco Carballo lembra que o Vaticano non impón a obrigatoriedade do celibato aos presbíteros do rito oriental:  "Non é un problema teolóxico, senón de administración, e aí a Igrexa de Roma é unha estrutura pesada e lenta, nada doada de cambiar". Tanto Carballo como o resto de curas do Colectivo Encontros non son alleos ás dificultades coas que se encontraría a Igrexa se aceptase o celibato opcional. Agora os curas traballan con total dispoñibilidade e mobilidade e con soldos aceptábeis. Una situación inviábel se se lles permitise formar unha familia, á que terían que manter e dedicarlle tempo. Terían que pagarlles máis ou buscar un traballo remunerado que lles roubaría tempo ao seu labor pastoral, "pero é unha reforma que algún día Roma terá que asumir e canto antes o faga mellor para todos". O Colectivo Encontros estuda facer público un manifesto. Saben que as súas opinións exercen gran influencia sobre certos colectivos da Igrexa galega. Entre eles hai destacados teólogos como Francisco Carballo e Victorino Pérez Prieto; mesmo comparten postulados con Andrés Torres Queiruga: "Foi unha mágoa que o Concilio Vaticano II non debatera finalmente a cuestión do celibato, porque moito se tería adiantado". Lembra este prestixioso teólogo -mesmo no ámbito internacional- que Paulo VI deixou un documento sobre o tema para que o seu sucesor abrise o debate. Os seguintes papas non entraron no asunto (...)”.

N.B.- A primeira foto, autoría do teólogo Antón Gómez, foi publicada en www.elcorreogallego.es. Nela podemos ollar a Francisco Carballo, xunto con Rubén Aramburu, Manuel Peleteiro, Victorino Pérez Prieto e outros teólogos [curas e ex curas] en Cervantes, na xuntanza que o Colectivo Encontros fixo naquela vila da montaña lucense na primavera de 2010. Naquel altura Francisco Carballo tiña 85 anos e seguía en primeira liña no que el denominaba "a fronteira do eclesial e o corazón do debate social". A segunda imaxe tirámola de www.redescristianas.net que vai acompañada dun interesantísimo traballo sobre o mesmo tema.

QUIROGA PALACIOS, CARDEAL E TRIBUNO DE GALIZA (6)

Escrito por Fcarballo 10-07-2018 en Novas. Comentarios (0)

En maio de 2008 [do 17 ao 25] o Cardeal Quiroga Palacios quedou inmortalizado coa emisión dun histórico selo de correos; mesmo presentado -ao mundo e con moito nivel- en Maceda, na súa vila natal. Fora iniciativa do altruísta e tamén fillo predilecto de Maceda, Paco Nóvoa, que fora xefe provincial de Correos. O Grupo Academia Postal editara un fermoso libriño no que participaran Xabier Oviedo, alcalde de Maceda; José Luis Baltar, presidente da Deputación Provincial; Camilo Ocampo, subdelegado do Goberno; Luis Quinteiro, bispo de Ourense; Xosé Carlos Sierra, delegado de Cultura da Xunta; Francisco Nóvoa, ex xefe provincial de Correos e director xeral do Grupo Academia Postal; Valentín Suárez, presidente da FEGASOFI; Teresa Seara, directora de Correos de Maceda; José Barros Cachaldora, presidente da Sociedade Filatélica, Numismática e Vitolfílica Miño; Santiago Prol, investigador...  

No programa de actos, ao abeiro das Letras Galegas de 2008, no Castelo de Maceda, artellouse, entre outras moitas actividades [presentación oficial do selo, apertura da estafeta temporal de Correos, mataselos especial, inauguración da exposición filatélica, certame de música coral...] unha conferencia -a dúas bandas- impartida por Francisco Carballo e Santiago Prol, baixo o título “O Cardeal Quiroga Palacios e o seu legado cultural”. Denantes, proxectáranse 100 imaxes da traxectoria vital e pastoral do Cardeal e un anaco do NO-DO [do seu mellor ano santo (1965) no que aparecía -o 25 de xullo- Quiroga Palacios como figura central naquela Compostela de mediados dos 60 en festas xubilosas].

Naquela conferencia, Francisco Carballo centrou a súa disertación sobre dous parámetros: A organización do Noso País nos tempos de Fernando Quiroga [Carballo sempre o denomina así] e a vivencia da fe cristiá en Galiza nos tempos do Cardeal. Lembrou a afectuosa entrevista persoal que tivera con el no Pazo Arcebispal en 1957, que o atopara moi avellentado malia ter só 57 anos naquela altura, que vivía na austeridade e na sinxeleza máis absoluta, que os dez últimos anos do cardeal foran moi duros para el, que tivera unha vida moi laboriosa e complexa, mesmo con actividades abondo interesantes e transcendentais, etc, etc. Ao longo dos últimos 15 anos de vida de Francisco Carballo, gravamos todos os actos nos que participamos con el ou nos que asistimos invitados por el. Deste encontro na torre da homenaxe do Castelo de Maceda, daremos cumprida conta no novo proxecto no que estamos mergullados e do que estamos a vulgarizar nesta bitácora pequenos bosquexos...

N.B.- A primeira imaxe é a portada do libriño que imprentou o Grupo Academia Postal Editores co gallo do selo conmemorativo dedicado ao Cardeal Quiroga Palacios. A segunda e a cuarta forman parte do dossier de prensa da Sociedade Filatélica Miño de Ourense daquel evento. Na terceira aparece o Selo do Cardeal, o cuño conmemorativo e o sobre ilustrado co Cardeal Quiroga Palacios e o escudo de Maceda.

BENEDICTO / VOCES CEIBES

Escrito por Fcarballo 05-06-2018 en Novas. Comentarios (0)


Coa nova do fatal desenlace de Benedicto (4/VI/2018), exhumamos a columna que Francisco Carballo lle dedicou a Voces Ceibes (ANT, 28/IX/2006), na que incide que aos que máis escoitou foron Miro Casabella, Bibiano e Benedicto [en Vigo] e a Suso Vaamonde [por todo o País]. A Agrupación Cultural Os Cabaceiros de Maceda trouxera á nosa vila, en Nadal do 1975, a Benedicto, Bibiano e Cao. Outrosí a Suso Vaamonde. Francisco Carballo estaba alí. Eis a columna: “Voces Ceibes iniciou espectacularmente a súa breve xeira na Facultade de Medicina de Santiago, 1968. Todos temos nostalxia daquel instante, dos cantautores Vicente Araguas, X. González, Guillermo Rojo, etc, das letras de Lois Diéguez, Celso Emilio Ferreiro, etc. Aos que máis ouvín no Vigo dos anos 70 foron Miro Casabella, Bibiano e Benedicto. Con quen máis me encontrei por Galiza adiante foi con Suso Vaamonde, xograr con guitarra ao lombo e letrista de Manuel María.

Voces Ceibes foi o vento refrescante que até puido entrar nos “seminarios galegos” como testemuña Xerardo Moscoso. De 1965 a 1975 estes centros atravesaron o “mar vermello” cara o deserto dunha nova configuración. Uns lograron transformacións lentas e firmes; outros foron presionados, cambiaron de domicilio ou pecharon. A xeira fecunda de Voces Ceibes coincidiu cronoloxicamente coa dos intentos de galeguización, apertura e saída ao pairo dos seminarios. Xogamos unha aventura de ilustración e de inculturación (...). Aquel intre de creatividade baixo o tellado de chumbo do nacionalcatolicismo está enviar sementes a todo o País. E así todos os sectores da cultura. Voces Ceibes inspira e roe; é unha aguillada que acompañar”.  

N.B.- A primeira imaxe -con Benedicto actuando en directo- tirámola de www.lavozdegalicia.es. A segunda é o cartaz que deseñou Raimundo Patiño para o acto de Voces Ceibes en Nadal do 68, mesmo presentado por Manuel María (www.museoreinasofia.es). Dende a bitácora Amigos de Francisco Carballo arelamos lle sexa leve a terra a Benedicto. 

Mesmo inserimos un par de enlaces de "youtube" como homenaxe de lembranza. O primeiro é á cantiga "No Vietnam" (1968), con letra de Lois Diéguez, que pertencía ao seu "single" iniciático, no que incluía outros tres temas. Foi o primeiro disco que nós escoitamos del en Maceda naquela altura. Eis os enlaces:


á cantiga "Vietnam"

O segundo enlace corresponde ao seu LP  "Pola Unión" de 1977, o traballo máis aqueloutrado deste cantautor, que nos deixou con 71 anos de idade, logo dunha delongada enfermidade dexenerativa [Huntington]. Benedicto foi o artífice da actuación do Zeca Afonso no Burgo das Nacións en Compostela no 72, cantando por primeira vez -e a dúo- o "Grandola vila morena" que levaría a Portugal -dous anos despois- á singular  Revolución dos Cravos. Eis o disco completo do 77 deste pioneiro da canción protesta en Galiza:

Pola Unión

DISOLUCIÓN DE ETA

Escrito por Fcarballo 03-05-2018 en Novas. Comentarios (0)

Por mor do atentado da T4 en Barajas (Madrid), Francisco Carballo imprentou unha columna moi clarificadora sobre ETA no semanario ANT (11/01/2007). Imos recuperala co gallo do anuncio de disolución da organización armada vasca hoxe mesmo: “A fins da década de 1950, cando a ETA deu en cavilar na loita armada, eran moitas as organizacións anticoloniais con tal práctica de liberación. Na de 1960 acadaron a independencia numerosos países. Dende aquela até hoxe cambiaron as tecnoloxías militares e a cultura mundial. Os pobos en desacordo co seu status político han de arbitraren o camiño axeitado para obteren o que desexan. A ETA é un fósil (...). Só ten unha vía de saída: a rendición (...).

Síntome saudoso do 1950, cando ollei nos claustros de San Vicente (Bilbao) nas primeiras siglas de ETA, que expresaban amor ao éuskaro e ás culturas oprimidas. Que aquela vía liberadora se armase nos anos 60 foi xa unha mágoa. Que non se reconvertese nos anos 80, unha incógnita. Que agora se despece en “kale borroka”, que se encastele en adegas, que se mergulle nas lagamortas do tempo, é unha consecuencia da súa atemporalidade.

Mais non é ETA só un vagalume apagado nos itinerarios libertarios, un dos feitos máis para lamentar na España das nacións e a impasíbel ignorancia histórica dos mass media, da escola, da universidade mesetaria, etc. Ese empeño en negar a realidade do pasado e do presente que grita liberdade, que ama a diversidade e que admite unidades voluntarias gratificantes”. 

N.B.- As fotos tirámolas da edición dixital do xornal El País (Fotogalería. 50 anos de ETA en imaxes). A primeira que seleccionamos é da 1ª vítima de ETA, un garda civil galego (7/06/1968). A segunda amosa milleiros de mans brancas co gallo do asasinato de ETA a Francisco Tomás y Valiente, ex presidente do Tribunal Constitucional (15/02/1996). A terceira é da Terminal 4, logo dun dos últimos atentados mortais de ETA (30/12/2006). Fonte: www.elpais.com

ASOCIACIÓN CULTURAL DE VIGO (1)

Escrito por Fcarballo 07-12-2017 en Novas. Comentarios (0)

Na web www.literaturagalega.as-pg.gal atopamos unha entrada abondo interesante sobre o presbítero ilustrado de Maceda. Francisco Carballo chega a Vigo en 1973 cunha teima central: inserirse en todas as frontes posíbeis para "facer camiño", para dignificar Galiza e para que o pobo galego tome conciencia de seu. Así contacta con persoeiros centrais dentro do mundo nacionalista: Méndez Ferrín, Bautista Álvarez, Camilio Nogueira, Nemesio Barxa, Francisco Rodríguez... No libro de Conversas (ANT, 2002) e nas Memorias que tivo a ben pasarnos a Santiago Prol e a Xan Carballa, dedícalle varios parágrafos á súa xeira na Cultural de Vigo. Desta volta imos seguir o que a Asociación Pedagóxica Galega insire na web referenciada e que sintetiza aquela etapa. Noutras achegas ampliaremos esa fasquía:

“Impulsada por un fato de persoas de perfil ideolóxico diverso, mais con predominio do nacionalismo, no ano 1965 fundouse a Asociación Cultural de Vigo, coa vocación de constituír un foro de debate político e do ser galego na cidade, ao tempo que servir de cobertura á clandestinidade fronte á ditadura. Estas liñas orientaron a súa primeira xeira, dende a fundación até os estertores do franquismo, relevándose na presidencia Camilo Nogueira, Méndez Ferrín, Nemesio Barxa ou Bautista Álvarez, entre outros. Ademais de servir de cobertura ao nacionalismo organizado, a “Cultural” realizou unha intensa actividade visualizada na convocatoria de cursos de lingua galega, audicións radiofónicas, recitais e presentacións musicais, representacións teatrais, multitude de conferencias dos vellos referentes nacionalistas e actos multidisciplinares como os festivais celtas celebrados no auditorio de Castrelos.

Nun segundo período, entre 1979 e 1986, a directiva -presidida por Francisco Carballo- asumiu o reto de achegar a cultura galega á sociedade, co obxectivo claro de identificar á xente coa súa Patria. Foi a xeira de meirande proxección: convocouse ao asociacionismo de base vigués para a recuperación do Entroido e organizáronse actividades como o cineclub, as excursións culturais, mostras de arte popular, cursos de lingua, literatura, historia, xeografía, ciclos de conferencias e palestras (Mario Benedetti, monseñor Araúxo Iglesias, Costa e Gómes...), a creación dun obradoiro de audiovisuais [pioneiro], cuxas producións percorreron todo o país presenciadas por milleiros de espectadores, e a organización de grandes eventos como o concerto do "Canto General" con Theodorakis ou a homenaxe multitudinaria “Galiza a José Afonso”, aínda en vida do artista”.

N.B.- Todas as fotos desta achega son de Xan Carballa. Coméntanos Xan que na primeira aparece con Barxa de Quiroga, nun ciclo de conferencias titulado "A Paz no mundo" en 1983, no antigo auditorio da Caixa de Aforros de Vigo. A segunda é  no Festival Homenaxe a José Afonso, con Suso Vaamonde no escenario en 1985. Na terceira está con Francisco Rodríguez e Xavier Alonso nun acto no local da Asociación Cultural (en Vigo na mesma altura).

Eis o link ao "Canto General" de Pablo Neruda consonte a extraordinaria cosmovisión musical de  Mikis Theodorakis [en directo  dende Santiago de Chile -desta volta- en 1993], e que tanto lle gorentaba a Francisco Carballo [el escoitaba a cotío o concerto -nunha cassete que lle gravamos- no seu "carro"]. El contábanos -a gargallada limpa- a anécdota do que lle sucedera en Vigo cando trouxera -nun potentísimo evento- a Theodorakis, os seus vocalistas, músicos e coros para interpretar o "Canto General". Cando saíu ao escenario para presentalo, boa parte do público coidaba que o músico grego era Francisco Carballo (con aplausos interminábeis que non lle permitían solventar o equívoco). Merece a pena escoitar -outra volta- esta fermosa versión musicada (e recita) do "Canto General". Mesmo escribimos esta achega co concerto de fondo. Beizón:

Ver Vídeo