Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Bo e Xeneroso

TELEGRÁFICA ENTRADA NO DICIONARIO ENCICLOPÉDICO GALEGO UNIVERSAL

Escrito por Fcarballo 06-12-2016 en Novas. Comentarios (0)


Carballo Carballo, Francisco (Celeirón, Asadur, Maceda, 1925). Escritor. Foi presidente do consello de administración de Promocións Culturais Galegas e presidente da Asociación Cultural de Vigo. Participou nos libros colectivos Castelao sen manipulación (1984), A nosa literatura (1988), Historia de Galicia (1-2) e Doce anos na búsqueda da nosa identidade (1991). Iso é "todo" o que aparece sobre Francisco Carballo no tomo 13 (páx. 43) do Dicionario Enciclopédico Galego Universal (DEGU), que publicaron conxuntamente a editorial Ir Indo e La Voz de Galicia no ano 1993. O resto do dilatado currículo do presbítero ilustrado de Maceda, non consta nesta colección de 60 tomos. A entrada anterior é a de Ricardo Carballo Calero que ocupa corenta liñas da columna correspondente. A Francisco Carballo dedicáronlle nove e media... (Na prestixiosa e "referente" Gran Enciclopedia Gallega (GEG) de Silverio Cañada (1974-1991), ¡non aparece en ningún dos 30 tomos e apéndices!). Eis unha das múltiples razóns para artellar a Asociación Amigos de Francisco Carballo e a bitácora:  poñelo no lugar que lle corresponde no contexto do Noso País.



HOMENAXE NACIONAL EN MARÍN CON DOUS AMIGOS DE MACEDA E PRISCILIANO DE FONDO, 2005

Escrito por Fcarballo 01-12-2016 en homenaxes. Comentarios (0)


Francisco Carballo con Bieito Seara (naquela altura cargo de máximo nivel no organigrama da Xunta / Goberno Bipartito) e Santiago Prol. Ao fondo, á esquerda, Tonhito de Poi interpretando o tema que compuxo sobre Prisciliano. Tirou a foto Xan Carballa na cea posterior á entrañábel Homenaxe Nacional, que tiveron a ben organizar en Marín en 2005 e que, en chegando, peneiraremos. Anos despois revelaríanos Paco Carballo que uns días antes desta sentida e magna homenaxe, lle diagnosticaran o cancro que padeceu na última etapa da súa vida, que mesmo foi o que o levou (nove anos despois). Daquela non llo dixo a  case ninguén. Con 80 anos de idade, seguíu traballando a prol do Noso País con todas as forzas que lle quedaban, nomeadamente como columnista en A Nosa Terra (até o verán de 2010), no eido teolóxico e pastoral, nas vindicacións polas causas xustas e..., sempre, sempre co mesmo norte: Galiza e a súa dignificación como pobo.

Eis o link do tema "Prisciliano" da Banda de Poi:

Link

LEMBRANZA POLO FALECEMENTO

Escrito por Fcarballo 29-11-2016 en cabodano. Comentarios (0)

Xosé Manuel González Pérez, profesor de Lugo que a finais dos anos 70 do século pasado traballou n'ANT, fixo unha lembranza no Facebook, o 29 de novembro de 2014, xusto o día no que Francisco Carballo nos deixaba. Rescatou o texto Xan Carballa e decidimos penduralo na bitácora: "Rexo sempre, sorriso e voz de labrego cando viña pola redacción compostelá d'A Nosa Terra, na República del El Salvador, mediando a costa. Conducíu o mitin final na campaña do BN-PG no Pavillón das Travesas en Vigo, cando as Primeiras Eleccións Xerais (1977), e foi súa a expresión máis intensa. Pasaba, no nacionalismo, por ser probabelmente un dos homes máis formados; ora que tamén discreto. Case nunca máis o vin, desde finais dos 70, pero velaí a lembranza aproximante a aquel final de conferencia, en Lugo, fronte a un auditorio mozo predicando a coherencia: Se non cristiáns, polo menos, ¡sede marxistas! En paz estea".

Eis o documento gráfico, que xa forma parte da Nosa Historia e da súa biografía. De esquerda a dereita: Leopoldo (cura de Melide), Francisco Rodríguez, Ramón López Suevos, Elvira Souto, Lois Ríos Paredes, Ramón Valcárcel, Manuel María, Camilo Nogueira (de pé), Pedro Luaces, Bautista Álvarez e Francisco Carballo, no mitin central do BN-PG no Pavillón das Travesas (completamente abarrotado de público), en Vigo de cara as Primeiras Eleccións Democráticas do 15 de xuño de 1977. Naquel mitin o presbítero ilustrado de Maceda defendeu a unidade do nacionalismo de esquerdas nunha soa organización a prol da defensa da nosa identidade. (Fonte fotografía: Camilo Nogueira e outras Voces. Suso de Toro. Xerais, 1991).

SEGUNDO CABODANO DO PASAMENTO, 29 DE NOVEMBRO

Escrito por Fcarballo 27-11-2016 en cabodano. Comentarios (0)

O 29 de novembro de 2014, finou Francisco Carballo con 89 anos lonxe da súa terra de orixe. Até Salamanca fomos, para acompañalo no fatal desenlace, amigos e familiares co alcalde de Maceda (Xabier Oviedo) representando institucionalmente ao concello que o vira nacer. Arelaba o presbítero ilustrado descanso derradeiro en Asadur, na campa parroquial, nun cemiteiro silencioso, de sepulturas no chan, cuberto de herbas e flores que significaban a paz, o encontro coa natureza e -en verbas súas- co Creador. Mesmo se decantaba pola incineración como derradeiro acto de rebeldía.  Voltar á terra da que formamos parte. Abofé que o conseguiu pola teimuda intervención da súa sobriña Milagros perante os PP Paúles de Salamanca que o querían deixar alí. ¡Que lle sexa leve a terra e que se manteña viva a súa memoria!


A vida non ten sentido sen a morte, a morte é consubstancial á vida. ¿Que hai despois da morte?  Toda a tradición cristiá e toda a educación recibida, ten unha perspectiva de que algo queda despois da morte. Unha sobreexistencia, un encontro co "Absoluto", algo que non somos capaces de definir con precisión. Nos textos revelados é moi imprecisa a referencia (...). Na pastoral dos cristiáns dende o século XII até onte, o medo á morte e ás súas consecuencias foi capital. Iso hai que superalo. Hoxe dicimos que a morte é unha proba. A relixión pretende darlle sentido á vida e á morte. Enmárcase na busca do sentido da vida e da superación da morte (CONVERSAS, ANT 2002).

OS LUGARES DE FRANCISCO CARBALLO POLAS TERRAS DE MACEDA, 2015

Escrito por Fcarballo 20-11-2016 en roteiros. Comentarios (0)

O 21 de novembro de 2015 empezamos os roteiros vencellados cos lugares de Francisco Carballo. Comezamos pola súa terra de orixe. (A iconográfica foto deste 1º Roteiro tirouna Xan Carballa na rúa Príncipe de Vigo, na xeira máis transgresora e vindicativa do presbítero ilustrado de Maceda a prol do Noso País).

A infancia é a patria primeira do ser humano. É como un pan que se amasa e dá vida. Ao meu lugar de nacemento chameille niño de reiseñores, unha imaxe nostálxica aos vinte anos sobre a infancia. Inventeino cando estudaba Teoloxía. Escribín os primeiros artigos nunha revista que se chamaba "La reina de las Misiones" e colaborei nun libro sobre a India, cousas moi románticas. Un deses artigos dediqueillo á miña aboa materna que morreu en 1949. Daquela eu asinaba co pseudónimo Daniel do Souto (...) (CONVERSAS, ANT, 2002).