Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

VOX POPULI / ANT (3)

O 12 de febreiro de 2001, na contraportada d´ANT aparecía outra interesante columna de Francisco Carballo sobre a democracia e a constitución, inserindo paralelismos de contido relixioso: “O Padre Feixóo dedica un  dos seus ensaios do Teatro Crítico ao adaxio : “Vox populi, vox Dei”. Categórico afirma: a voz do pobo non é a voz de Deus. Sabe dar probas indiscutíbeis. Cando nos servimos do “principio de analoxía” para falar de Deus, non acertamos, inventamos deuses. Toda palabra sobre Deus é unha palabra humana. Nin as palabras do pobo, nin as dos seus dirixentes son palabra de Deus (...). Mais a vox populi é “o que máis manda”. Dicir que a voz do pobo é a voz de Deus, é unha transferencia; é a linguaxe dos autócratas. Transfírenlla ao pobo por eufemismo. Castelao di nos seus apuntes que o crego de Viascón lle recomendaba: “Ten moito coidado en que ninguén queira facer xustiza contra ti en nome de Deus”. Quen di ser dono da palabra de Deus é un Moloch, un ídolo. (Foto: www.cultura.gal)

E todo isto a que vén? A advertir que a democracia é o mellor dos sistemas políticos, pero non é palabra de Deus; que a constitución é un documento básico, non palabra sagrada; que cando ela afirma “a patria como única e indivisíbel” mitifica, irracionaliza, sacraliza. Cando nos veñen con esas “andrómenas” de que o pobo é  voz de Deus, están a mostrar o seu “cesaropapismo”, abuso do relixioso, idolatría usual das teocracias e dos ditadores. E no anverso da medalla, cando alguén fala de “secularización” e a entende como autonomía da ciencia, da política, da ética, etc. vai ben; axuda a conquistar espazos de liberdade. Cando trata de sitiar, desprazar da realidade social a dimensión relixiosa, é un sectario. Ollo cos extremismos, coas visións unilaterais, cos anticorpos de indixestións de tempos tristes”. (ANT, 22/02/2001) 

Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: