Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

cabodano

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (6)

Escrito por Fcarballo 12-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

 

Seguimos co emotivo In memoriam de Antón Gómez: “Os compañeiros que foron quedando na institución, permaneceron no prevaticano, esquecendo, incluso, o carisma de Vicente de Paúl. A Igrexa xerárquica e a sociedade galegas, tampouco estaban en condicións de escoitar a Carballo por ser de esquerdas e, o que era peor, nacionalista (...). Si recibiu homenaxes dos que acolleron a súa mensaxe: Maceda, Vigo, Marín, Santiago, A Coruña..., foron sedes doutras tantas homenaxes que puido agradecer, expresando a súa gratitude e satisfacción.

A súa marcha a Salamanca, por mor da enfermidade final, puxo de manifesto que eran moitos os que sentían e compartían inquedanzas con el. No derradeiro ano [2014] foi significativa, e merece ser subliñada, a gran peregrinación de amigos e colaboradores á enfermería dos Paúis en Santa Marta (Salamanca). A decisión de marchar a Salamanca foi moi dura para el. Doíalle a vida que se ía e sentía dor de ter que marchar de Galicia. Porén, deixou escrito o seu retorno. Quería ser incinerado e enterrado ao lado da súa nai, en Asadur (...).

Carballo soubo unir ciencia e acción, fe e compromiso (...). Carballo agradeceu, aínda que foi xa moi tarde, que se lle recoñecese publicamente a súa fidelidade ao Evanxeo e ao carisma de Vicente de Paúl. Sentíndose marxinado por moitos compañeiros paúis, non quixo deixar a Congregación (...). Con fe e silencio, o día 13 de decembro, tal e como era o seu desexo, depositamos as súas cinzas a carón das da súa nai, na campa de Asadur. Pese ao día e a hora (sábado, ás 11.30), había curas de toda Galicia, amigos e amigas, compañeiros e compañeiras de todas as militancias políticas, sindicais, acción social e culturais, nas que expresou e levou a cabo o seu compromiso cristián a prol da liberación dos pobres e excluídos e da súa amada nación, Galicia, e do resto do mundo (...)”.

N.B.- As fotos tirámolas o 13 de decembro de 2014 na igrexa e cemiterio de Asadur. Francisco Carballo regresaba -para o descanso derradeiro- á terra que o vira nacer no corazón do Val do Medo. 

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (5)

Escrito por Fcarballo 10-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

Antón Gómez González,  orixinario das Bouzas do Rodicio [moi perto de onde naceu Francisco Carballo en Celeirón de Asadur], é unha das persoas que mellor coñeceu ao presbítero ilustrado e Maceda e un dos que máis sentiu o seu pasamento. Hogano mesmo leva os contidos da web de Encrucillada. Reencontrámonos con el (e a súa compañeira) en Santa Marta de Tormes (Salamanca) o domingo outonizo, 30 de novembro de 2014, con Carballo de corpo presente. Dende Maceda achegámonos Xabier Oviedo (alcalde), Bieito Seara (ex alcalde e alto cargo no Bipartito) e o mantedor desta bitácora, que procuramos manter acesa a chama. Unha viaxe de ida e volta no mesmo día até Salamanca, que deu para reflexionar dabondo sobre o fillo sobranceiro de Maceda... O “In Memoriam” de Antón, inserido tamén no núm. 191 de Encrucillada, consta de 9 páxinas cheas de afecto, sentimento e recoñecemento como referente. Imos recuperar o máis salientábel en varias achegas:

“Coñecín a Francisco Carballo o ano 1967, en Salamanca, cando cheguei para facer estudos de Teoloxía. El era o reitor do Seminario Maior dos Paúis para a maior parte de España. Dende entón compartín  experiencias, non deixei de aprender del e non perdín de vista a súa traxectoria, sendo especialmente significativo para min o feito de que contase comigo para a inserción no mundo obreiro en Vigo, onde, ademais, contactamos co Padre Seixas e as súas múltiples actividades, que xa coñeciamos en Salamanca (...). Como mestre foi moi apreciado e querido polos seus alumnos. Moitos confesan que foi o mellor profesor que tiveron. Carballo sempre será o intelectual dos excluídos, un intelectual que se fixo entender, que sabía comunicar o seu saber.

Entre algúns compañeiros da súa Congregación non tivo tanto éxito, especialmente cando deu o paso que el entendeu que marcaba o Concilio Vaticano II [1962-65]. Recoñecía que non era doado desprenderse da doutrina preconciliar, pero, ao mesmo tempo doíalle tanta cegueira. Tivo que manterse na fronteira, pero non se atreveron a despedilo. Toleraron e aproveitaron a súa capacidade de xestión como director do Colexio San Vicente de Paúl en Barakaldo, Reitor do Teologado en Salamanca, conselleiro e asesor na Curia Xeral da Congregación en Roma, cofundador do Instituto Teolóxico Gaudium et Spes en Salamanca, etc. Como profeta que foi, non o entenderon. Carballo estaba aberto ao futuro dende dúas bases sólidas: a interpretación do Evanxeo levada á praxe por Vicente de Paúl e o Concilio Vaticano II. Viviu a súa fe en Xesús coa axuda da ciencia (...)”.

N.B.- A primeira ilustración é un logrado debuxo, inserido no In Memoriam de Antón, no núm. 191 de Encrucillada. A segunda foto tirámola no Roteiro de Vigo, Marín e Pontevedra do ano pasado. Antón aparece coa súa compañeira e con Paco Nóvoa (fillo predilecto de Maceda) no Colexio San Narciso de Marín.

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (4)

Escrito por Fcarballo 01-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

Eis parte do salmo de Rubén  Aramburu dedicado ao presbítero ilustrado de Maceda: “Soñabas Paco Carballo  co lume aceso do fogar que sabe a terra e a mai.  Soñabas ese arrolar transido en matria.  Ei, irmao: -Imos á Serra, onde vai o frío, onde ouvea o lobo...  Imos bicar a neve, primicia de esperanza para esta terra  aconchegada, velliña, enloitada.  Non máis loitos, non máis prantos!  Paco Carballo erguido no Rodicio, mirando a Patria toda!  A Patria Verde, meu Deus! Que envexa de xenerosidade!  Consagrado, Carballo, consagrado!  Que sagrada a túa vida para o pobo.  Tanta Luz! Tanta Loita!  Dime, Paco, cal é o segredo que agochas,  para non odiar, sorrindo sempre ás maldicións que nos atrancan?  Que lume prendeu no teu corazón, para ser  beizón subversiva?  Recordo agora o teu disimulo, a túa gargallada agachada,  ante os pánfilos e mediocres exhibicionistas da cultura,  a túa maior desconsideración: “vaia tipo!”,  case con cariño, con amor e mágoa.  Déixame, agora, Carballo, que onda esta sepultura,  verta esta auga salobre do mar do Morrazo. Non hai ninguén. Partiron xa os sons patrios e as bandeiras  e quedamos nós: a Serra e o silencio, e esta lousa pétrea, onde repousan os pais. Miro nos teus ollos mirando aqueles galegos camiño da sega de Castela,  son os mesmo que mirabas de meniño,  acolléndoos na casa coa cunca do caldo e a aloumiña,  que impotencia pousaba sobre eles. E chorabas, Paco, con Rosalía... Castellanos de Castilla...O amor aos pobres, que discurso tan logrado e pouco realizado (...)".  


IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (3)

Escrito por Fcarballo 31-10-2017 en cabodano. Comentarios (0)

Rubén Aramburu titulou "Agasallo" o seu salmo, no núm. 191 de Encrucillada. Non esquece o derradeiro agasallo de Francisco Carballo, o día que deitamos as súas cinsas “no sepulcro onde repousan os restos da nai, aló en Asadur, na aba do Rodicio, en Maceda. Asadur, que nome tan fermoso! (...). A liturxia oficial algo pobre, merecía moito máis... sobraban responsos e ten piedades. Cando menos foi en galego. Mirei bágoas en moitas caras, crentes e ateas, militantes de todos os tempos e recunchos: canta memoria reunida! (...). Con Carballo camiñei algunha vez por aquelas paraxes e amosoume segredos da infancia e nostalxias, faloume das monxas bieitas que habitaron o convento de Asadur; daquela pedra no altar, unha das máis antigas de Galiza; dos galegos camiñando cara a sega en Castela, dos fríos, das lendas, dos medos, de cando neno ía levar as vacas e lle saíu o lobo... Aqueles ollos de Carballo eran un mar profundo de emocións mirando a serra de Maceda. Pídenme os amigos de Encrucillada que escriba algo poético sobre Carballo. Non domino esa arte tan estraña (...). Quixen facer un salmo para Paco Carballo, que foi mestre, irmán e amigo. No nome de Galicia, grazas irmán”.

N.B.- Na foto aparecen Francisco Carballo e o presbítero Rubén Aramburu, poucos meses antes do fatal desenlace do fillo sobranceiro de Maceda, o 29 de novembro de 2014.

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (2)

Escrito por Fcarballo 28-10-2017 en cabodano. Comentarios (0)

Penduramos sintetizado o resto do sentido “In memoriam” que tivo a ben imprentar en Encrucillada (núm. 191), Marisa Vidal Collazo: “Na primeira Romaxe de Crentes Galegos, no Pedregal de Irimia, en setembro de 1978, Francisco Carballo bautizouse con todos nas augas do Miño e proclamou: “¡Eu renazo galego!”. En 1981, tamén Paco está arrombando para que saíra do prelo o primeiro número da revista Irimia. Precisamente o último texto que saíu das súas mans foi unha biografía de Alexandre Bóveda, publicada nun libro colectivo titulado Bóveda cristián, nos cadernos do Xalgarete, editado pola asociación xuvenil Amencer de Ourense.

Hai moitos paralelismos na maneira de ser de Paco e Alexandre (...). Paco, falando de Bóveda aporta: “A súa vida de paz e alegría. O catolicismo de Bóveda era aperturista e recoñecía a autonomía da política. Era un cristianismo profundo do que dá fe coa súa vida, paixón e morte”. Xusto como Paco.

Paco Carballo pertence á xeración do ferro e as rosas. Formouse e medrou nunha igrexa preconciliar, ríxida, abafante, de ferro, e soubo transitar con decisión e valentía pola liberación que para nós, supuxo o Concilio Vaticano II. Sobreviviu á crise que a renovación do concilio supuxo, sendo fiel a si mesmo e ao espírito das benaventuranzas, e fíxose un, con todos naqueles novos tempos, coa nova xente que emerxía en Galiza traballando pola paz. Co corazón limpo e sinxelo, con espírito de pobre, preferiu a súa fame e sede de xustiza, liberar e facer medrar Galiza dende abaixo, dende os últimos, antes que encasquetarse unha mitra episcopal ou unha cátedra universitaria (...). Dende o fondo do corazón, grazas, Paco”.