Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Novas

ASOCIACIÓN CULTURAL DE VIGO (1)

Escrito por Fcarballo 07-12-2017 en Novas. Comentarios (0)

Na web www.literaturagalega.as-pg.gal atopamos unha entrada abondo interesante sobre o presbítero ilustrado de Maceda. Francisco Carballo chega a Vigo en 1973 cunha teima central: inserirse en todas as frontes posíbeis para "facer camiño", para dignificar Galiza e para que o pobo galego tome conciencia de seu. Así contacta con persoeiros centrais dentro do mundo nacionalista: Méndez Ferrín, Bautista Álvarez, Camilio Nogueira, Nemesio Barxa, Francisco Rodríguez... No libro de Conversas (ANT, 2002) e nas Memorias que tivo a ben pasarnos a Santiago Prol e a Xan Carballa, dedícalle varios parágrafos á súa xeira na Cultural de Vigo. Desta volta imos seguir o que a Asociación Pedagóxica Galega insire na web referenciada e que sintetiza aquela etapa. Noutras achegas ampliaremos esa fasquía:

“Impulsada por un fato de persoas de perfil ideolóxico diverso, mais con predominio do nacionalismo, no ano 1965 fundouse a Asociación Cultural de Vigo, coa vocación de constituír un foro de debate político e do ser galego na cidade, ao tempo que servir de cobertura á clandestinidade fronte á ditadura. Estas liñas orientaron a súa primeira xeira, dende a fundación até os estertores do franquismo, relevándose na presidencia Camilo Nogueira, Méndez Ferrín, Nemesio Barxa ou Bautista Álvarez, entre outros. Ademais de servir de cobertura ao nacionalismo organizado, a “Cultural” realizou unha intensa actividade visualizada na convocatoria de cursos de lingua galega, audicións radiofónicas, recitais e presentacións musicais, representacións teatrais, multitude de conferencias dos vellos referentes nacionalistas e actos multidisciplinares como os festivais celtas celebrados no auditorio de Castrelos.

Nun segundo período, entre 1979 e 1986, a directiva -presidida por Francisco Carballo- asumiu o reto de achegar a cultura galega á sociedade, co obxectivo claro de identificar á xente coa súa Patria. Foi a xeira de meirande proxección: convocouse ao asociacionismo de base vigués para a recuperación do Entroido e organizáronse actividades como o cineclub, as excursións culturais, mostras de arte popular, cursos de lingua, literatura, historia, xeografía, ciclos de conferencias e palestras (Mario Benedetti, monseñor Araúxo Iglesias, Costa e Gómes...), a creación dun obradoiro de audiovisuais [pioneiro], cuxas producións percorreron todo o país presenciadas por milleiros de espectadores, e a organización de grandes eventos como o concerto do "Canto General" con Theodorakis ou a homenaxe multitudinaria “Galiza a José Afonso”, aínda en vida do artista”.

N.B.- Todas as fotos desta achega son de Xan Carballa. Coméntanos Xan que na primeira aparece con Barxa de Quiroga, nun ciclo de conferencias titulado "A Paz no mundo" en 1983, no antigo auditorio da Caixa de Aforros de Vigo. A segunda é  no Festival Homenaxe a José Afonso, con Suso Vaamonde no escenario en 1985. Na terceira está con Francisco Rodríguez e Xavier Alonso nun acto no local da Asociación Cultural (en Vigo na mesma altura).

Eis o link ao "Canto General" de Pablo Neruda consonte a extraordinaria cosmovisión musical de  Mikis Theodorakis [en directo  dende Santiago de Chile -desta volta- en 1993], e que tanto lle gorentaba a Francisco Carballo [el escoitaba a cotío o concerto -nunha cassete que lle gravamos- no seu "carro"]. El contábanos -a gargallada limpa- a anécdota do que lle sucedera en Vigo cando trouxera -nun potentísimo evento- a Theodorakis, os seus vocalistas, músicos e coros para interpretar o "Canto General". Cando saíu ao escenario para presentalo, boa parte do público coidaba que o músico grego era Francisco Carballo (con aplausos interminábeis que non lle permitían solventar o equívoco). Merece a pena escoitar -outra volta- esta fermosa versión musicada (e recita) do "Canto General". Mesmo escribimos esta achega co concerto de fondo. Beizón:

Ver Vídeo

FUNDACIÓ JOAN MARAGALL / ENTRE CULTURAS

Escrito por Fcarballo 01-10-2017 en Novas. Comentarios (0)

Hoxe é 1 de outubro de 2017. Data transcendental para a nova conformación do organigrama do Estado. Imos facer un contrapunto cunha fasquía de Francisco Carballo que xa amentamos. Dicía Carballo en 2004 que culturalmente seguía activo e en contacto con colectivos como a Fundació Joan Maragall [FJM] abeirada ao arcebispado de Barcelona. Mesmo deu conta disto nalgunhas columnas n’ANT (nº. 1.056, 14/XI/2002 e nº. 1.104, 13/XI/2003). Por elas sabemos que Francisco Carballo estivo como ponente central e participou nos debates (celebrábanse a comezos de novembro). A primeira foi adiante no Paular (Madrid) en 2001; a segunda en Monserrat (Barcelona)  en 2002; a terceira en Begoña (Bilbao) en 2003. Había outra programada para facer en Galiza en 2004 (...). Seguimos a F. Carballo: “Concurrimos uns 30 estudosos das catro culturas do Estado: casteláns, cataláns, galegos e vascos. O horizonte destes encontros é sempre o de cristianismo e culturas. Tres culturas minorizadas e unha cultura maiorizada. As catro enfróntanse co reto da mundialización. É necesario o diálogo mutuo. Non estamos polo conflito de civilizacións, estamos a prol do respecto mutuo e da colaboración e contra a subordinación. Denunciamos como antihumana, como inxusta, a invasión cultural dos poderes estatais e dos globalizadores”. Verbas que siguen vixentes hogano. Como xesto simbólico, imos pendurar en catalán (collido da Viquipedia, L´enciclopedia lliure) que é a fundación á que pertenceu e na que participou activamente o presbítero ilustrado de Maceda a comezos deste milenio:

“La Fundació Joan Maragall - Cristianisme i Cultura és una fundació eclesiàstica privada amb reconeixement civil que té com a objectiu treballar per la normalització de les relacions entre el cristianisme i la cultura contemporània o, dit d’una altra manera, treballar per la inculturació actual del cristianisme al nostre país. Promoguda pel cardenal Narcís Jubany i un grup d’intel·lectuals cristians, fou fundada a Barcelona el 1989. El 2014 celebrà el seu vint-i-cinquè aniversari. És dirigida per un Patronat i té un consell assessor i un ampli grup de promotors. Manté relació amb centres europeus de referència de naturalesa anàloga. Porta el nom de Joan Maragall, perquè vol inspirar-se en l’estil de relació entre fe i cultura que exemplifica aquest poeta. El seu camp d’actuació és especialment el món dels universitaris i dels intel·lectuals. El 2009 la Fundació Joan Maragall Cristianisme i Cultura va rebre el Premi d'Honor Lluís Carulla, lliurat per la Fundació Carulla. Des del novembre de 2016 és membre del Moviment Internacional d'Intel·lectuals Catòlics - Pax Romana (ICMICA/MIIC)”.


AUTOBIOGRAFÍA (BVG)

Escrito por Fcarballo 30-09-2017 en Novas. Comentarios (0)

En novembro de 2004, Francisco Carballo pendourou unha breve autobiografía na Biblioteca Virtual Galega que mesmo complementa e fornece o post anterior: “Son de Celeirón de Asadur (Maceda-Ourense). Nacido o 8 de marzo de 1925. O cuarto de sete irmáns (catro homes, tres mulleres). Vivimos seis (catro homes e dúas mulleres). Lembro a miña infancia como inocencia, xogo e escola. Fun á escola aos cinco anos; fixen a 1ª Comuñón aos seis. Montei a cabalo desde sempre —porque me levaban de neno e sabía montar desde os tres anos—. Era unha infancia divertida: a escola tenra; as feiras de Maceda os días 4 e 20, unha ilusión; os xogos na "carreira" continuos; a familia, un fogar entretido. Perdín, por falecemento, a irmá maior cando tiña eu sete anos: foi moi amargo. Aos 11 anos pedín ir estudar aos Milagres —un santuario cunha preceptoría a seis kms. da casa. No 2º curso, no verán, faleceu meu pai: moi duro trance. Seguín estudos. Aos 16 anos optei por un noviciado de "paúles" en Madrid. Catro anos en Madrid máis catro en Cuenca de estudos filosófico-teolóxicos. No máis puro "nacionalcatolicismo", nun internado filosófico atroz, mentres o teolóxico resultou amábel. Presbítero aos 24 anos, 3-VII-1949.

 Profesor de seminario —cursos de filosofía— e estudante de Historia na Complutense (Madrid). Licenciado no 1954 con Sobresaínte. Iniciei o doutorado a compatibilizar como director do colexio San Narciso de Marín, 1954-1958. Deste a Barakaldo, 1958-1965. No 1965 reitor do Teologado de Paúles en Salamanca. Renovación teolóxica ao ar do Vaticano II. Así 8 anos decisivos para mudar de mentalidade. 1973 decidín voltar ao meu País. Vigo como domicilio; profesor da Escola Universitaria de Maxisterio e horas no Instituto Politécnico. Profesor e animador cultural, político e relixioso. Actividade relixiosa na Igrexa galega dos "Coloquios", de Irimia, etc. En Vigo había cregos obreiros e con eles vivín. Actividade cultural directa no barrio e na A.C. de Vigo que presidín uns anos. Cofundador e presidente de Promocións Culturais Galegas, 1977, editora d´A Nosa Terra. En política tomei parte na ANPG e no BNG.  

Como escritor comecei en revistas relixiosas, nos anos 1946-49. Logo publiquei "O Santuario do Monte Medo", que se esgotou, nos anos 60. Ademais dos libros referidos na bibliografía, en Salamanca editei: “La oración cristiana” na "Enciclopedia do Catolicismo e a Congregación da Misión - PP. Paúles, en EPESA. Teño varias monografías en números extraordinarios d´ANT, ensaios en revistas internacionais, etc. Escribo semanalmente no periódico ANT, reseñas de libros ou/e columnas. 


Desvelei a miña interioridade en “Conversas con Francisco Carballo” (ANT, 2002), obra de Santiago Prol e Xan Carballa. A iso me remito. Toda a miña actividade podo dicir que está sempre arredor da historia, da reflexión teolóxica e do vivir dun galego crente. Mais amo a montaña, o mar, o silenzo das noites de luar e os días de choiva quente. Pero só en casos isolados tentei o ensaio literario e nin sequera o conservo. Nos artigos en ANT e en varios outros medios, procuro combinar pensamento e bo expresar. Teño consciencia da lingua galega na que me ubico e que debo coñecer e usar con rigor e estilo. Conservei o diario "de melancolía e soños" desde os 16 anos, que, aos sesenta, botei ao lume; gardo algo dos anos 1963 e seguintes. Nos anos 1990 redactei unhas Memorias que serviron a Santiago Prol e Xan Carballa para as "Conversas"; de vez en cando prosígoas.

Vivo no Morrazo desde que me xubilei como profesor. Comparto casa con paúles; estou activo: ministerialmente coa pequena Igrexa galega de Irimia; culturalmente, con colectivos v.g. Fundación Joan Maragall (arcebispado de Barcelona), Maio Longo (Pontevedra), Pedra Longa (Marín), ANT e outros; intencionalmente, co BNG. Intento dar remate a unha monografía s. XVI de Galiza e a un ensaio cristián sobre "inserción do cristinanismo" na nación. Son asiduo de canto virtual se publica en galego, e non virtual por suposto; coñecía a BVG e felicítovos por tal feito. Inda que son da AELG, non creo literatura e non me considero chamado a tan egrexia categoría de creadores literarios. Gusto da investigación e acepto o ensaio como diálogo cos lectores.

[Marín, 8-XI-2004]”

N.B.- Fonte: Biblioteca Virtual Galega (www.bvg.udc.es)

MISIONEIROS PAÚLES / "RECUERDO-AGRADECIDO"

Escrito por Fcarballo 24-09-2017 en Novas. Comentarios (0)

Co título “Francisco Carballo” a web www.misionerospaules.org pendurou unha telegráfica nota biográfica sobre o fillo sobranceiro de Maceda. A “Congregación da Misión”, que F. Carballo prefería chamar “Lazaristas”, xa que logo a casa matricial remóntase ao antigo Priorato de San Lázaro en París, tamén se coñece por outros nomes: “Misioneros Paúles” en España, “Vicentinos” en América Latina, “Vicentians” nos países anglófonos... A web (que conmemora os 400 anos dos “Vicencianos”) é abondo interesante. Na sección “Recuerdo Agradecido” aparece unha galería de Padres Paúles. Mesmo varios da nosa contorna e, por suposto, Francisco Carballo. Imos verter o texto íntegro (orixinariamente escrito en castelán), pois sintetiza bastante ben (con algunha fasquía matizábel e a omisión doutras) a traxectoria vital do noso fillo egrexio. Eis o texto completo:  

“Naceu en Celeirón de Asadur (Maceda-Ourense) o día 8 de marzo do ano 1925. Ingresou na Congregación da Misión o día 3 de outubro de 1941, en Hortaleza (Madrid). Foi ordenado sacerdote o día 3 de xullo de 1949. Despois de obter a licenciatura en Historia na Universidade Complutense, e comezar o doutorado, foi destinado, como director, ao Colexio San Narciso, de Marín (Pontevedra) dende 1954 a 1958. A continuación, de 1958 a 1965 foi enviado ao Colexio San Vicente de Paúl, de Barakaldo, tamén como director. En 1965, ocupou o cargo de reitor do Teologado de Santa Marta de Tormes (Salamanca). En 1973, foi destinado a Vigo, onde exerceu de profesor da Escola Universitaria de Maxisterio e do Instituto Politécnico. En 1985, xa xubilado como profesor, foi destinado á Comunidade do Colexio San Narciso, de Marín (Pontevedra). Foi superior desta Comunidade dende o ano 2002 até o 2009. No año 2012, foi enviado á Comunidade da parroquia da Milagrosa da cidade de Ourense. Finalmente, foi á enfermería de Santa Marta de Tormes (Salamanca). Figura sobresaínte e moi destacada das Letras Galegas. Autor de diversas obras de Historia. Fundador, con outros, do semanario “A Nosa Terra”. Faleceu o día 29 de novembro do año 2014.

Un último adeus”.

N.B.- Inserimos a mesma foto que penduraron na web www.misionerospaules.org

BAUTISTA ÁLVAREZ (San Amaro, 1933-Beariz, 2017)

Escrito por Fcarballo 17-09-2017 en Novas. Comentarios (0)

Lembramos a Bautista Álvarez en varias das homenaxes que, dende Maceda tivemos a ben facerlle a Francisco Carballo. Sabiamos da súa fonda amizade dende que Carballo regresou a Vigo en 1973. Bautista estivo na homenaxe que lle tributamos ao presbítero ilustrado de Maceda o 4 de agosto do ano 2000, ao abeiro da nosa torre medieval, na súa casa natal en Celeirón de Asadur e na biblioteca que hogano leva o nome de Francisco Carballo. Alí Bautista reencontrouse cun antigo compañeiro do Seminario de Ourense e da Facultade de Filosofía e Letras na Complutense en Madrid. Era o noso tío Agustín Blanco Garrido que nos tiña falado cumpridamente del e que mesmo seguía a súa traxectoria política dende a distancia. ¡Levaban case medio século sen verse! Bautista mesmo foi a Salamanca para acompañalo na última xeira da súa vida e darlle alento. Ollamos a Bautista outra volta –xa moi enfermo- cando inhumamos a Carballo [el foi o que nos aguilloou a todos os presentes para que cantásemos con fonda carraxe o Noso Himno, mentres as cinzas do historiador macedán se reencontraban coa terra que o vira nacer na campa de Asadur]. Outrosí volveu Bautista á nosa vila para estar presente na inmensa Homenaxe Nacional póstuma que organizou o Concello de Maceda, co alcalde Xabier Oviedo á fronte, poucos días despois do soterramento de Carballo, naquel mes de  Nadal de 2014. Cando fixemos o libro de Conversas [Xan Carballa e nós (ANT, 2002)], Paco Carballo falounos de Bautista en varios capítulos. Imos recuperar o intre no que o nomea por primeira vez no volume, xa que logo dende aquela mantiveron unha acesa relación persoal e ideolóxica que endexamais se fendeu: “Inscribinme na Asociación Cultural aos quince días de chegar a Vigo. Estaba de secretario un mozo que me dixo que non funcionaba. Pouco despois foi cando Bautista Álvarez empezou a funcionar alí. Coñecino na Cultural. Ao comezo só participei en conferencias que se convocaban, pero desde o 1976 xa intervín máis desde dentro. A Asociación Cultural utilizouse como plataforma política naquela época. Primeiramente por todo o galeguismo e o antifranquismo en xeral. Logo foi indo na liña da UPG (...)”.

N.B.- Dende a Asociación de Amigos de Francisco Carballo [AAFC] arelamos lle sexa leve a terra a Bautista Álvarez que, ao igual que o presbítero ilustrado de Celeirón de Asadur (Maceda), loitaron dende a mesma trincheira por un mundo mellor en clave nosa [léase a Patria liberada] e endexamais perderon o norte.