Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

cabodano

REBOIRAS E CARBALLO COA OLLADA DE NEMESIO BARXA

Escrito por Fcarballo 14-08-2019 en cabodano. Comentarios (0)

No xornal SERMOS GALIZA, e con data do 12 de agosto deste 2019, Nemesio Barxa, que fora o avogado defensor de Francisco Carballo, pendura a extensa columna “No quarenta e quatro aniversario do assasinato de Moncho Reboiras”. Un interesante traballo do que imos recuperar a parte na que aparece referenciado o presbítero ilustrado de Maceda: (...) “No ano de 1979 Francisco Carballo colaborou num livro coletivo de “Historia de Galicia” (AN-PG), assumindo Carballo redigir o capítulo correspondente a os últimos anos e referiu-se á morte de Reboiras manifestando que “... a Policia Española asesinou a Xose Ramón Reboiras, um dos dirixentes da UPG”, frase que aproveitou a policia para denuncia-lo por calunias; aberturou-se um sumario que foi arquivado mas, recorrido o arquivo, continuou a tramitação, assumindo eu sua defensa e imediatamente aproveitei para solicitar entre as provas propostas que se requeresse do Tribunal Militar copia do praticado nas atuações seguidas pela morte de Reboiras, alegando que para defender a acusação de calunia precisava demostrar que o feito imputado era certo. Remitiram-nos o expediente e pudemos comprovar o cúmulo de falsidades tanto no declarado pela policia no processo de Carballo como nos comunicados á imprensa no momento dos feitos. Lamentavelmente o expediente completo, incluso o correspondente ao processo de Carballo do meu escritório, desapareceu no incendo do escritório de um colega a quem eu havia prestado. Mas se houvera investigador ou historiador que tivera interesse nele poderíamos obtê-lo na Audiência provincial de A Coruña, nos seus arquivos.

De qualquer jeito a policia havia declarado que o corpo de Reboiras estava fora do portal com a mão estendida, confundindo esquerda com direita, rente da pistola, como se houvera saído pegando tiros. O certo era que o corpo de Reboiras estava no interior do portal com um tiro na caluga que, ao parecer foi o que o matou, e vários na espalda e a porta do portal totalmente acribilhada. A pesar de todo Carballo foi condenado (anedoticamente, Carballo, segundo me confessou, na redação original havia escrito que Reboiras foro “abatido” pola policia e foi o editor o que mudou de abatido a “asesinado”, circunstancia que Paco se negou a utilizar na sua defensa). Os policias intervintes nem forem investigados; mais bem premiados por dar morte a um perigoso terrorista que tinha em carteira cometer novos delitos (...).

N.B.- O retrato de Nemesio Barxa tirámolo de: 

https://barxadvogados.gal/staff-view/nemesio-barxa-alvarez

A salientábel colaboración de Nemesio Barxa en SERMOS GALIZA podemos ollala completa en:

https://www.sermosgaliza.gal/opinion/nemesio-barxa/quarenta-quatro-aniversario-do-assasinato-moncho-reboiras/20190811215327083021.html


8 DE MARZO

Escrito por Fcarballo 07-03-2019 en cabodano. Comentarios (0)

Lembra o xornal Sermos Galiza -na súa edición en papel- no seu avance onomástico de personalidades deste mes, que o "8 de marzo de 1925 nace Francisco Carballo no lugar de Celeirón, parroquia de Asadur (Maceda)". Acompáñano coa foto [de Xan Carballa] que inserimos na portada do libro de "Conversas" que tivo a ben facer co propio Xan e co mantedor desta bitácora e que saíu publicado en Edicións A Nosa Terra en 2002, aínda que fora artellado na primavera e parte do verán de 2001, maiormente no Colexio San Narciso de Chan do Monte en Marín. Un libro capital para achegarnos á súa traxectoria. Hogano o 8M tamén é o día grande na visualización, vindicación e dignificación da muller en todas as frontes. Para lembrar que, si Francisco Carballo aínda estivese entre nós, cumpriría 94 anos de idade [deixounos con 89], inserimos esta achega, mesmo acompañada dunha foto que Xabier Oviedo, naquela altura alcalde de Maceda, nos tirou aos dous nun restaurante de Santa Marta de Tormes en Salamanca, cando Bieito Seara, Celso Sánchez, o mantedor desta bitácora [Santiago Prol] e o propio Xabier Oviedo, departimos con el un día inesquencíbel -naquelas terras de Salamanca-, xusto na xornada de reflexión das Eleccións Europeas de 2014 [sábado, 24 de maio]. Seguimos comprometidos -os seus amigos dende esta bitácora e dende a asociación que agroma na súa terra de orixe- co seu legado e coa dignificación da súa obra, que tivo como cerna e como eixo central a nación galega dende o seu regreso en 1973 a Vigo; o crisol do Noso País en verbas súas e o que el mesmo definiu como "Na fronteira do eclesial e no corazón do debate social". Seguimos traballando para fornecer a bitácora con todas as súas fasquías. Beizón a tod@s.

N.B.- Francisco Carballo foi a Roma [e por ende ao Vaticano] bastantes veces ao longo da súa vida, maiormente denantes do seu regreso a Galiza. Gustaba da música da cantante Mina que, naquela altura, triunfaba en todo Europa, aínda que tivera problemas no seu propio país por "ir a contracorrente", mesmo como transgresora naquela Italia tan clerical daquela xeira. Esta cantante e actriz italiana era coñecida como a Tigresa de Cremona. Traemos hoxe á bitácora unha das cantigas de Mina -de 1971-; unha das máis coñecidas que gorentaba -e cantaba con frecuencia- o presbítero ilustrado de Maceda:  

 https://www.youtube.com/watch?v=26AL1MimpsE

OITOCENTOS OITENTA E TRES / CO GALLO DO 4º CABODANO

Escrito por Fcarballo 28-11-2018 en cabodano. Comentarios (0)

Oitocentos oitenta e tres. Ese é o número de libros de Francisco Carballo que tiveron a ben pasarlle á Biblioteca Pública de Maceda [ten un fondo de máis de 13.000 volumes] que mesmo leva o nome do presbítero ilustrado de Celeirón de Asadur. Engadiríamos os ensaios escritos por el, o libro de Conversas e algunhas das obras colectivas nas que colaborou. Un bo feixe destes doámolos nós por duplicado ou triplicado algunhas das veces que nos achegamos até a biblioteca. Francisco Carballo tiña moitos máis libros. Todo o catálogo imprentado pola editora d´A Nosa Terra -da que el posuía exemplares- incrementaría bastante ese 883. Ademais facía periodicamente no semanario ANT e noutras revistas recensións de libros que lle pasaba moita xente...

No cuarto aniversario do seu pasamento [finou en Salamanca o 29 de novembro de 2014] queremos lembrar -intencionadamente- o catalogado na nosa biblioteca e que amabelmente nos cuantifica a bibliotecaria Avelina Losada López, que sempre atende as nosas peticións e arelas con enorme sensibilidade por todo o que ten que ver coa cultura. Eis a relación: 327 de relixión, cursos e revistas; 30 biografías; 134 novelas, teatro e poesía; 86 de ciencias e política; 100 de lingua e literatura e 206 de xeografía e historia... Seguiremos traballando para vindicar e dignificar o seu legado e para que se lle recoñezan os servizos prestados a Maceda e ao Noso País. Que lle sexa leve a terra. Beizón!

N-B.- A primeira imaxe amosa o espazo que o Concello de Maceda, da man do alcalde Xabier Oviedo e o seu equipo de goberno tiveron a ben habilitarlle a Francisco Carballo na biblioteca que leva o seu nome, iniciativa esta que fora votada por unanimidade en pleno na xeira de Bieito Seara e logo executada na do alcalde Manuel Rodríguez Carballo. O lema que puxeron no espazo dedicado a el defíneo á perfección: "UNHA VIDA DE AMOR E REBELDÍA POR UN POBO". A segunda amosa parte dos cartaces enmarcados, entrevistas, achegas da bitácora... sobre a súa figura e que penduramos periodicamente a carón dos seus libros. A terceira é da entrada da biblioteca e que tiramos hai uns días -xunto coas outras- na procura infructuosa de documentación sobre outro tema vencellado co noso.

Xan Carballa mesmo pendurou en www.anosaterra.com unha oportuna achega hoxe, co gallo do 4º aniversario do pasamento de Francisco Carballo. Invitamos a quen nos siga nesta bitácora, teña a ben ir ao enlace. Fala do que estamos a facer, insire o fermoso documental que artellara para a primeira homenaxe póstuma e pendura as últimas entrevistas que Xan lle fixera ao presbítero ilustrado de Maceda:

Link a Entrevista


ALBA DE GLORIA DE CASTELAO, NO 70 ANIVERSARIO

Escrito por Fcarballo 09-11-2018 en cabodano. Comentarios (0)

Ao abeiro do 25 de Xullo de 2008, no 60 aniversario do memorábel discurso que Afonso Daniel Rodríguez Castelao pronunciou no Teatro Arxentino de Bos Aires, co gallo do Día de Galiza de 1948, a Consellería de Cultura e Deporte, naquela altura en mans do BNG no Goberno Bipartito [2005-2009], publicou unha edición non venal do Alba de Groria. Conseguimos varios exemplares eiquí en Compostela e remesámoslle un a Francisco Carballo ao Colexio San Narciso en Marín. Logo xa na Quintana, no mitin central do nacionalismo daquel ano, díxonos que esa era unha das versións que Castelao fora reelaborando nos últimos anos, que había lixeiros matices con outras; mesmo que o parágrafo dedicado a Alexandre Bóveda [“un dos derradeiros mártires que repousan nos cemiterios de Galiza en número incontable”], non estaba incluído en versións anteriores.

Dez anos despois, no 70 aniversario, o Consello da Cultura Galega recupera esa maxistral peza de oratoria como realidade virtual, con recreacións sonoras da época [coa propia voz de Castelao na única gravación que conservamos del], con contextualización, documentos orixinais e fasquías sobre a xestación e variacións deste texto capital para a memoria de Nós. A exposición -comisariada por Manuel Gago- está, dende hai un par de días, na igrexa de San Domingos de Bonaval, a carón do Panteón de Galegos Ilustres, onde tamén repousa Castelao, abeirado ao Museo do Pobo Galego en Santiago de Compostela.

Na procesión desta Santa Compaña de Inmortais aparecen nomeados -nesta versión última- 72 persoeiros galegos. Ao remate da visita pódese votar para engadir nomes a esa xa mítica procesión [agasállannos cun exemplar que desta volta leva un introito de Miguel Anxo Seixas, que mesmo vén de publicar unha extraordinaria tese doutoral sobre Castelao]. Folga dicir que nós engadimos os nomes do mariño João da Nova, xa que logo Castelao incluíu ao navegante Sarmiento de Gamboa e aos irmáns Nodal. Outrosí puxemos o nome de Benigno Álvarez, para que acompañe a Alexandre Bóveda nese parágrafo engadido, que mesmo fende o discurso xeral, e que el inclúe na Tradición. Dende a AAFC alentamos a quen nos siga, se achegue a Bonaval para ollar esta experiencia sentimental, sala de verbas, labirinto de persoeiros e fábrica de mitos galegos. Até o 3 de febreiro do 2019. Beizón!

N.B.- A primeira imáxe tirámola do frontal da igrexa de Bonaval [aclarar que Castelao titulouno orixinalmente "Alba de Groria"]. A segunda é do comezo da proxección de imaxes co discurso. A terceira é do cartaz co que agasallan aos visitantes e que serve para identificar aos 72 persoeiros citados na peza oratoria e que aparecen logo no labirinto. A cuarta vai dedicada a Bóveda e na última, xa que estabamos en Bonaval, podemos ollar o sartego de Castelao no Panteón de Galegos Ilustres e que tanta polémica tivera co traslado dos seus restos dende o Cemiterio da Chacarita bonaerense en 1984.

Desta volta suxerimos varias ligazóns. A primeira cun fermoso vídeo sobre o primeiro parágrafo deste discurso:

Ver Vídeo

A voz de Castelao na "fonopostal" remesada dende Montevideo:
Ver Vídeo

O "Alba de Gloria" completo, lido dende o alto do Pico Sacro:
Ver Vídeo

Para rematar, as imaxes da polémica chegada dos restos de Castelao a Bonaval o 28 de xuño de 1984, coa voz da xornalista Tareixa Navaza que xa quedará para a historia do Noso País. Vai en dúas ligazóns. A primeira, un vídeo ensaio para o congreso "El cine y la televisión en la España de la Post -Transición (1979-1992" organizado pola Universidade Carlos III. No outro enlace aparecen as imaxes e os rexos comentarios da Navaza nunha síntese do que foi aquela extraordinaria data:
Ver Vídeo

Ver Vídeo


O DÍA DA PATRIA GALEGA

Escrito por Fcarballo 22-07-2018 en cabodano. Comentarios (0)

Imprentaba Afonso Eiré este sábado en El Correo Gallego unha columna sobre os 50 anos do Día da Patria Galega. Dicía que esa denominación “seica foi idea de Bautista Álvarez, redactor das follas voandeiras (...). Pero a primeira denominación do Día da Patria, como tal, aparece en 1935 no Mitin de Arengas, celebrado, como o ano anterior, na Praza da Quintana na véspera da Festa Nacional (...). En 1978 institucionalízase a manifestación e o seu remate na Quintana". No libro de Conversas (2002), falamos con Francisco Carballo sobre iso, ao tocar o asunto do seu xuízo [pola verba “asasinou” no pioneiro Historia de Galiza (AN-PG, 1979)]. Aportamos nós: Aquel ano [1981], o 25 de Xullo, ti fuches o encargado de pronunciar o discurso do Día da Patria. Carballo respostou: “Aquel ano prohibírannos entrar no casco vello de Santiago. Era a segunda vez. Como estaba recén feito o xuízo, escolléuseme a min para dicir o discurso, como unha reivindicación a prol da miña persoa. Visto desde hoxe, coido que actuei como un personaxe simbólico. Eu representei alí o acoso ao nacionalismo”.

En 1981 ti xa eras un cadro moi relevante dentro do nacionalismo galego... “Eles querían meterse co nacionalismo. Como pretexto saín eu de portaestandarte. O BN-PG encargoume o discurso. Foi un 25 de Xullo complicado, porque nos impediron o acceso á Praza da Quintana, pero fixemos a manifestación igual. Había unha petición previa. Denegáronnola xustificando que había moitos actos litúrxicos... O gobernador Pedro Aguerre utilizou esa disculpa. Non creo que houbese influencia eclesiástica, aínda que sei que non lles gustaba nada, nin a Suquía [o arcebispo que substituíra a Fernando Quiroga] e logo a Rouco Varela [o seguinte arcebispo], que o acto central do Día da Patria fose na Quintana. Aínda nos lles gusta hoxe. Eu ía na cabeceira da manifestación con Pedro Luaces, que xa anunciara o seu abandono da UPG. Resistimos na Praza de Galicia, mentres os máis atrevidos forzaban a entrada na Rúa das Orfas. Sentámonos e ollamos a represión policial. Houbo intento de abrir camiño por varias rúas. Botáronnos da praza. Fomos até a Ferradura onde caeron mesas e bancos polo chan no enfrontamento coa policía. Houbo contusións e un final gozoso: ¡non nos sometemos!” ¿Cambiaches o discurso por mor dos acontecementos? “A carga foi pola tarde. O discurso fora pola mañá na Praza de Galicia, coa policía de fronte. Dixen: ¡temos que resistir, porque o que resiste, vence! Houbo xente que despois cuestionou iso. Un drama. Era un ataque fortísimo contra o nacionalismo galego. Foi unha xornada de loita grande. Serviume de endurecemento, de realismo”.   


N.B.-  A primeira imaxe e tamén a última [debaixo desta nota] tirámolas nós hai uns días. Pendurouse esa simbólica pancarta [tantas veces retirada polas "autoridades" con pretextos absurdos] na entrada da Alameda compostelá, co gallo dos 50 anos do Día da Patria [dende 1978 no que xa asistiu Francisco Carballo. Naquela altura había moita represión policial -mesmo estaban os jeeps do exército-, tensión e medo... Ao remate entoábase o Himno Galego e tamén o "Venceremos Nós"]. A outras dúas fotos son da autoría de Xan Carballa. Na segunda -xa histórica e capital na súa biografía- aparece Francisco Carballo intervindo no mitin central do Día da Patria de 1981, na Praza de Galicia en Santiago de Compostela. A terceira tiroulla Xan na Quintana de vivos, no último Día da Patria Galega ao que Francisco Carballo puido asistir, denantes do seu "exilio concluínte" e "penúltima viaxe" a Salamanca...