Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

RACHAR A DÉBEDA CON FRANCISCO CARBALLO (e 2)

Unha figura brillante. Santiago Prol lembra a volta de Francisco Carballo a Galiza, “hai que ter en conta que cando vén de Salamanca era reitor do Teologado, estaba na cúpula máxima dos Paúles a nivel Estado. Propóñenlle ser bispo, mais prefire vir a Vigo e romper con todo o ouropel e a oficialidade”. O punto de inflexión, afirma Prol, foi un Terra e Tempo, editado clandestinamente pola Unión do Povo Galego. “Estando no Trastévere (Roma), deu cun Terra e Tempo e iluminóuselle o maxín. Viu que existía xente organizada no mundo do nacionalismo, ao redor da UPG. En 1973 marchou ao mosteiro de Sobrado dos Monxes para pensar sobre o seu futuro e foi cando tomou a decisión drástica: ir cara Vigo a un piso con -outros- curas obreiros”, engade. Por que Vigo? Vigo era  un crisol, “a cidade onde se cocía todo na Galiza naquela altura”, di Prol. Foi alí onde “revolucionou a Asociación Cultural de Vigo” e, en 1977, por iniciativa de Francisco Rodríguez, concorre na candidatura do BN-PG ao Senado pola circunscrición de Ourense, “iso para a Igrexa xa foi o non vai máis”. “Aí empeza un novo Carballo que despois fai moitas máis cousas, o Carballo que artella esa escola de historiadores e que considera fundamental crear a nosa propia historia desde Galiza” [Outrosí o Carballo que alenta o xornalismo en clave nosa co proxecto d´ANT que el avalou economicamente, mesmo respaldando créditos bancarios considerábeis].

Falta de recoñecemento. O membro  fundador da Asociación Amigos de Francisco Carballo lamenta que “a Galiza oficial” o ignore. “Carballo morre en novembro de 2014 e seguimos esperando -cartro anos despois- que a Galiza oficial dea, cando menos, un pésame, ou un agradecemento polos servizos prestados ao País. Ninguén o fixo”, denuncia. Coa “Galiza oficial” refírese ás institucións políticas, relixiosas e universitarias. “Loitamos durante anos polo recoñecemento de Carballo como doutor honoris causa pola Universidade de Vigo, mesmo estando el en vida, mais seguimos sen conseguilo”, agrega, “o País ten unha débeda con Carballo e mesmo o nacionalismo debería ter máis xestos con el”. A asociación, modesta [agromada na súa Maceda matricial], intenta manter vivo o legado e a memoria de Carballo, un home que, malia non se considerar creador, “escribiu toda a vida, ensaios e columnas de tipo político e histórico”, salienta Prol. Os seus referentes: o Padre Sarmiento, Alexandre Bóveda e Afonso Daniel Rodríguez Castelao.”

N.B.- Na primeira imaxe -tirada por Xabier Oviedo- estamos, no Teologado dos PP Paúles en Salamanca, de esqueda a dereita, Santiago Prol, Celso Sánchez, Francisco Carballo e Bieito Seara [primavera de 2014]. Na segunda imaxe -autoría de Xan Carballa- aparece o Carballo máis combativo, cunha oratoria engaiolante e rexa, nun mitin do Bloque a comezos da xeira do réxime do 78.

Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: