Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

NO CAMPUS / ANT (1)

Regresaremos en futuras achegas aos documentos videográficos... Abrimos hoxe unha nova sección: unha escolma das columnas e traballos que imprentou no semanario A Nosa Terra dende 1977 até 2010 durante 33 anos. Coa xenerosidade inmensa de Xan Carballa, que nos pasou boa parte delas, comezaremos pola última columna asinada por Francisco Carballo. Leva data do 29 de xullo de 2010; un día mouro na historia do xornalismo do Noso País, pois foi a última vez que apareceu o semanario -até o de agora- na xeira democrática. Naquela derradeira achega facía unha evocación ao Día da Patria daquel 2010 en Compostela, e á súa participación pola tarde nun debate a catro bandas sobre laicidade no Festigal (ao que tivemos a fortuna de asistir). Naquela altura el contaba con 85 anos de idade. A foto de Xan Carballa conformou a portada do libro de Conversas (ANT, 2002). Logo apareceu na columna del -na última páxina- dende xaneiro de 2007. Eis a lucidez do presbítero ilustrado de Maceda:

"Primeiro na Quintana dos Mortos: un poder contrapoder. Estivo pechada a porta das peregrinacións no intre da presentación do pobo común; abriu, de seguida, e bracearon as correntes de aire como sinais de encontros difíciles: "sabedes que os reis e os poderosos dominan aos pobos e os escravizan; entre vós non sexa así, quen queira ter autoridade que serva; quen é primeiro que se poña ao final". Son verbas do rabbi Xesús. Galiza precisa de cristiáns xesuáticos. Os da ofrenda real son desaxustes.

Logo no Campus, entre San Lourenzo e os colexios maiores, ríos de carpas; gaiteiros de Galiza e de Portugal. Nunha das carpas, ás 18:30, con cheo de ouvintes e de interpelantes, disertaron catro poñentes: laicidade na escola, na familia; estado laico ou sexa unha tautoloxía, porque dicir estado é dicir laicidade. E tamén cristianismo de liberación, sen poder, coa autoridade da busca da verdade e da proba de servizos sempre en loita contra a pobreza e a discriminación. Todo moi lindo, moi ocorrente até para oír propostas anglicanas. Uns galegos en tensión, porque acosan ventos mesetarios de unidimensión e sopra o Atlántico brisiñas de aire leve, o da felicidade. 

 Santiago é sempre melancolía, o que puido ser e só foi nas estrelas do anacoreta que intenta pechar o canto a Santiago sen cabeza por orde de Herodes, a Prisciliano sen cabeza por orde de Máximo en Trier, a Bóveda sen cabeza por orde dos sublevados no 36 e a todos os enterrados nas cunetas: eses heroes da Galiza real: reino, nazón e terra prometida" (ANT, 29/07/2010).

Comentarios

No hay ningún comentario

Añadir un Comentario: