Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

XX CONGRESO DE TEOLOXÍA (4)

No seguinte apartado “Intermedio de debate”, o teólogo e historiador de Celeirón de Asadur céntrase na xeira das Irmandades e nos anos 20 do século pasado: “As Irmandades da Fala, 1916, son a primeira organización nacionalista de relevancia. Nelas conflúen varias tendencias: a católica neotradicionalista que procede de Brañas, representada por Cabeza de León, Juan Barcia, Salustiano Portela, etc. [outrosí o presbítero macedán Manuel Vidal]; a de mozos demócratas, Porteiro Garea, M. González, os Vilar Ponte... e algúns da esquerda socialista, Pasín, Romero, Quintanilla... No congreso de Lugo de 1918 elabóranse unhas bases, un verdadeiro retallo de equilibrio entre as tres correntes. Nas Irmandades da Fala militaron clérigos (18, o 1,9%) e moitos católicos activos. Aínda así a cuestión relixiosa tivo que poñerse de esguello. Tamén acontecera con Solidaridad Gallega e cos rexionalistas. Semella que esta indecisión, ou certa laicidade, provocou a aversión da xerarquía eclesiástica. Diso se queixaba amargamente Alfredo Brañas e Antón Vilar Ponte focalizouno nun importante artigo titulado “El gran error del clero gallego”: non se suma ao movemento histórico; queda ancorado no Antigo Réxime.

 

Porén, uns poucos integristas, López Ferreiro, Lago González -arcebispo de Santiago en 1923-, apoiaron a rexionalistas e galeguistas. O seu modelo non era a monarquía absoluta, era o gremialismo medieval. Pero os bispos en xeral e a maior parte do clero, mantivéronse alleos ou se opuxeron. A tensión relixiosa subiu de ton ao prepararse a creación do Partido Galeguista, 1931. Tamén agora queda de esguello a cuestión relixiosa, mais un sector con Otero Pedrayo, Vicente Risco, Paulino Pedret, M. García, R. Cabanillas, Filgueira Valverde, Taboada Roca, V. Cabada, etc., asinan un manifesto no xornal La Región e en Logos que di: “A Galiza católica e enxebre erguerase contra o espírito antirrelixioso e intolerante que ven atentar contra do ser íntimo e tradicional da Nosa Terra, nós, sen arredarnos das filas do nacionalismo galego, no que seguimos firmes e fieis, afirmamos o propósito de loitar sen descanso pola autonomía de Galiza, polo triunfo da concepción católica do mundo” (Logos, 25/X/1931). Para eles o catolicismo era consubstancial coa nación Galicia. Durante a II República, o grupo de Logos tratou de galeguizar a liturxia da Igrexa [o macedán Fernando Quiroga Palacios mesmo o deixou imprentado] e de dar entrada ás correntes teolóxicas avanzadas. No político destacaba Vicente Risco, autor dun “nacionalismo cármico”, impregnado de relixiosidade e de irracionalismo. Apareceu a Dereita Galeguista [con Risco, Filgueira e o macedán Xosé Lois Parente] que se aparta do Partido Galeguista, pero mantense fiel aos programas do autonomismo integral”.  

N.B.-  A primeira imaxe tirámola de www.galipeando.blogspot.com. A segunda, que corresponde á investidura de Lago González como arcebispo de Santiago de Compostela (1924), localizámola en www.memoriasdecompostela.blogspot.con. A terceira, de Vicente Risco é de www.farodevigo.es.

Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: