Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

XX CONGRESO DE TEOLOXÍA (5)

No apartado “O Partido Galeguista e Daniel Afonso R. Castelao, 1886-1950” imprenta que este egrexio “evoluciona dende o rexeneracionismo maurista, o agrarismo de Basilio Álvarez e as Irmandades da Fala, á dirección do Partido Galeguista (PG), 1931. Coa morte de Alexandre Bóveda [17 de agosto de 1936 / hogano Día da Galiza Mártir], e a represión interior ao galeguismo, Castelao asume en Bos Aires a presidencia do Consello de Galiza, 1944-50, e a tarefa de orientar a teoría e a organización do nacionalismo galego. Escribe Sempre en Galiza, 1944, e deixa en preparación unha segunda parte, parcialmente editada en 1963. Recolle como definición de nación a de Stalin: “Nación é unha comunidade estábel, historicamente formada de idioma, de territorio, de vida económica e de hábitos psicolóxicos reflectidos nunha comunidade de cultura. Somentes a existencia de todos os signos distintivos, en conxunto, poden formar nación”. Castelao, se ben evita a evocación de Vicente Risco, aínda se mantén fiel ao organicismo histórico tradicional.

Durante o seu ano de ministro da República no exilio, le autores franceses, concretamente a Renán. Nos apuntes para a segunda parte de Sempre en Galiza escribe: “Consonte a idea xeralmente admitida, unha nacionalidade é  un conxunto de homes, mellor familias, habitantes dun mesmo territorio que, por ter conciencia e formar unha soa comunidade, teñen vontade de manter unha vida común baixo as mesmas institucións políticas. Esta conciencia e esta vontade poden ser o resultado de causas diversas, que é doado reducir a dúas categorías, causas político-sociais e causas culturais”. Para el Galicia é unha nación creada por unha cultura común, a lengua ante todo. Castelao fai un gran esforzo por superar o celtismo murguiano e o irracionalismo risqueano; apúntase a un nacionalismo laico, pluralista, democrático. Lega ao nacionalismo actual: o pacifismo, o federalismo europeísta, a tolerancia e a preferencia por un goberno republicano. Critica o militarismo, feudalismo e o clericalismo referidos a España. É moi respectuoso coa relixiosidade galega, “algo panteísta, priscilianista, tolerante”. Do clero refire anécdotas e viñetas humorísticas, preferentemente amábeis. A Igrexa xerárquica mantivo co PG relacións frías, non apoiou a autonomía, non se abriu ao uso do idioma propio. Os sectores católicos eran maioría no PG e consultaban cos teólogos as decisións máis graves, por exemplo a alianza coa Fronte Popular en 1936. Levaron unha espiña cravada pola incomprensión da Igrexa aos seus proxectos ilustrados e de inculturación relixiosa”.

N.B.- A primeira imaxe, de www.fsgallegas.org.ar, é un retrato pintado de Castelao ao que lle adxudican autoría no polifacético Blanco Amor. A segunda corresponde á portada de "Sempre en Galiza", segunda edición, imprentado en Arxentina.

Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: