Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Bo e Xeneroso

FRANCISCO CARBALLO, UN DOS IMPRESCINDÍBEIS

Escrito por Fcarballo 17-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

O teólogo Victorino Pérez Prieto, ven de publicar no núm. 15 de AREAL [14/10/2017], a revista da Asociación Cultural Irmáns Suárez Picallo en Sada, outro sentido traballo. Imos recuperar parte da súa loa que aporta fasquías abondo interesantes: “Francisco Carballo, cura, historiador, intelectual, profesor e home comprometido pastoral, social e politicamente co pobo galego, foi unha das figuras fundamentais na cultura e na sociedade galega contemporánea. Incansábel promotor de iniciativas culturais. Tamén investigador divulgador da Igrexa e a Historia de Galiza. O galeguismo e o cristianismo liberador foi o eixo artellador da súa vida de compromiso con Galiza e a causa de Xesús. Foi ninguneado polos poderes políticos, civís e relixiosos (...). Ao ninguneo da Igrexa xerárquica sumouse durante un tempo unha persecución política polo seu compromiso solidario e democrático coa nación galega. Iso non lle roubou nin un chisco da alegría e do optimismo que rebordaba sempre (...). 

A Paco coñecino e trateino intensamente, fomos amigos moitos anos e o afecto era mutuo (...). As claves da súa vida non están na política, senón na súa fe e no compromiso desta coa realidade concreta na que está, Galiza (...). Coñecino máis de lonxe polos anos 70, cando eu estudaba Filosofía e Teoloxía no seminario Maior de Compostela, e logo máis de preto, xa de cura, a partir de 1981, e cando empezamos con Irimia, revista que eu dirixín na década dos 80 e na que colaboraba el habitualmente (...). Foi un bo amigo; compartimos intensamente sempre que nos viamos e a feito polo correo; sempre era o primeiro en facer as recensións dos meus libros en A Nosa Terra, o semanario nacionalista no que tamén colaboraba eu asiduamente (...). El era a vangarda dos PP Paúles en Galiza, xunto dos irmáns Peleteiro e outros compañeiros que se propuxeran renovar e galeguizar o colexio dos Milagres: O obxectivo era crear en Galiza unha Igrexa inculturada e traballar pola promoción das clases soiciais máis desfavorecidas (...).

A Igrexa demanda unha reforma que debe ir en dúas liñas fundamentais: a inculturación da fe (galeguizarse) e a democratización (diálogo fronte adoutrinamento). Paco Carballo quedará na memoria dos seus amigos e dos galegos bos e xenerosos, cristiáns e non cristiáns, xente de fe relixiosa ou non, como un home que soubo ser fiel até a fin aos ideais evanxélicos e sociopolíticos galeguistas. Homes coma el son imprescindíbeis, como escribiu Bertolt Brecht”.

N.B.- Na primeira imaxe aparece o escritor e teólogo Victorino Pérez Prieto, amigo do presbítero ilustrado de Maceda. Na segunda Manuel Peleteiro, que conformaba a vangarda, xunto con Francisco Carballo, dos Paúles en Galiza [fonte imaxes: www.elcorreogallego.es e www.farodevigo.es respectivamente].

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (7)

Escrito por Fcarballo 16-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

 

Rematamos o acertado In memoriam de Antón Gómez: “O día 27 de decembro [2014], o Concello de Maceda organizou unha primeira homenaxe de urxencia que resultou moi emotiva. Todos os oradores subliñaron a fe e o compromiso de Carballo (...). Nunha das visitas que lle fixemos a Salamanca, díxonos que estaba escribindo sobre quen era Xesús para el (...). O que foi e pensaba Carballo está recollido por Santiago Prol e Xan Carballa en Conversas con Francisco Carballo [ANT, 2002). É unha síntese seria e abondo suxerinte para reflexionar, meditar e descubrir o moito que Carballo aportou e deixou para a Igrexa e a sociedade galegas. A súa mensaxe está aí condensada.

A paixón de Carballo pola historia, a capacidade de observación nas saídas a Roma, París, Inglaterra, América Latina, Palestina, etc., a apertura ás ciencias, á lectura dos grandes teólogos e pensadores, o Concilio Vaticano II (unha auténtica revolución para el), a súa capacidade para escoitar e aprender dos que o rodeaban, permitíronlle unha bagaxe teolóxica en constante diálogo co mundo actual (...). Aí están as súas obras como testemuñas: a opción pola inserción no mundo obreiro e estudantil dende as alturas dun Instituto Teolóxico dependente da Universidade Pontificia de Salamanca, a Asociación Cultural de Vigo, A Nosa Terra, os innovadores traballos de Historia de Galicia e da Igrexa galega, Alexandre Bóveda, Sarmiento, Sermos Galiza, Coloquios de Parroquias, Encrucillada, Irimia, o Foro de Curas Galegos Bispo Araúxo, son algúns dos máis importantes tesouros que nos deixou (...).

Lembraremos a Carballo como un mestre polifacético, un cristián comprometido até as últimas consecuencias na transformación da sociedade. Teremos que ter moi en conta a súa teoloxía -ben artellada e fundamentada-, e as maxistrais leccións de Historia de Galiza e da Igrexa galega. Nas dúas foi un gran mestre. Non só nos deixou coñecementos, senón praxe. Grazas, Carballo, pola túa vida, pola túa fe e compromiso, polo teu atrevemento e pola túa maneira de participar e axudar a espertar a participación, teórica e práctica, dos que tivemos a sorte de coñecerte. Non eras dos que impuña os seus criterios. Deixaches moitos discípulos”. 

N.B.- Nas imaxes aparece a portada do libro de Conversas [que se debería reeditar] e o cartaz (e portada do díptico) que se imprentou co gallo da Homenaxe Nacional a Francisco Carballo, que se fixo en Maceda o 27 de decembro de 2014, que foi entrañábel e moi enriquecedora para todos os ponentes, familiares presentes, amigos e público en xeral, que abarrotaba o Multiusos de Maceda.

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (6)

Escrito por Fcarballo 12-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

 

Seguimos co emotivo In memoriam de Antón Gómez: “Os compañeiros que foron quedando na institución, permaneceron no prevaticano, esquecendo, incluso, o carisma de Vicente de Paúl. A Igrexa xerárquica e a sociedade galegas, tampouco estaban en condicións de escoitar a Carballo por ser de esquerdas e, o que era peor, nacionalista (...). Si recibiu homenaxes dos que acolleron a súa mensaxe: Maceda, Vigo, Marín, Santiago, A Coruña..., foron sedes doutras tantas homenaxes que puido agradecer, expresando a súa gratitude e satisfacción.

A súa marcha a Salamanca, por mor da enfermidade final, puxo de manifesto que eran moitos os que sentían e compartían inquedanzas con el. No derradeiro ano [2014] foi significativa, e merece ser subliñada, a gran peregrinación de amigos e colaboradores á enfermería dos Paúis en Santa Marta (Salamanca). A decisión de marchar a Salamanca foi moi dura para el. Doíalle a vida que se ía e sentía dor de ter que marchar de Galicia. Porén, deixou escrito o seu retorno. Quería ser incinerado e enterrado ao lado da súa nai, en Asadur (...).

Carballo soubo unir ciencia e acción, fe e compromiso (...). Carballo agradeceu, aínda que foi xa moi tarde, que se lle recoñecese publicamente a súa fidelidade ao Evanxeo e ao carisma de Vicente de Paúl. Sentíndose marxinado por moitos compañeiros paúis, non quixo deixar a Congregación (...). Con fe e silencio, o día 13 de decembro, tal e como era o seu desexo, depositamos as súas cinzas a carón das da súa nai, na campa de Asadur. Pese ao día e a hora (sábado, ás 11.30), había curas de toda Galicia, amigos e amigas, compañeiros e compañeiras de todas as militancias políticas, sindicais, acción social e culturais, nas que expresou e levou a cabo o seu compromiso cristián a prol da liberación dos pobres e excluídos e da súa amada nación, Galicia, e do resto do mundo (...)”.

N.B.- As fotos tirámolas o 13 de decembro de 2014 na igrexa e cemiterio de Asadur. Francisco Carballo regresaba -para o descanso derradeiro- á terra que o vira nacer no corazón do Val do Medo. 

IN MEMORIAM / ENCRUCILLADA (5)

Escrito por Fcarballo 10-11-2017 en cabodano. Comentarios (0)

Antón Gómez González,  orixinario das Bouzas do Rodicio [moi perto de onde naceu Francisco Carballo en Celeirón de Asadur], é unha das persoas que mellor coñeceu ao presbítero ilustrado e Maceda e un dos que máis sentiu o seu pasamento. Hogano mesmo leva os contidos da web de Encrucillada. Reencontrámonos con el (e a súa compañeira) en Santa Marta de Tormes (Salamanca) o domingo outonizo, 30 de novembro de 2014, con Carballo de corpo presente. Dende Maceda achegámonos Xabier Oviedo (alcalde), Bieito Seara (ex alcalde e alto cargo no Bipartito) e o mantedor desta bitácora, que procuramos manter acesa a chama. Unha viaxe de ida e volta no mesmo día até Salamanca, que deu para reflexionar dabondo sobre o fillo sobranceiro de Maceda... O “In Memoriam” de Antón, inserido tamén no núm. 191 de Encrucillada, consta de 9 páxinas cheas de afecto, sentimento e recoñecemento como referente. Imos recuperar o máis salientábel en varias achegas:

“Coñecín a Francisco Carballo o ano 1967, en Salamanca, cando cheguei para facer estudos de Teoloxía. El era o reitor do Seminario Maior dos Paúis para a maior parte de España. Dende entón compartín  experiencias, non deixei de aprender del e non perdín de vista a súa traxectoria, sendo especialmente significativo para min o feito de que contase comigo para a inserción no mundo obreiro en Vigo, onde, ademais, contactamos co Padre Seixas e as súas múltiples actividades, que xa coñeciamos en Salamanca (...). Como mestre foi moi apreciado e querido polos seus alumnos. Moitos confesan que foi o mellor profesor que tiveron. Carballo sempre será o intelectual dos excluídos, un intelectual que se fixo entender, que sabía comunicar o seu saber.

Entre algúns compañeiros da súa Congregación non tivo tanto éxito, especialmente cando deu o paso que el entendeu que marcaba o Concilio Vaticano II [1962-65]. Recoñecía que non era doado desprenderse da doutrina preconciliar, pero, ao mesmo tempo doíalle tanta cegueira. Tivo que manterse na fronteira, pero non se atreveron a despedilo. Toleraron e aproveitaron a súa capacidade de xestión como director do Colexio San Vicente de Paúl en Barakaldo, Reitor do Teologado en Salamanca, conselleiro e asesor na Curia Xeral da Congregación en Roma, cofundador do Instituto Teolóxico Gaudium et Spes en Salamanca, etc. Como profeta que foi, non o entenderon. Carballo estaba aberto ao futuro dende dúas bases sólidas: a interpretación do Evanxeo levada á praxe por Vicente de Paúl e o Concilio Vaticano II. Viviu a súa fe en Xesús coa axuda da ciencia (...)”.

N.B.- A primeira ilustración é un logrado debuxo, inserido no In Memoriam de Antón, no núm. 191 de Encrucillada. A segunda foto tirámola no Roteiro de Vigo, Marín e Pontevedra do ano pasado. Antón aparece coa súa compañeira e con Paco Nóvoa (fillo predilecto de Maceda) no Colexio San Narciso de Marín.

ROTEIRO VITAL E CULTURAL POLO VAL DO MEDO, 2017

Escrito por Fcarballo 05-11-2017 en roteiros. Comentarios (0)

Estamos antellando o 3º Roteiro vital e cultural polo Val do Medo, vencellado aos "Lugares de Francisco Carballo". Desta volta imos facer algunhas variacións co de hai dous anos (2015). Porén, seguiremos vindicando as súas pisadas, a súa memoria e o seu legado dende a súa terra de orixe. Pretendemos un roteiro participativo, no que todo o que o desexe, deixe o seu testemuño sobre o presbítero ilustrado de Maceda, do que se van cumprir tres anos do seu pasamento (Santa Marta de Tormes, Salamanca, 29/XI/2014). Desta volta escollemos para a foto do roteiro, unha vencellada ao Castelo de Maceda [torre da homenaxe], onde Francisco Carballo compartiu con nós tribuna varias veces. A foto tirouse ao remate da conferencia que impartimos [Francisco Carballo e Santiago Prol]  co gallo da Exposición Filatélica e do selo dedicado ao Cardeal de Galicia, que tivo a ben promocionar o altruísta Paco Nóvoa, fillo predilecto de Maceda, ex xefe provincial de Correos e Director xeral do Grupo Academia Postal. Titulábase "O Cardeal Quiroga Palacios e o seu legado cultural", impartida o día 23 de maio de 2008, e da que daremos cumprida conta noutra achega. Invitamos dende esta bitácora a tod@s os interesad@s, que teñan a ben concentrarse con nós o 26 de novembro deste 2017, ás 11.30 da mañá na hospedería dos Milagres (Monte Medo) para facer o roteiro, que durará unhas tres horas. Ao remate faremos unha comida de confraternidade no Hotel Monumento Castelo de Maceda. Eis o cartaz co programa do roteiro: