Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

columnas

A OFRENDA DO DÍA 25

Escrito por Fcarballo 19-07-2018 en columnas. Comentarios (0)

No núm. 1.233 do semanario ANT (27/VII/2006), Francisco Carballo imprentou unha columna moi aqueloutrada sobre a -hogano anacrónica- ofrenda do 25 de Xullo [Día do Apóstolo Santiago para a Igrexa, Día de Galicia para as institucións e unha beira do pobo galego ou Día da Patria Galega para o nacionalismo e o independentismo]. Eis o luminoso texto dun ilustrado na súa privilexiada condición como relixioso, teólogo, docente, historiador e político nacionalista; mesmo nun intre no que eiquí estaba a gobernar o Bipartito (PSOE/BNG):

“Dúas ofrendas teñen relevancia entre nós, a “real” o día do Apóstolo Santiago, e a “sacramental”, en Lugo. As dúas teñen antigüidade e foron formalizadas no século XVII. A sacramental ten referencia no escudo de Galiza, é realizada por un dos representantes dunha das sete cidades cabeceiras do Antigo Reino de Galiza. A real correspóndelle á Monarquía en persoa ou en delegación. É unha ofrenda para significar o padroado santiagués de España. A forma de emitirse a ofrenda na misa pontifical do 25 de Xullo, contén simboloxías arcaicas. Quere manter a alianza entre o trono e o altar. Diríxese ao Apóstolo como poder protector de España e da Coroa. Soa todo o discurso a fetichismo.

Debemos entender que unha misa é un acto estritamente relixioso. Que toda invocación cristiá se dirixe a Deus e que aos santos os homenaxeamos. O poder político, como tal, non ten senso nunha celebración eucarística; a asistencia de dirixentes políticos crentes da confesión que celebra, é persoal e non política. España é un estado aconfesional. Galiza unha nación cun goberno bipartito [naquel intre] aconfesional e unido, mais con diversidade ideolóxica e relixiosa. Alégrame que neste 25 de Xullo, a misa pontifical da ofrenda exprese a diversidade ideolóxica do Bipartito e suxira a urxencia de modificar ese rito arcaico para que sexa conforme Ás esixencias dun catolicismo actual e dunha Galiza que celebra a súa festa con dignidade e sen submisións rituais contrasignificantes. A Igrexa galega que se manifesta o Día do Apóstolo, na festa da Patria, ten necesidade de expresar a súa identidade católica que acepta o Vaticano II e non desmerece con ritos trasnoitados de significación autoritaria”. 

N.B.- Decantámonos desta volta, por imaxes vencelladas con Fernando Quiroga. As tres primeiras imaxes tirámolas da "Fotobiografía del Cardenal Quiroga Palacios" (2004). A segunda corresponde á ofrenda do Ano Santo de 1971, con Franco [suplindo á Monarquía na invocación] na súa condición de xefe do Estado e "xeneralísimo dos Exércitos de España". Na terceira aparece o Cardeal respostando ao xefe do Estado [o acto fora retransmitido por TVE en directo para todo España, ao igual que -sete meses antes- o intre dos tres martelazos de rigor para abrir a Porta Santa, que inauguraba o Xubileo de 1971, o último que presidiu Fernando Quiroga]. Na última, de www.bandeiragalega.com, aparece o escudo de Galiza coas sete cruces das sete cidades cabeceiras do Antigo Reino de Galiza.

IRAQ, NACIÓN-ESTADO

Escrito por Fcarballo 23-06-2018 en columnas. Comentarios (0)

No núm. 1.075 d´ANT (27 de marzo de 2003) inseriu Francisco Carballo outra certeira columna. Desta volta con Iraq e co Trío das Azores (Bush/USA, Blair/RU e Aznar/Spain) e o camareiro Barroso/Portugal, como pano de fondo: “A Mesopotamia -entre o Tigris e o Eufrates- é o gran berce da cultura. Iraq é o seu nome actual. Un país de incríbeis potencialidades económicas no subsolo e de igual incríbel patrimonio histórico. Un albo de calquera turista: unha atracción humana. Mais agora é vítima da conquista do capitalismo máis feixista. Bush, Aznar, Blair, tres representantes do histerismo neoliberal, acosan á Mesopotamia caldea, cristiá, islámica. Unha nación a crear polo partido “Al Baáz”, laico, socialista. Tíñao moi difícil o Baáz na construción dunha nación. En Siria e no Iraq este Baáz, ao sentirse acosado, islamiza; perde o seu horizonte democrático e laico, e deriva en autoritario e fundamentalista. Para colmo, Saddam Hussein impuxo unha estratexia de colisión con Irán e co Kuwait que destruía os plans de EEUU e do Reino Unido sobre o Medio Oriente. Frustrado o intento nacionalista, non aparece no horizonte unha solución fácil para Iraq.

Tampouco é convincente o intento nacionalizador de Turquía, Exipto, Tunicia, Arxelia e Siria, cuxos resultados son imprevisíbeis. Até hoxe non hai país de maioría islámica onde exista un “nacionalismo cívico, pluralista e democrático” (...). A política dos EEUU só beneficia a Israel. Pretende reducir a comparsa os estados petroleiros do Medio Oriente. Todo un “furor bélico do imperio” que nos fala da perda de sentido dos grupos de poder americano. Deséxolle sorte ao Iraq: que se constrúa como nación moderna nun estado federal, pois que, ao igual que Siria, Turquía, etc, repousa en varias entidades nacionalitarias. Que se libre da ameazante opresión angloamericana. Un Iraq laico e democrático, onde o substrato cultural, a convivencia das relixións e de nacións, contribúan ao desenvolvemento, acaden éxito e apareza un “Novo Crecente fértil” ¿Un soño ou unha esperanza? Se as potencias colonialistas seguen a interromper o desenvolvemento dos países, en África, Próximo Oriente, etc, o futuro inmediato é impredicíbel. Se estas respectan a liberdade dos pobos, cabe confiar nas persoas e nos colectivos, cada un segundo o seu ritmo e vontade, no camiño dun futuro de paz e tolerancia internacional”.  

N.B.- As imaxes tirámolas de www.creenciasyculturas.blogspot.com, de www.donde-esta.org e a terceira -cun dos moitos atentados que se suceden a cotío en Bagdag- de www.lavanguardia.com. A realidade de hogano de Iraq foi a moito pior dende aquela altura de 2003, malia as arelas positivistas que Francisco Carballo imprentaba para "o berce da cultura", para o "Novo Crecente fértil".

ISTAMBUL

Escrito por Fcarballo 03-06-2018 en columnas. Comentarios (0)

A primeira vez que fomos a Istambul -a finais dos anos 80 do século pasado- sobordaba os 8 millóns de habitantes. Regresamos vinte anos despois e xa subía dos 15 millóns [deslocalización de moitas empresas do 1º mundo por mor da man de obra barata]. Con motivo da posíbel, adiada e sempre polémica entrada de Turquía na Unión Europea (UE) -cunha poboación duns 80 millóns de cidadáns e ultimamente abondo distanciada pola enguedellada xeoestratexia de hogano-, Francisco Carballo inseriu no núm. 1.156 do semanario ANT (23/XII/2004), unha columna na liña das dúas achegas anteriores desta bitácora:

“No imaxinario ibérico Istambul é o inimigo achegado nos cons do Exeo; é o aviso a navegantes. Máis pasaron séculos e fixeron de tal inimigo un cadáver a enterrar. A imaxinación perverte. Istambul garda memoria de Constantino, de Solimán, de Atatürk. É a ponte entre Europa e Asia. A Turquía de Kemal Atatürk leva dende o 1963 a petar nas portas da Comunidade Europea. Esa porta entreabriuse para darlle a man a Tayyip Erdogan, dirixente do AKP, un partido islámico que media entre a sociedade turca e o Estado kemalita laico (...).

De Turquía fuxiron case todos os cristiáns durante o século XIX e o XX. Fuxiron por perseguidos, porque foron obxecto de xenocidios, por exemplo no 1894 e no 1915, nos que os católicos armenios quedaron reducidos á metade. Turquía é, con Arabia Saudita e Xordania, o país máis pechado á pluralidade relixiosa. Mais nese tal país Atatürk optou e logrou un Estado laico. Un orixinal paradoxo fai de Turquía un país de posibilidades laicas nunha sociedade de máis do 99% islámica.

Abríuselle a porta da UE por presións de xeopolítica. O multilateralismo é inevitábel. Turquía limita cos países do Próximo e do Medio Oriente donos do petróleo. Países de predominio árabe, maioría islámica, de acougo e desacougo cos turcos. Valor xeopolítico indubidábel, sociedade tribal en parte, de economía arcaica, de pasado [e presente] militarista e incómodo cos veciños de Europa e de Asia. Fronte a unha xeopolítica que se impón, hai factores de toda índole en contra (...). A postulación a entrar na UE de Turquía expresa ao máximo as contradicións entre a sociedade e o Estado”. 

N.B.- As imáxes tirámolas de www.viajejet.com, www.erasmusu.com, www.casaturca.org e de www.wikipedia.org. Na primeira aparece a ponte que une Europa con Asia en Istambul, co Estreito do Bósforo polo medio. A segunda semella unha estampa turística da parte histórica desta megacidade. A terceira é un mapa da actual Turquía cos países limítrofes. Na última podemos ollar os exteriores de Santa Sofía [icona de Constantinopla, antano Bizancio e hogano Istambul], hoxe trocada nun espazo museístico abondo interesante. Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938) foi o fundador e primeiro presidente da República de Turquía en 1923, coa teima dun estado moderno e laico. Para achegármonos ao xenocidio armenio -por parte do imperio otomano-, estreouse en 2017 "A Promesa", unha película que nos aproxima a un dos grandes -e cíclicos- problemas da humanidade.

Ver o trailer do filme -e crítica contextualizada- en RTVE-2


ISRAEL

Escrito por Fcarballo 30-05-2018 en columnas. Comentarios (0)

No núm. 1.032 d´ANT, cinco semanas antes de inserir a súa columna sobre Palestina, Francisco Carballo escribiu un texto -tamén moi clarificador, esperanzador e positivo- sobre Israel, co pretexto dunhas lecturas poéticas -nas que el participou- a prol do pobo palestino: “Dentro duns días teremos un recital de poemas palestinos en Pontevedra.  Palestinos masacrados por Israel. ¿Por Israel? Por Sharon, polo Likud..., mais non polo pobo xudeu. Israel estado democrático, realización de ilustrados no fío da máis avanzada modernidade. Un estado para descanso dos xudeus. Di E. M. Cioran, “cada home é un drama; ser xudeu, outro. Deste modo o xudeu ten o privilexio de vivir dúas veces a nosa condición”.

Cada xudeu carga con milenios de historia; aguanta milenios de sufrimentos; soporta séculos de esperas frustradas. Xudeus son eses soldados que rexeitan as batallas de Sharon, os obxectores da milicia e tantos outros. Nós, sen case memoria histórica, sen conciencia de participar na depredación hispánica do mundo, agora submisos á forza a un presidente axeonllado ante Bush. Nós, ¿que lle imos dicir a Israel? Mais Israel é utilizado como torpedo na liña de flotación contra os palestinos e a prol dos proxectos imperiais de USA. Como xendarme de USA-UE. Eran 25.000 xudeus a principio do século XX en Palestina, hoxe son millóns. Teñen claustrofobia. A sociedade máis avanzada da terra mergullada na Palestina con séculos de desfase. Unha concesión ao sionismo a contrapelo de toda sensatez.

Soño cun Israel distendido: no fío da navalla cara humanismos desmitificadores, para descanso da fatiga de milenios de exasperación. Aguias  a voar por si mesmas, non ao lombo dos Ganimedes da antropofaxia da “globalización”. Recitarei poemas palestinos e na mente un salouco: que os fillos do islam abran os ollos á ilustración e voen á par das aguias israelitas. Vós, os palestinos, inocentes e vítimas dunha política imperialista e terrorista. Xa está ben: cesen as armas; canten os xílgaros no Xordán, en Tiberíades e nas serras de Qumrán. ¿Por que non na Palestina xuntos, non revoltos, cristiáns, xudeus, musulmáns... todos igualmente palestinos?”  

N.B.- As imaxes tirámolas de www.clearias.com [mapa de Israel e países abeirados], www.aurora-israel.co.il [centro de Xerusalén] e de www.reflexionesmarginales.com [Émile Michel Cioran (1911-1995), que foi un ensaísta de orixe rumano que desenvolveu boa parte da súa vida como filósofo de referencia -e como escritor en lingua francesa- en París. Un dos grandes pensadores -a contracorrente- do século XX].

PALESTINA

Escrito por Fcarballo 26-05-2018 en columnas. Comentarios (0)

En 2002, cando xa tiñamos o libro de “Conversas” na rúa, quedamos con Francisco Carballo -un día de primavera- en Marín. Comentámoslle que o noso fillo -naquela altura estudante de 2º da ESO- estaba a facer un traballo sobre Palestina; un tema histórico en conflito espiraliforme (en bucle como se di agora) dende  hai máis de 2000 anos. Sorprendeulle que un rapaz de 13 anos encarase un asunto tan revirado. Suxerímoslle unha columna no semanario ANT que afrontou axiña [núm. 1.037, 6/06/2002]. Eis o lúcido resultado:

“Palestina é un anaco de historia que sintetiza a da humanidade. Unha terra de paso ollada como “mel e leite”, máis de seu espida e infértil. Posta a xardín por cultivadores aguerridos, co sacho e a espada na man. Hoxe até o cumio da ferocidade. Palestinos foron os cananeos, os filisteos, os hebreos e tantos máis: os sectores dominantes destes colectivos marcharon, voltaron... Dende finais do Imperio Bizantino residen na Palestina populacións pacíficas, pacientes ante sucesivas dominacións, sempre sufridores. Son musulmáns, cristiáns, xudeus. Convivir é unha necesidade, unha riqueza.

¿Que fado sinistro está a converter en inferno un país de cruce de culturas , de pacientes campesiños? A luz, un duplo “fundamentalismo”; detrás, o Imperio. Os “sionistas” exacerbados e os infiltrados “wahabistas” islámicos. Sharón e o Likud son inicuos, desvarían; a intifada degradouse en “kamikacismo”, un martirialismo paranoico. A política de USA sérvese deste antagonismo para dominar o espazo xeopolítico. Os colectivos israelitas-palestinos pola paz, os xudeocristiáns e os palestinocristiáns, milleiros de xudeus e de palestinos demostran que son humanos e poden saír do “inferno” dos erros de Arafat, dos “falcóns” israelitas e rirse do Imperio”.

N.B.- Os documentos gráficos tirámolos de: www.palestinalibre.org, www.infotalcual.com, www.teinteresa.es e de www.palestinasoberana.info. Sharón (1928-2014) foi un destacado militar e político israelí de liña extremadamente dura. Arafat (1929-2004) foi o 1º presidente da Organización para a Liberación de Palestina. O Estado de Israel "inventouse" pola ONU en 1948 (14 de maio) trocando a Palestina nun Estado de "inexistencia formal". Eis o cerne dun conflito de hogano (e de antano) que non acouga.