Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

libros

AS "OUTRAS FOTOS" DAS CONVERSAS (ANT, 2002)

Escrito por Fcarballo 03-01-2018 en libros. Comentarios (0)

Denantes de saír publicado o libro das Conversas (ANT, 2002), estivemos traballando na conformación do mesmo toda a primavera e parte do verán de 2001. Acordamos unha conversa devagariño aos sábados pola mañá. Paseniñamente fomos artellando un libro de referencia, que mesmo conforma transversalmente a traxectoria de Francisco Carballo. Cando lle puxemos o punto final, fomos comer os tres a un restaurante de Marín, mesmo para falar -xa informalmente- de case todo até empardecer.

Xan dixéralle a Carballo -a semana anterior- que puxese traxe e garabata para unha sesión de fotos. Delas sairía a portada do libro. Aquel sábado do verán de 2001, Carballo tróuxonos o seu álbum persoal de fotos para que Xan reproducise as imaxes que considerase. Un feixe aqueloutrado delas aparecería logo no libro. Na primeira ilustración desta achega aparecen os dous nesa tarefa.

Logo saímos ao exterior, no complexo do Colexio San Narciso, para facer a primeira parte da reportaxe fotográfica. Na segunda ilustración aparece Carballo sentado posando. Na terceira está Xan tirándolle fotos. Esta é unha instantánea abondo singular, xa que logo, como temos escrito na bitácora, Xan Carballa sempre está detrás da cámara e non aparece nas fotos vencelladas con Francisco Carballo. ¡Eis a excepcionalidade!

Na última podemos ollar na mesa, ademais do café cortado, a gravadora (de cassettes), o mancontro (de 2001), o pilot azul, o lapis do número 2, os fluorescentes amarelos... Santiago Prol está entregándolle a Carballo un libro e un CD. Case sempre lle levaban “mercancía” vencellada con intereses comúns en clave nosa. O fotoxornalismo semella imprescindíbel na realidade de hogano. Os documentos gráficos que inserimos nesta bitácora pretenden fornecer dende todas as frontes a súa biografía. ¡Beizón!

ACONTECERES DA VIDA

Escrito por Fcarballo 29-12-2017 en libros. Comentarios (0)

O libro “Conversas con Francisco Carballo” (ANT, 2002), xunto coas “Memorias” e “Lembranzas” mecanoscritas que nos pasou a Xan Carballa e Santiago Prol, son o cerne dun bo feixe das achegas que imos pendurando. Ao pouco de saír o libro do prelo, foron aparecendo recensións, comentarios, cartas ao director, críticas, mesmo diseccións -a fondo- por capítulos dende o mundo relixioso, etc. Iremos meténdolle o dente á maioría delas paseniñamente. Desta volta imos recuperar -e verter- unha sentida referencia ao libro, no xornal La Región de Ourense, asinado por Mª Pilar Quintas Blanco, que titulou “Aconteceres da vida”, imprentado o 26 de xuño de 2002:

“Chega ás miñas mans o libro “Conversas con Francisco Carballo”. Eran as tres da mañá e a curiosidade e o interese do contido non me deixaban durmir. Nas primeiras páxinas reflíctese o acontecer dunhas vivencias xeneralizadas. Unha estampa da nosa época, daqueles anos. Esténdese no cotián vivir dun lugar, dunha vila, dunha contorna. Voltar á infancia, lembrar paisaxes, esencias, datas, festas, as feiras. Algo así como subir aos Altos do Rodicio e contemplar ensarilladas, eiquí e alá, as casas asentadas pola aba da Serra de San Mamede. Entrar en moitas delas e coñecer as ledicias e as tristezas, pois unha grande familia constituímos cantos vivimos nos lugares do val de terras altas da comarca de Maceda.

Na segunda parte, o libro é todo un tratado de experiencias e coñecementos abondo interesantes que compoñen a biografía do entrevistado e, á vez, unha fecunda e sincera información, nunha lectura que transcorre de présa e sen cansazo. A terceira parte constitúea a bagaxe de coñecementos na se observa unha gran cultura, cun profundo sentido de autocrítica, sorprendente pola súa naturalidade. Na cuarta parte, reflexión. Toda unha conversa amena e unha exposición da realidade vivida, chea de coñecementos. Vaia a miña felicitación aos entrevistadores e ao entrevistado, pois o libro encheume de satisfacción. O volume “Conversas con Francisco Carballo” é unha realidade e un recordo dos anos centrais do século XX vividos por un veciño nacido neste recuncho de Galicia”.  

N.B.- Na primeira imaxe ollamos a Serra de San Mamede dende a vila de Maceda. Na segunda aparece a casa de Asadur na que se achan enigmáticos vestixios da xeira romana [miliario incluído], que tanto lle seducían a Francisco Carballo. 

O SANTUARIO DO MONTE MEDO (8)

Escrito por Fcarballo 07-09-2017 en libros. Comentarios (0)

No apéndice primeiro insire as indulxencias aos confrades e peregrinos do Santuario dos Milagres, as que poden ganar todos os fieis, as indulxencias locais por ser Igrexa dos PP Paúles... No apéndice segundo imprenta o “elenco de prodixios atribuídos á Virxe dos Milagres”. Para rematar, no apéndice terceiro aparece a “himnoloxía” en honor da Santísima Virxe dos Milagres. Entre eles está -extractado- o poema que lle dedica o bardo e telegrafista de Maceda, Xosé Lois Parente [do que investigador Santiago Prol publicara un libro monográfico capital sobre a súa figura e que tivera a ben editar o Grupo Academia Postal en 2006].

 

Eis un anaco do “Himno a Nuestra Señora de los Milagros” do poeta e galeguista na II República, Xosé Lois Parente del Riego: “Un monte solitario, / sin árboles ni casas / ni sombras ni refugios / del frío en la invernada, / ni fuentes, que en estío / refresquen la garganta / del cansado sudoroso caminante / con la linfa cristalina de sus aguas. / ¡Un arido desierto / cercado de montañas! / La augusta soledad que hay en el aire / convida a recogernos en el alma... / cuando comienza a despuntar la luz del alba. / Como un ansiado oasis, / sobre un pequeño otero se levanta / el viejo santuario / que guarda en sus entrañas / la Virgen Milagrosa, / resumen de la fe de la comarca. / La antigua Virgencita / conoce las desgracias, / las dulces ilusiones, / las lágrimas, las ansias; / las flores que se abren, / los pétalos caídos de las almas (...)”.

Desta volta inserimos, ademais da portada -xa pendurada na primeira achega desta serie-, o resto dos debuxos que aparecen neste primeiro libro de Francisco Carballo e que tivo a ben artellar Xosé Conde Corbal; un dos mellores pintores da memoria de Galiza [mesmo fixo un traballo pictográfico moi impactante sobre a morte de Benigno Álvarez]. As súas acuarelas e gravados son do mellor que deu este País no século XX. Outrosí mantiña contacto aceso co círculo aqueloutrado aos persoeiros centrais daquel Ourense dos anos 50 e 60, incluído Vicente Risco e o director do xornal La Región, Ricardo Outeiriño, mesmo arredor de certas tertulias no "Tucho", no "Miño", no "Alaska", no "Parque"... Os  extraordinarios debuxos sobre o Santuario do Monte Medo levan a sinatura de Conde Corbal e -a carón- a data de 1963.


O SANTUARIO DO MONTE MEDO (7)

Escrito por Fcarballo 16-08-2017 en libros. Comentarios (0)

Na segunda parte céntrase no Santuario, as edificacións, institucións, persoal e no predio. Outrosí no templo, os edificios circundantes, o culto á Virxe dos Milagres, ás asociacións piadosas: Confrarías de Nosa Señora dos Milagres e de Nosa Señora do Monte Carmelo e Fillas da Caridade. Logo mételle o dente ao apostolado da oración, ás Irmandades do San Mamede e de San Roque e Adoración Nocturna, á comunidade dos PP Paúles, á preceptoría dos Milagres, ao Colexio Misioneiro ou Escola Apostólica, aos eremitas e cuestores...

Remata coa paisaxe que se pode ollar dende o Monte Medo: “Dende a Glorieta, ou dende as torres miradoiros do Santuario, ollamos unha atmosfera limpa e recendente, os queixumes dos piñeirais, os sons dos chocallos do gando, as voces lonxanas dos pastores, o tanxido das campás dos igrexarios que riman coas gamas de vexetación que cambia e se mestura cos asentamentos apiñados en grupos reducidos, ao longo da aba da Serra de San Mamede e das súas corgas. De noite a beleza non mingua. Nada falta aos peregrinos para absorber o goce estético (...)”.

Desta volta ilustramos a achega con tres documentos gráficos abondo salientábeis. Francisco Carballo adquirira un compromiso coa Comunidade de PP Paúles dos Milagres para ter rematado o seu volume denantes dunha data clave: a Coroación da Virxe o 6 de setembro de 1964. Presidira aquela masiva celebración outro macedán, o Cardeal Quiroga Palacios, axudado polo bispo de Ourense, monseñor Temiño e demais bispos de Galicia, de boa parte de Portugal e as Azores, incluído o arcebispo de Braga. A madriña fora Carmen Polo de Franco, a muller do xefe do Estado, que mesmo fixera unha confidencia: ela e o seu marido estiveran de incógnito no Santuario dos Milagres. Ademais estaban dous ministros: o de Gobernación, Camilo Alonso Vega e o de Información e Turismo, Manuel Fraga Iribarne. Tamén estaba presente Francisco Carballo [o seu libro fora un dos agasallos ás autoridades eclesiásticas, civís e militares presentes]. Consonte o comisario xefe de Tráfico, cuantificáronse máis de 60.000 persoas no Santuario dos Milagres aquel histórico día.

N.B.- Na primiera foto, a carón da Virxe dos Milagres, están o Cardeal Quiroga Palacios -á esquerda- e monseñor Temiño -á dereita-. Na segunda aparece a madriña Carmen Polo de Franco coa Virxe ao fondo. Na terceira, a dona do xefe de Estado -cos seus sempiternos colares- a carón do Príncipe da Igrexa, o macedán Quiroga Palacios. Detrás o ministro Manuel Fraga Iribarne).

O SANTUARIO DO MONTE MEDO (6)

Escrito por Fcarballo 15-08-2017 en libros. Comentarios (0)

O resto dos capítulos da primeira parte do libro céntranse na ermida de Nosa Señora da Defensa, a Virxe do Carballo, o eremitorio do Medo no século XVII, o Santuario dos Milagres, as grandes rendas e bens que adquiren, os intentos de desamortización, os días do Pobre, os PP Paúles á fronte dos Milagres, o Seminario Menor e o Colexio de Segundo Ensino, o Padre Juan Gabriel, o Padre Ricardo Estévez e a crónica de seis anos centrada no Padre José García, que estaba curtido nos ministerios parroquiais en Venezuela e en España. El regresou á "súa casa natal": a súa infancia transcorrera no Medo, onde estudara cos seus irmáns Serxio, Luís e Valentín (este último rexentaría logo una panadería artesanal en Maceda); todos eles a carón de seu pai, o organista don Pablo.

Do capítulo cuarto, centrado na Virxe do Carballo, vertemos a pasaxe -uniforme- de transmisión popular en toda a freguesía e que mesmo chegou até os nosos días: “Certo día unha pastorciña de Outeiro, do lugar de Froufe, na parroquia de San Xoán de Vide, internouse no Medo. O seu gando ascendeu até o cumio e ela, axexando no arboredo, deu coa efixie de María, resgardada no oco do troco dun carballo. As ruínas da ermida primixenia case non se ollaban. Ditosa, a pastorciña chama aos restantes pastores, obrígaos a subir e amósalles o achado. Logo comunica ao vicario de Vide este feliz descubrimento, sen lograr suscitar o interese –inicial- do sacerdote (...)”.

Andando o tempo os vicarios de Vide e de Lamamá comproban a veracidade do achado e organizan actos de culto. Mesmo intentan trasladar a imaxe e fracasan, polo que se decide a construcción definitiva dunha ermida no Medo. Non hai memoria do nome da pastorciña nin do seu soterramento. O historiador escribe que pode oscilar entre os séculos XIII e XV. Logo os peregrinos comezaron a afluír ao Medo e o seu eremitorio -andando o tempo- “constitúese no foco más forte de devoción mariana e de espiritualidade vivísima da contorna de Maceda (...)”.