Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

cabodano

FRANCISCO CARBALLO, UN DOS IMPRESCINDÍBEIS

Escrito por Fcarballo 17-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

O teólogo Victorino Pérez Prieto, ven de publicar no núm. 15 de AREAL [14/10/2017], a revista da Asociación Cultural Irmáns Suárez Picallo en Sada, outro sentido traballo. Imos recuperar parte da súa loa que aporta fasquías abondo interesantes: “Francisco Carballo, cura, historiador, intelectual, profesor e home comprometido pastoral, social e politicamente co pobo galego, foi unha das figuras fundamentais na cultura e na sociedade galega contemporánea. Incansábel promotor de iniciativas culturais. Tamén investigador divulgador da Igrexa e a Historia de Galiza. O galeguismo e o cristianismo liberador foi o eixo artellador da súa vida de compromiso con Galiza e a causa de Xesús. Foi ninguneado polos poderes políticos, civís e relixiosos (...). Ao ninguneo da Igrexa xerárquica sumouse durante un tempo unha persecución política polo seu compromiso solidario e democrático coa nación galega. Iso non lle roubou nin un chisco da alegría e do optimismo que rebordaba sempre (...). 

A Paco coñecino e trateino intensamente, fomos amigos moitos anos e o afecto era mutuo (...). As claves da súa vida non están na política, senón na súa fe e no compromiso desta coa realidade concreta na que está, Galiza (...). Coñecino máis de lonxe polos anos 70, cando eu estudaba Filosofía e Teoloxía no seminario Maior de Compostela, e logo máis de preto, xa de cura, a partir de 1981, e cando empezamos con Irimia, revista que eu dirixín na década dos 80 e na que colaboraba el habitualmente (...). Foi un bo amigo; compartimos intensamente sempre que nos viamos e a feito polo correo; sempre era o primeiro en facer as recensións dos meus libros en A Nosa Terra, o semanario nacionalista no que tamén colaboraba eu asiduamente (...). El era a vangarda dos PP Paúles en Galiza, xunto dos irmáns Peleteiro e outros compañeiros que se propuxeran renovar e galeguizar o colexio dos Milagres: O obxectivo era crear en Galiza unha Igrexa inculturada e traballar pola promoción das clases soiciais máis desfavorecidas (...).

A Igrexa demanda unha reforma que debe ir en dúas liñas fundamentais: a inculturación da fe (galeguizarse) e a democratización (diálogo fronte adoutrinamento). Paco Carballo quedará na memoria dos seus amigos e dos galegos bos e xenerosos, cristiáns e non cristiáns, xente de fe relixiosa ou non, como un home que soubo ser fiel até a fin aos ideais evanxélicos e sociopolíticos galeguistas. Homes coma el son imprescindíbeis, como escribiu Bertolt Brecht”.

N.B.- Na primeira imaxe aparece o escritor e teólogo Victorino Pérez Prieto, amigo do presbítero ilustrado de Maceda. Na segunda Manuel Peleteiro, que conformaba a vangarda, xunto con Francisco Carballo, dos Paúles en Galiza [fonte imaxes: www.elcorreogallego.es e www.farodevigo.es respectivamente].

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (7)

Escrito por Fcarballo 16-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

 

Rematamos o acertado In memoriam de Antón Gómez: “O día 27 de decembro [2014], o Concello de Maceda organizou unha primeira homenaxe de urxencia que resultou moi emotiva. Todos os oradores subliñaron a fe e o compromiso de Carballo (...). Nunha das visitas que lle fixemos a Salamanca, díxonos que estaba escribindo sobre quen era Xesús para el (...). O que foi e pensaba Carballo está recollido por Santiago Prol e Xan Carballa en Conversas con Francisco Carballo [ANT, 2002). É unha síntese seria e abondo suxerinte para reflexionar, meditar e descubrir o moito que Carballo aportou e deixou para a Igrexa e a sociedade galegas. A súa mensaxe está aí condensada.

A paixón de Carballo pola historia, a capacidade de observación nas saídas a Roma, París, Inglaterra, América Latina, Palestina, etc., a apertura ás ciencias, á lectura dos grandes teólogos e pensadores, o Concilio Vaticano II (unha auténtica revolución para el), a súa capacidade para escoitar e aprender dos que o rodeaban, permitíronlle unha bagaxe teolóxica en constante diálogo co mundo actual (...). Aí están as súas obras como testemuñas: a opción pola inserción no mundo obreiro e estudantil dende as alturas dun Instituto Teolóxico dependente da Universidade Pontificia de Salamanca, a Asociación Cultural de Vigo, A Nosa Terra, os innovadores traballos de Historia de Galicia e da Igrexa galega, Alexandre Bóveda, Sarmiento, Sermos Galiza, Coloquios de Parroquias, Encrucillada, Irimia, o Foro de Curas Galegos Bispo Araúxo, son algúns dos máis importantes tesouros que nos deixou (...).

Lembraremos a Carballo como un mestre polifacético, un cristián comprometido até as últimas consecuencias na transformación da sociedade. Teremos que ter moi en conta a súa teoloxía -ben artellada e fundamentada-, e as maxistrais leccións de Historia de Galiza e da Igrexa galega. Nas dúas foi un gran mestre. Non só nos deixou coñecementos, senón praxe. Grazas, Carballo, pola túa vida, pola túa fe e compromiso, polo teu atrevemento e pola túa maneira de participar e axudar a espertar a participación, teórica e práctica, dos que tivemos a sorte de coñecerte. Non eras dos que impuña os seus criterios. Deixaches moitos discípulos”. 

N.B.- Nas imaxes aparece a portada do libro de Conversas [que se debería reeditar] e o cartaz (e portada do díptico) que se imprentou co gallo da Homenaxe Nacional a Francisco Carballo, que se fixo en Maceda o 27 de decembro de 2014, que foi entrañábel e moi enriquecedora para todos os ponentes, familiares presentes, amigos e público en xeral, que abarrotaba o Multiusos de Maceda.

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (6)

Escrito por Fcarballo 12-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

 

Seguimos co emotivo In memoriam de Antón Gómez: “Os compañeiros que foron quedando na institución, permaneceron no prevaticano, esquecendo, incluso, o carisma de Vicente de Paúl. A Igrexa xerárquica e a sociedade galegas, tampouco estaban en condicións de escoitar a Carballo por ser de esquerdas e, o que era peor, nacionalista (...). Si recibiu homenaxes dos que acolleron a súa mensaxe: Maceda, Vigo, Marín, Santiago, A Coruña..., foron sedes doutras tantas homenaxes que puido agradecer, expresando a súa gratitude e satisfacción.

A súa marcha a Salamanca, por mor da enfermidade final, puxo de manifesto que eran moitos os que sentían e compartían inquedanzas con el. No derradeiro ano [2014] foi significativa, e merece ser subliñada, a gran peregrinación de amigos e colaboradores á enfermería dos Paúis en Santa Marta (Salamanca). A decisión de marchar a Salamanca foi moi dura para el. Doíalle a vida que se ía e sentía dor de ter que marchar de Galicia. Porén, deixou escrito o seu retorno. Quería ser incinerado e enterrado ao lado da súa nai, en Asadur (...).

Carballo soubo unir ciencia e acción, fe e compromiso (...). Carballo agradeceu, aínda que foi xa moi tarde, que se lle recoñecese publicamente a súa fidelidade ao Evanxeo e ao carisma de Vicente de Paúl. Sentíndose marxinado por moitos compañeiros paúis, non quixo deixar a Congregación (...). Con fe e silencio, o día 13 de decembro, tal e como era o seu desexo, depositamos as súas cinzas a carón das da súa nai, na campa de Asadur. Pese ao día e a hora (sábado, ás 11.30), había curas de toda Galicia, amigos e amigas, compañeiros e compañeiras de todas as militancias políticas, sindicais, acción social e culturais, nas que expresou e levou a cabo o seu compromiso cristián a prol da liberación dos pobres e excluídos e da súa amada nación, Galicia, e do resto do mundo (...)”.

N.B.- As fotos tirámolas o 13 de decembro de 2014 na igrexa e cemiterio de Asadur. Francisco Carballo regresaba -para o descanso derradeiro- á terra que o vira nacer no corazón do Val do Medo. 

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (5)

Escrito por Fcarballo 10-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

Antón Gómez González,  orixinario das Bouzas do Rodicio [moi perto de onde naceu Francisco Carballo en Celeirón de Asadur], é unha das persoas que mellor coñeceu ao presbítero ilustrado e Maceda e un dos que máis sentiu o seu pasamento. Hogano mesmo leva os contidos da web de Encrucillada. Reencontrámonos con el (e a súa compañeira) en Santa Marta de Tormes (Salamanca) o domingo outonizo, 30 de novembro de 2014, con Carballo de corpo presente. Dende Maceda achegámonos Xabier Oviedo (alcalde), Bieito Seara (ex alcalde e alto cargo no Bipartito) e o mantedor desta bitácora, que procuramos manter acesa a chama. Unha viaxe de ida e volta no mesmo día até Salamanca, que deu para reflexionar dabondo sobre o fillo sobranceiro de Maceda... O “In Memoriam” de Antón, inserido tamén no núm. 191 de Encrucillada, consta de 9 páxinas cheas de afecto, sentimento e recoñecemento como referente. Imos recuperar o máis salientábel en varias achegas:

“Coñecín a Francisco Carballo o ano 1967, en Salamanca, cando cheguei para facer estudos de Teoloxía. El era o reitor do Seminario Maior dos Paúis para a maior parte de España. Dende entón compartín  experiencias, non deixei de aprender del e non perdín de vista a súa traxectoria, sendo especialmente significativo para min o feito de que contase comigo para a inserción no mundo obreiro en Vigo, onde, ademais, contactamos co Padre Seixas e as súas múltiples actividades, que xa coñeciamos en Salamanca (...). Como mestre foi moi apreciado e querido polos seus alumnos. Moitos confesan que foi o mellor profesor que tiveron. Carballo sempre será o intelectual dos excluídos, un intelectual que se fixo entender, que sabía comunicar o seu saber.

Entre algúns compañeiros da súa Congregación non tivo tanto éxito, especialmente cando deu o paso que el entendeu que marcaba o Concilio Vaticano II [1962-65]. Recoñecía que non era doado desprenderse da doutrina preconciliar, pero, ao mesmo tempo doíalle tanta cegueira. Tivo que manterse na fronteira, pero non se atreveron a despedilo. Toleraron e aproveitaron a súa capacidade de xestión como director do Colexio San Vicente de Paúl en Barakaldo, Reitor do Teologado en Salamanca, conselleiro e asesor na Curia Xeral da Congregación en Roma, cofundador do Instituto Teolóxico Gaudium et Spes en Salamanca, etc. Como profeta que foi, non o entenderon. Carballo estaba aberto ao futuro dende dúas bases sólidas: a interpretación do Evanxeo levada á praxe por Vicente de Paúl e o Concilio Vaticano II. Viviu a súa fe en Xesús coa axuda da ciencia (...)”.

N.B.- A primeira ilustración é un logrado debuxo, inserido no In Memoriam de Antón, no núm. 191 de Encrucillada. A segunda foto tirámola no Roteiro de Vigo, Marín e Pontevedra do ano pasado. Antón aparece coa súa compañeira e con Paco Nóvoa (fillo predilecto de Maceda) no Colexio San Narciso de Marín.

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (4)

Escrito por Fcarballo 01-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

Eis parte do salmo de Rubén  Aramburu dedicado ao presbítero ilustrado de Maceda: “Soñabas Paco Carballo  co lume aceso do fogar que sabe a terra e a mai.  Soñabas ese arrolar transido en matria.  Ei, irmao: -Imos á Serra, onde vai o frío, onde ouvea o lobo...  Imos bicar a neve, primicia de esperanza para esta terra  aconchegada, velliña, enloitada.  Non máis loitos, non máis prantos!  Paco Carballo erguido no Rodicio, mirando a Patria toda!  A Patria Verde, meu Deus! Que envexa de xenerosidade!  Consagrado, Carballo, consagrado!  Que sagrada a túa vida para o pobo.  Tanta Luz! Tanta Loita!  Dime, Paco, cal é o segredo que agochas,  para non odiar, sorrindo sempre ás maldicións que nos atrancan?  Que lume prendeu no teu corazón, para ser  beizón subversiva?  Recordo agora o teu disimulo, a túa gargallada agachada,  ante os pánfilos e mediocres exhibicionistas da cultura,  a túa maior desconsideración: “vaia tipo!”,  case con cariño, con amor e mágoa.  Déixame, agora, Carballo, que onda esta sepultura,  verta esta auga salobre do mar do Morrazo. Non hai ninguén. Partiron xa os sons patrios e as bandeiras  e quedamos nós: a Serra e o silencio, e esta lousa pétrea, onde repousan os pais. Miro nos teus ollos mirando aqueles galegos camiño da sega de Castela,  son os mesmo que mirabas de meniño,  acolléndoos na casa coa cunca do caldo e a aloumiña,  que impotencia pousaba sobre eles. E chorabas, Paco, con Rosalía... Castellanos de Castilla...O amor aos pobres, que discurso tan logrado e pouco realizado (...)".