Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

O DÍA DA PATRIA GALEGA

Imprentaba Afonso Eiré este sábado en El Correo Gallego unha columna sobre os 50 anos do Día da Patria Galega. Dicía que esa denominación “seica foi idea de Bautista Álvarez, redactor das follas voandeiras (...). Pero a primeira denominación do Día da Patria, como tal, aparece en 1935 no Mitin de Arengas, celebrado, como o ano anterior, na Praza da Quintana na véspera da Festa Nacional (...). En 1978 institucionalízase a manifestación e o seu remate na Quintana". No libro de Conversas (2002), falamos con Francisco Carballo sobre iso, ao tocar o asunto do seu xuízo [pola verba “asasinou” no pioneiro Historia de Galiza (AN-PG, 1979)]. Aportamos nós: Aquel ano [1981], o 25 de Xullo, ti fuches o encargado de pronunciar o discurso do Día da Patria. Carballo respostou: “Aquel ano prohibírannos entrar no casco vello de Santiago. Era a segunda vez. Como estaba recén feito o xuízo, escolléuseme a min para dicir o discurso, como unha reivindicación a prol da miña persoa. Visto desde hoxe, coido que actuei como un personaxe simbólico. Eu representei alí o acoso ao nacionalismo”.

En 1981 ti xa eras un cadro moi relevante dentro do nacionalismo galego... “Eles querían meterse co nacionalismo. Como pretexto saín eu de portaestandarte. O BN-PG encargoume o discurso. Foi un 25 de Xullo complicado, porque nos impediron o acceso á Praza da Quintana, pero fixemos a manifestación igual. Había unha petición previa. Denegáronnola xustificando que había moitos actos litúrxicos... O gobernador Pedro Aguerre utilizou esa disculpa. Non creo que houbese influencia eclesiástica, aínda que sei que non lles gustaba nada, nin a Suquía [o arcebispo que substituíra a Fernando Quiroga] e logo a Rouco Varela [o seguinte arcebispo], que o acto central do Día da Patria fose na Quintana. Aínda nos lles gusta hoxe. Eu ía na cabeceira da manifestación con Pedro Luaces, que xa anunciara o seu abandono da UPG. Resistimos na Praza de Galicia, mentres os máis atrevidos forzaban a entrada na Rúa das Orfas. Sentámonos e ollamos a represión policial. Houbo intento de abrir camiño por varias rúas. Botáronnos da praza. Fomos até a Ferradura onde caeron mesas e bancos polo chan no enfrontamento coa policía. Houbo contusións e un final gozoso: ¡non nos sometemos!” ¿Cambiaches o discurso por mor dos acontecementos? “A carga foi pola tarde. O discurso fora pola mañá na Praza de Galicia, coa policía de fronte. Dixen: ¡temos que resistir, porque o que resiste, vence! Houbo xente que despois cuestionou iso. Un drama. Era un ataque fortísimo contra o nacionalismo galego. Foi unha xornada de loita grande. Serviume de endurecemento, de realismo”.   


N.B.-  A primeira imaxe e tamén a última [debaixo desta nota] tirámolas nós hai uns días. Pendurouse esa simbólica pancarta [tantas veces retirada polas "autoridades" con pretextos absurdos] na entrada da Alameda compostelá, co gallo dos 50 anos do Día da Patria [dende 1978 no que xa asistiu Francisco Carballo. Naquela altura había moita represión policial -mesmo estaban os jeeps do exército-, tensión e medo... Ao remate entoábase o Himno Galego e tamén o "Venceremos Nós"]. A outras dúas fotos son da autoría de Xan Carballa. Na segunda -xa histórica e capital na súa biografía- aparece Francisco Carballo intervindo no mitin central do Día da Patria de 1981, na Praza de Galicia en Santiago de Compostela. A terceira tiroulla Xan na Quintana de vivos, no último Día da Patria Galega ao que Francisco Carballo puido asistir, denantes do seu "exilio concluínte" e "penúltima viaxe" a Salamanca... 

 


Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: