Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

APÉNDICE. A IDADE CONTEMPORÁNEA DENDE 1939 ATÉ 1979 (2)

Insire logo Francisco Carballo no Apéndice, sempre apoiado nas estatísticas demográficas e sectoriais das que tanto gorentaba: “Período de 1939 a 1955. Inscríbese nunha situación económica de depresión que arranca da década dos 20. A contribución da nación galega ao conflito estatal da Guerra Civil foi alta. Dun lado o “terror branco” ensanguentou a terra extirpando aos líderes e sementando o medo como factor decisivo de dominación; doutro, as riquezas foron esgotadas ao servizo do exército franquista, da reconstrución da zona danada pola guerra e das arcas estatais. Unha propaganda de todos os medios de comunicación de masas, a predicación relixiosa e a intimidación, lograron apoderarse dos bens de consumo e doutras riquezas persoais. A poboación só dispuxo da terra e do mar como fonte de provisión (...). Certa protección estatal permitiu o enriquecemento dalgunhas familias da burguesía industrial.

Na década dos 30 produciuse o maior aumento da nosa poboación, malia as baixas da guerra. A causa foi o cese migratorio. Na década seguinte renóvase o fluxo migratorio ao interior da península e cara América. A ruralización evidénciase. A realidade económica traduciuse en miseria xeral da poboación traballadora. A resistencia ao sistema autoritario e fascista desta etapa acochouse en dúas frontes: o da guerrilla que pasou por dúas etapas: 1936-43 e 1943-50. En ámbalas dúas mantivo o seu carácter autóctono (...). A dependencia do PCE [Partido Comunista de España] levou á guerrilla ao desarme en 1951.

Outrosí o dos exiliados. A ocupación militar de Galicia en 1936 precipitou o exilio a moitos galegos de esquerda. Fuxiron a través de Portugal, en embarcacións, etc. Non sempre chegaron a terra libre; moitos foron apresados ou enganados por falsos organizadores. Os de mellor sorte conseguiron chegar a México, Uruguai e Arxentina. A relación dos seus nomes sería infinda. En 1944 constituíuse o Consello de Galiza en Montevideo. Logo trasladouse a Bos Aires. Presidiuno Castelao até 1950. Os exiliados mantiveron aceso o lume da protesta, organizaron centros culturais e crearon prensa e publicacións. Non faltou oposición clandestina tanto en Galicia como en conexión cos exiliados, nomeadamente por membros do Partido Galeguista. Arredor de 1950 comezou un esforzo cultural a longo prazo. Fundouse en Vigo a Editorial Galaxia. As condicións semellaban moi difíciles: censura implacábel e ambiente desnortado pola opresión ideolóxica. As institucións do Estado e da Igrexa rivalizaban en adoutrinamento autoritario e medievalizante: campamentos da Falanxe [abouxando a ladaíña do Imperio español], as misións e os exercicios espirituais de índole necrófila, pretendendo sumir ao pobo en noxentas prácticas relixiosas dominicais, de primeiros venres e primeiros sábados (...)”. 


Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: