Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

14 COLUMNAS EN SERMOS GALIZA (11)

O 16 de setembro de 2012 inseriu en Sermos a columna “Da condena á rehabilitación”. Centrábase noutra das súas teimas: Prisciliano e o priscilianismo. Francisco Carballo mesmo estivera como ponente nos tres congresos que se fixeron en Galiza sobre o singular bispo -na primeira década do século XXI- [Pontevedra, Compostela e Ortigueira]. Repasa a bibliografía sobre o priscilianismo e céntrase na monografía do teólogo Victorino Pérez Prieto que acababa de saír do prelo naquela altura ["un libro de interese sumo e de lectura provocativa"]: “Desde 1981 a 2010 os estudos sobre Prisciliano están a interesar, mais nunha dirección diferente a que provocara o GALEGUISMO da Xeración Nós. Tal xeración aceptaba a Prisciliano como herético e como unha das raíces do diferencialismo galego. A actual reivindica a ortodoxia substancial de Prisciliano, ve nel “un mito fundacional”. A publicación de Victorino Pérez Prieto, Prisciliano e o priscilianismo. Da condena á rehabilitación (Biblos, col. Mandaio, 2012), é unha acabada demostración de tal empeño. Mentres un importante número de historiadores desfacían as interpretacións tradicionais dun bispo herexe, na Galiza tiñan lugar tres congresos dese tema. 1981, en Pontevedra, 2006, en Santiago e no 2010, en Ortiguera. Por obra de Xosé Chao Rego e de Pérez Prieto temos unhas biografías solventes. A de Chao Rego subliña a oposición ao poder de tal bispo; a de Pérez Prieto remexe nos “fascículos priscilianistas”. Por fin, Pérez Prieto, profesor principal no congreso de Ortigueira, consegue dármonos, na publicación devandita, as bases documentais e a interpretación elaborada por especialista da vida e obras do bispo Prisciliano. Son cinco capítulos. Comeza coa pregunta “¿Que podemos dicir hoxe de Prisciliano?”. Nunha apretada síntese histórica, aclara a xeira humana e doutrinal do bispo e deduce que, efectivamente, foi un proceso nunhas circunstancias adversas coa condenación civil e lamentábel do gran asceta e bo teólogo Prisciliano. Utiliza unha copiosa bibliografía e remata: “As obras repetidamente citadas, a do holandés Goosen (As bases do ascetismo Cristián de Prisciliano), texto que demostra de maneira clara e tallante que a teoloxía de Priscilianismo non era herética, senón un tanto arcaizante”, p.33. María Xosé Bravo Bosch estuda o proceso e a morte de Prisciliano, pp.40 a 51. Lamentabelmente non temos as actas do xuízo. Andrés Olivares Guillén, pp.52-86, agasalla ao lector cunha esmerada análise de textos medievais relacionados co priscilianismo. A destacar o paralelismo do proceso de Prisciliano e a do “Adopcionismo” de Elipando de Toledo, 717-800, e Felix de Urgel. Nos dous casos interveñen os bispos, o Papa e o Emperador. Nos dous casos as doutrinas denunciadas teñen continuidade na busca dun coñecemento teolóxico de Deus. Suman os restantes capítulos os profesores Ricardo Nuno de Jesus Ventura [Universidade de Lisboa] e Pilar García Negro [UDC]. Ventura con Prisciliano e o Priscilianismo em Portugal; García Negro con Prisciliano, o Priscilisnismo e as mulleres. Un libro de edición moi coidada, de interese sumo e de lectura provocativa. Unha novidade nas Letras Galegas”.


N.B.- ¡¡¡Cumprimos 200 achegas na bitácora coa de hoxe!!! Seguimos traballando a prol da figura de Francisco Carballo para dignificalo e poñelo no lugar que lle corresponde, aínda que a "Galiza oficial" se empeñe en ignoralo... Graciñas mil a tod@s. Beizón!!!

Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: