Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (1)

A revista galega de pensamento cristián Encrucillada agromou co facho do Concilio Vaticano II. Francisco Carballo colaborou dende o núm. 0 (1974). Ao pouco do pasamento do presbítero ilustrado de Maceda (29/XI/2014) foron aparecendo lembranzas nesta prestixiosa publicación de colaboradores salientábeis. No núm. 191 (xaneiro-febreiro 2015) Marisa Vidal, Rubén Aramburu e Antón Gómez fixeron unha primeira aproximación que imos peneirar en varias achegas ao abeiro do 3º cabodano. No Guieiro dese número (vol. XXXIX) imprentaba o director Pedro Castelao que “o pobo galego perde, coa morte de Francisco Carballo, a un dos seus máis constantes loitadores pola identidade de noso. Porén, a historia de Galicia gaña, co seu pasamento, un novo nome cuxo traballo está destinado a permanecer fecundando novas angueiras”.

O vindicativo texto de Marisa Vidal Collazo titúlao Paco Carballo. Comeza cunha estrofa do poema “Eu en ti” (O soño sulagado) de Celso Emilio Ferreiro: “Eu xa te chamei / cando soio a voz do vento soaba. / Cando o silenzo chamaba polas verbas, / eu xa te chamaba” [versos aos que lle puxera música a finais dos anos 70 o malogrado cantautor Suso Vaamonde -e logo outros intérpretes-]. Seguimos a Marisa Vidal: “Así foi a relación de Paco Carballo con Encrucillada e con Irimia. En 1966, nos Coloquios de Cregos, cando a Igrexa galega empezaba a espreguizarse cos ventos renovadores do Concilio Vaticano II, Paco Carballo estaba naquel grupo que soñaba cunha revista de pensamento cristián en Galiza.

Cando no ano 1974 se elaborou o núm. 0 da revista Encrucillada, número que nunca vería a luz afogado polas censuras franquistas, Paco Carballo tamén estaba alí. E cando a censura atrasou até febreiro de 1977 a saída do 1º número de Encrucillada, tamén Paco estaba alí. Non hai máis que ver as sucesivas colaboracións que escribe no núm. 2, no 3, no 5, no 10, no 17, no 20... Logo as colaboracións espállanse máis, pois xa aquela meniña chamada Encrucillada ía collendo forza por si mesma e non precisaba estar tan pendente de alimentala. Iso si: Paco sempre estaba aí para o que fixera falta. Cando algo lle pedimos, sempre respondeu lixeiro..., dende a historia, a súa grande paixón, e a fe, o seu motor de vida. Achegounos a figuras como Basilio Álvarez, Martín Sarmiento ou Alexandre Bóveda, persoas crentes de fe rexa como a súa, malia ás adversidades (...)”.

N.B.- Imos engadir un enlace ao poema "Eu en ti" do libro "O sono sulagado" (1955) de Celso Emilio Ferreiro, que tivera a ben musicar Suso Vaamonde, cantautor que actuou en Maceda invitado pola Agrupación Cultural Os Cabaceiros en 1975 e logo noutras ocasións a finais dos anos 70 e comezos dos 80. A Francisco Carballo gorentáballe este egrexio cantautor [nado en Pontecaldelas en 1950 e finado en Vigo en 2000]. Suso Vaamonde dérase a coñecer, precisamente na Asociación Cultural de Vigo con só 16 anos de idade. 

Visualizar Vídeo

Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: