Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

columnas

BNG (I)

Escrito por Fcarballo 15-03-2017 en columnas. Comentarios (0)

No núm. 1283 do semanario ANT (4/10/2007), titulou a columna “25 anos”; o tempo do BNG dende a conmemoración de Riazor (1982). Discrepaba de politólogos (X. L. Barreiro) e historiadores (J. Beramendi) que apostaban por camiñar cara un partido convencional dentro do BNG. Seguimos a F. Carballo nesta aquelada achega que, dez anos despois, mesmo podería estar de actualidade no debate de hogano na organización nacionalista:

“(...) Hoxe eses partidos convencionais son amplamente desestimados, son transmisores da ideoloxía da democracia formal; son moitos deles internamente antidemocráticos e clónicos. O BNG é outra cousa: é o país pasado, presente e a construír, desde o territorio, os cidadáns, o posíbel. É a cidadanía do común, non contaminada pola mentalidade de dominación. Aquela minoría de longa historia de opresión, de castración de seres humanos ao seu servicio, non forma parte dos que temos sentimentos de liberación. O BNG ten de vivir democraticamente na súa casa, mesmo espallar democracia porque é democracia. Para iso vai organizándose con elementos dos partidos, dos sindicatos, das frontes de liberación, da propia experiencia. Iso leva consigo tensións, busca de acerto, revisións, correccións.

O BNG ten elementos a contracorrente dos partidos convencionais. Iso sorprende, desacouga algúns. Mais cómpre reflexionar: moito ten que recuperar, crear, inventar, conseguir e transformar un colectivo, o BNG, que é o latexo dun pobo que, desde 1480, non tivo liberdade de facerse desde si mesmo, senón soamente de asimilarse a outros. É hora de sermos nós!”  

(Fotos: Na primeira -de Xan Carballa-, aparece Francisco Carballo na Homenaxe Nacional en Marín en 2005, agradecendo o recoñecemento. Na segunda -de www.lainformacion.com-, aparece Ana Pontón, que hogano lidera o BNG, o partido ao que pertenceu Francisco Carballo dende a súa creación, do que foi fundador e do que endexamais se arredou).

Metáforas (1). Coresma / ANT (6)

Escrito por Fcarballo 01-03-2017 en columnas. Comentarios (0)

No nº 1258 do semanario ANT e con data do 1 de marzo de 2007, insería unha nova achega que mesmo complementaba á anterior: “Os psicólogos, desde Sigmund Freud, andan a escaravellar no psiquismo á caza dun eixo dinámico da conducta humana. Freud acode á líbido. Alfred Adler, ao complexo de inferioridade. Carl Jung, aos arquetipos  e Viktor Frankl, á busca de sentido. No texto dominical que inicia a Coresma hai unha interesante resposta. Xesús, despois do bautismo, retírase ao deserto durante corenta días. É un tempo de estratexia. Os “sinópticos” (Marcos, Mateo e Lucas) recollen nas “tentacións” de Xesús o espírito sapiencial da súa vida. A tres insinuacións responde con tres aporías. Desfaise do engado do poder, da riqueza e da maxia (...).

As respostas de Xesús amosan o sentido pleno que el asume para a súa existencia. Xesús provocou desde o primeiro día a estupefacción; logo o escándalo; despois a conspiración contra a súa vida e a liberación dos maltratados. No deserto coñeceu o silencio. Desde o silencio adquiriu a sabedoría. Un saber moi superior ao da ciencia que daquela estaba no berce. Posuía un corazón de amor que non aguanta discriminacións. Porque rexeitou o poder, era capaz de amar. Cando o centro máis profundo do ser está posuído polo sentido da unidade humana e cósmica, toda opresión é desbotada; toda discriminación é imposíbel. Esa é a gran Coresma cara á Pascua”.  

Metáforas (I). Entroido / ANT (5)

Escrito por Fcarballo 18-02-2017 en columnas. Comentarios (0)

No núm. 1.256 do semanario ANT e con data do 15 de febreiro de 2007, encetaba Francisco Carballo un rexistro diferente nas columnas xornalísticas. Comezaba cunha "metáfora primeira" sobre o Entroido, mesmo evocando a terra de orixe ao pé do Val do Medo e a súa mascara ancestral (o Felo). Esta "metáfora", moi aquelada nestas datas, semella un contrapunto abondo interesante:  

 “As miñas cavilacións de febreiro responden ao ruído das chocas dos Felos de Maceda e á cor lila da Coresma. Un agudo contraste: Entroido fronte á Coresma, lupanda fronte a xaxún, consumo fronte a fame. É o horizonte desde o meu miradoiro. A civilización consumista que nos “consome” produce a constante fuga da realidade. Anda a suprimir a Coresma: que ninguén a expoña. Así non existe (os mass media non a refiren). Fan entrevistas do ramadán: é máis exótico. A Coresma antepuxo o Entroido como un adestramento e un anuncio: cómpre escalar o monte Tabor da Pascua durante 40 días, máis 6 de campamento. Para tal maratón debe preceder un fondo alimentario de resistencia. O Entroido é banquete, baile e carautas. É unha acción teatral de escenas sucesivas. As larpeiradas son as vitaminas. As carrozas son para os langráns. Todo o Entroido galego é un drama a vivir deportivamente.

¿Como perverte o Entroido o consumismo? Suprímelle a fin: impide o ritmo das escenas cara a secuencias aloucadas. ¿Para que se queren as carautas se andamos con elas todo o ano? Porque o consumismo é a civilización da trampa: gasta ti para que amoree eu (o banco). Ti non tes que xaxuar porque non tes nada a escalar; eu acumulo nos “paraísos fiscais” para a túa xubilación. Tal non vas precisar: esquece montes de Tabor, aumenta o azucre.

Lémbrome cando nos levaban aos seminaristas a actos de “expiación” nas capelas nos días de Entroido. Outra maneira fementida de acelerar o desgaste óseo. Que fermoso é o Entroido se é Entroido. Entrada á escalada anual cara ao Tabor” (ANT, 15/02/2007). 

(Fotos: Entroido de 2013 en Celeirón de Asadur, a carón da casa natal do presbítero ilustrado de Maceda. Tirounas Santiago Prol, que ía co alcalde Xabier Oviedo e con Bieito Seara -aparecen os dous de costas na primeira foto-, no enigmático percorrido dos Felos -o Sábado de Entroido- polo cordal da Serra de San Mamede e polos lugares e aldeas abeirados ao Val do Medo).

ESCOLMA DE POESÍA RELIXIOSA / ANT (4)

Escrito por Fcarballo 12-02-2017 en columnas. Comentarios (0)

O 10 de maio de 2007, metíalle o dente a un tema preferente nas súas arelas. Aseveraba que Rosalía de Castro foi, xunto con Cabanillas, Díaz Castro e Rei Romero, os que mellor intentaron a poesía relixiosa: “Non tiñamos antoloxías de poesía relixiosa en galego, agora temos tres: a do Diurnal, a de Vitorino Pérez Prieto e a de Felix Villares. O Diurnal -libro de rezo en galego- foi o primeiro en escoller un feixe de poemas de autores actuais. Libro soporte para orar, que enternece. A Escola poética de Mondoñedo” de Felix Villares estuda desde o século XVIII a hoxe, unha realidade galega de poesía en gran parte relixiosa. A antoloxía “Os ríos pasan cheos de Deus” de Vitorino Pérez recolle unha ampla mostra desde o medievo a hoxe. Como toda escolma ten estrelas e lunares (...).

Houbo un esforzo grande na busca deses poemas. Para min, que os que mellor intentaron poesía relixiosa, amais de Rosalía de Castro, son Ramón Cabanillas, Xosé María Díaz Castro e Faustino Rei Romero. Neles cabe atopar grandes achados. Cabanillas e Rei intentaron, a propósito, poesía relixiosa (...). “Os ríos pasan cheos de Deus” cubre unha urxencia: Cantos acudiamos a un soporte poético na vivencia oracional e de animación cristiá, tiñamos que andar sempre á caza e pesca de poesía galega dispersa. O autor desta escolma dános unha boa axuda: Auga fresca a beber. E, igualmente, fornece de material os crentes que beben na “relixiosidade popular”, devocionista e recitativa. Así as panxoliñas son tenrura, símbolos provisorios para aguante da xeada da vida” (ANT, 10/05/2007). (Foto: cervantesvirtual.com)

VOX POPULI / ANT (3)

Escrito por Fcarballo 08-02-2017 en columnas. Comentarios (0)

O 12 de febreiro de 2001, na contraportada d´ANT aparecía outra interesante columna de Francisco Carballo sobre a democracia e a constitución, inserindo paralelismos de contido relixioso: “O Padre Feixóo dedica un  dos seus ensaios do Teatro Crítico ao adaxio : “Vox populi, vox Dei”. Categórico afirma: a voz do pobo non é a voz de Deus. Sabe dar probas indiscutíbeis. Cando nos servimos do “principio de analoxía” para falar de Deus, non acertamos, inventamos deuses. Toda palabra sobre Deus é unha palabra humana. Nin as palabras do pobo, nin as dos seus dirixentes son palabra de Deus (...). Mais a vox populi é “o que máis manda”. Dicir que a voz do pobo é a voz de Deus, é unha transferencia; é a linguaxe dos autócratas. Transfírenlla ao pobo por eufemismo. Castelao di nos seus apuntes que o crego de Viascón lle recomendaba: “Ten moito coidado en que ninguén queira facer xustiza contra ti en nome de Deus”. Quen di ser dono da palabra de Deus é un Moloch, un ídolo. (Foto: www.cultura.gal)

E todo isto a que vén? A advertir que a democracia é o mellor dos sistemas políticos, pero non é palabra de Deus; que a constitución é un documento básico, non palabra sagrada; que cando ela afirma “a patria como única e indivisíbel” mitifica, irracionaliza, sacraliza. Cando nos veñen con esas “andrómenas” de que o pobo é  voz de Deus, están a mostrar o seu “cesaropapismo”, abuso do relixioso, idolatría usual das teocracias e dos ditadores. E no anverso da medalla, cando alguén fala de “secularización” e a entende como autonomía da ciencia, da política, da ética, etc. vai ben; axuda a conquistar espazos de liberdade. Cando trata de sitiar, desprazar da realidade social a dimensión relixiosa, é un sectario. Ollo cos extremismos, coas visións unilaterais, cos anticorpos de indixestións de tempos tristes”. (ANT, 22/02/2001)