Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

O SANTUARIO DO MONTE MEDO (3)

Dividiu o libro en dúas partes, tres apéndices e unha protesta. Si, “unha protesta” na que fai constar que: “De conformidade coas disposicións da Santa Sede, fago constar que as palabras milagre, prodixio, santo, etc., empregadas neste libro, non teñen outro sentido nin outra autoridade que a miña persoal, e sométoas en todo ao xuízo da Santa Nai Igrexa, cuxa fe e autoridade admito e recoñezo”.

No libro de Conversas (2002), que tivo a ben facer con Xan Carballa e Santiago Prol, preguntámoslle se naquela altura estaba de acordo integramente co contido do libro e se o milagre que se lle atribúe á Virxe se podería sustentar en algo verosímil ou inserirse no fenómeno de alucinacións colectivas. Lembramos que el -moi pausado pero contundente- contestou: “O libro é o máis crítico que se podía escribir naquela época. Unha cousa que lle sentou pesimamente aos curas e aos Paúles, foi que eu non falo da aparición da Virxe. Digo que ese fenómeno do Santuario obedece a uns modelos que existían de predicación e que situaban as aparicións en distintos sitios. ¡Era unha afirmación moi grosa para entón! Eu naquel intre, a nivel teolóxico, non cuestionaba aínda demasiado a posibilidade do milagre. Tampouco o Padre Feijoo o cuestionaba na época da Ilustración. Receaba do número de milagres, pero non da posibilidade dalgún”.

Logo, xa moi metido no tema, mesmo con teimosía, seguiu aínda máis vehemente: “Hoxe si que o cuestiono. ¡Os milagres non existen! Pertencen ao mundo precientífico. Eu falo moito -na vida relixiosa- contra o milagrismo porque é unha alienación”. Insistimos nós que na parte final do libro recollía bastantes prodixios atribuídos á Virxe. Mesmo lle preguntamos se moitos deles poderían ter explicacións lóxicas ou máxico-animistas. Respostou na mesma liña: “Todos teñen algunha explicación: autoxestión, reacción do organismo, etc. Ignoramos até onde chegan as forzas da natureza. Pero en cada caso existiu un acontecemento significativo para as persoas que o leron á luz da súa experiencia. Hai sectores da Igrexa que fomentan iso. Débese a unha falta de esexese bíblica e á credulidade tan estendida na relixiosidade popular (...). Coido que a carga mítica nestes temas aínda é excesiva”.


Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: