Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Bo e Xeneroso

REBELIÓN DE CURAS GALEGOS CONTRARIOS AO CELIBATO OBRIGATORIO

Escrito por Fcarballo 24-09-2018 en Novas. Comentarios (0)

Ao abeiro do celibato, da pederastia, escándalos a esgalla e da crise moral en non poucos sectores da Igrexa hoxe, rescatamos parte dun artigo publicado en El Correo Gallego (23/05/2010), asinado por X. R. Iglesias, no que aparece Francisco Carballo e o Colectivo Encontros, que se xuntaban con regularidade “en reflexión teolóxica” para poñer ao día doutrinas do Concilio Vaticano II. Para o presbítero ilustrado de Maceda o celibato “é cruel, innecesario e inxustificábel; mesmo debería ser só opcional”. Ía na liña que xa nos contara no libro de Conversas (2002): “Aínda que o celibato non se debate no Vaticano II, os presbíteros do Colectivo Encontros amosáronse contra a súa obrigatoriedade; unha inxustiza humana e unha das principais razóns que lastran á Igrexa cara a modernidade.  Na orixe do celibato -explica Carballo, historiador e teólogo membro do grupo- conflúen razóns teolóxicas, pois a virxindade críase máis perfecta que o matrimonio, e administrativas, pois permitía unha organización más forte. Hoxe en día non se sosteñen, as teolóxicas están superadas e as de carácter organizativo non poden estar por riba das persoas".

Francisco Carballo lembra que o Vaticano non impón a obrigatoriedade do celibato aos presbíteros do rito oriental:  "Non é un problema teolóxico, senón de administración, e aí a Igrexa de Roma é unha estrutura pesada e lenta, nada doada de cambiar". Tanto Carballo como o resto de curas do Colectivo Encontros non son alleos ás dificultades coas que se encontraría a Igrexa se aceptase o celibato opcional. Agora os curas traballan con total dispoñibilidade e mobilidade e con soldos aceptábeis. Una situación inviábel se se lles permitise formar unha familia, á que terían que manter e dedicarlle tempo. Terían que pagarlles máis ou buscar un traballo remunerado que lles roubaría tempo ao seu labor pastoral, "pero é unha reforma que algún día Roma terá que asumir e canto antes o faga mellor para todos". O Colectivo Encontros estuda facer público un manifesto. Saben que as súas opinións exercen gran influencia sobre certos colectivos da Igrexa galega. Entre eles hai destacados teólogos como Francisco Carballo e Victorino Pérez Prieto; mesmo comparten postulados con Andrés Torres Queiruga: "Foi unha mágoa que o Concilio Vaticano II non debatera finalmente a cuestión do celibato, porque moito se tería adiantado". Lembra este prestixioso teólogo -mesmo no ámbito internacional- que Paulo VI deixou un documento sobre o tema para que o seu sucesor abrise o debate. Os seguintes papas non entraron no asunto (...)”.

N.B.- A primeira foto, autoría do teólogo Antón Gómez, foi publicada en www.elcorreogallego.es. Nela podemos ollar a Francisco Carballo, xunto con Rubén Aramburu, Manuel Peleteiro, Victorino Pérez Prieto e outros teólogos [curas e ex curas] en Cervantes, na xuntanza que o Colectivo Encontros fixo naquela vila da montaña lucense na primavera de 2010. Naquel altura Francisco Carballo tiña 85 anos e seguía en primeira liña no que el denominaba "a fronteira do eclesial e o corazón do debate social". A segunda imaxe tirámola de www.redescristianas.net que vai acompañada dun interesantísimo traballo sobre o mesmo tema.

VÍDEO DE XAN CARBALLA NA HOMENAXE NACIONAL, MARÍN, 2005

Escrito por Fcarballo 16-09-2018 en vídeos. Comentarios (0)

Reparamos hoxe no vídeo que artellou Xan Carballa para a Homenaxe Nacional que lle fixemos a Francisco Carballo en Marín en 2005. Aparecen imaxes del [e doutros nacionalistas salientábeis: Bautista Álvarez, Camilo Nogueira, Manuel María...] nun mitin en xuño de 1977. Coidamos foi o de peche da campaña -das primeiras Eleccións Xerais- en Compostela no -vello- pavillón de Sar [Carballo era candidato do BN-PG ao Senado pola circunscrición de Ourense e foi un dos últimos en intervir, denantes de entoar o Himno Galego e a consigna "¡Viva Galiza ceibe, poder popular!"]. Naquela altura Francisco Carballo tiña 52 anos. Outrosí aparecen no vídeo anacos do libro de Conversas (co material filmado) e fotos abondo significativas do seu percorrido vital. Da crónica que apareceu no semanario ANT recuperamos:

“Un ronsel de persoas chegadas de todo o país felicitaron a Francisco Carballo na xornada de homenaxe que viviu en Marín, o 22 de outubro de 2005. Un acto na biblioteca foi o preludio da cea-mitin coa que concluíu a xornada. Un emocionado Carballo púxose a disposición, "para calquer traballo no que me poidades necesitar". Ás seis da tarde xa comezou a xuntarse a xente á porta da Biblioteca de Marín. Co seu pasiño obrigadamente curto, Xosé Chao Rego foi un dos tempraneiros, e despois, sobre a marcha, convidado a deixar testemuña da súa amizade con Carballo. A lista das case duascentas persoas que desbordaron o local, seguiu atentamente o percorrido que fixeron os convidados a falar no acto de diferentes aspectos da personalidade e as múltiples actividades de Francisco Carballo.

Rubén Aramburu, párroco de Santo Tomé de Piñeiro en Marín, foi o animador de toda a xornada, aberta por Santiago Prol cun sentido percorrido biográfico, traendo a mensaxe dos viciños de Maceda a esta homenaxe "ao noso Fillo máis sobranceiro", tamén estaban presentes o ex-alcalde de Maceda e director xeral de Acción Social, Bieito Seara e a concelleira de cultura Rosa Carrera. Santiago Prol adiantou as múltiples facetas que se habían abordar, "Francisco Carballo fixo o reencontro con Galiza -dende Vigo- cunha inmersión global na sociedade: no sindicalismo docente (UTEG), no eido político (Bloque), no xornalismo (ANT), na edición (Promocións Culturais Galegas), no asociacionismo cultural (Cultural de Vigo), na investigación (colección Historia de Galiza, Escola de historiadores) na relixión (Irimia, Encrucillada,... )".

Engracia Vidal e Vitorino Pérez Prieto deron o retrato do entendemento do compromiso cristián de Carballo. Fixérono tomando as propias afirmacións de Carballo, ben nas súas memorias privadas ou no libro Conversas con Francisco Carballo (ANT, 2002)...”  Paco Rodríguez, Anselmo López Carreira e María do Pilar García Negro tamén fixeron un percorrido sobre fasquías políticas, históricas e xudiciais de Francisco Carballo. 

N.B.- Eis o enlace ao vídeo de Xan Carballa, que mesmo está pendurado na arañeira en Terra e Tempo TV e que se proxectou ao remate da cea, na que foi acompañado por unhas 200 persoas de ben do noso País:


Ver vídeo

O SANTUARIO DE NOSA SEÑORA DOS MILAGRES DO MONTE MEDO

Escrito por Fcarballo 07-09-2018 en libros. Comentarios (0)

No roteiro "Os lugares de Francisco Carballo, 2017", Bieito Seara, socio fundador desta Asociación Amigos de Francisco Carballo e artífice da constitución da mesma, agasallounos cun exemplar orixinal (nós só o tiñamos fotocopiado) deste libro, que conforma o primeiro que publicou o presbítero ilustrado de Maceda en 1963 (aínda que xa o tiña rematado no ano anterior) e que coidamos se debería reeditar, para poñelo á venda, mesmo nas dependencias do propio santuario a posíbeis interesados. A este singular volume  dedicámoslle oito achegas na categoría "LIBROS":

http://fcarballo.blogspot.es/categoria/libros/3 

http://fcarballo.blogspot.es/categoria/libros/2

Suxerimos mergullarse outra volta nas oito achegas nestas datas, que mesmo coinciden co novenario que todos os anos se fai dende o 30 de agosto até o 8 de setembro, o Día Grande dos Milagres. Agradecerlle a Bieito Seara a súa xenerosidade por este agasallo e por todo o que leva facendo a prol de Francisco Carballo, co que mantivo ao longo da súa vida unha relación de amizade acesa e sempre, sempre dende a mesma trincheira. Beizón!

N.B.- A foto de Bieito Seara tirámola de www.laregion.es. A portada do libro -debuxo de Conde Corbal- escaneámola directamente do incunábel que tivo a ben agasallarnos Bieito o ano pasado no roteiro de 2017, e que xa tiñamos pendurado nesta bitácora.

ENTREVISTA NO XORNAL EL PAÍS (e 3)

Escrito por Fcarballo 06-09-2018 en entrevistas. Comentarios (0)

Ademais do titular "A nosa obriga é destapar os relatos falsos do poder", que aparece destacado na atinada entrevista de Xan Carballa no xornal EL PAÍS (29/VI/2007), Francisco Carballo aportou outras intencionadamente (dicíanos onte Xan que o presbítero ilustrado de Maceda escollía ben como falar a cada público): "O poder utiliza para lexitimarse verdades e falsidades e non lle importa inventar documentación", "A relixión, que eu considero gratificante, non pode imporse coa manipulación educativa". Mesmo remata a entrevista -que se publicou integramente en galego- cunha frase lapidaria: "O espazo laico é un lugar de igualdade"...

"P. Aínda temos grandes lagoas na historia galega?

R. Hoxe faise moita historia local e iso é básico, porque vai conducir a unha revisión completa. A historia documental que se está facendo agora, as novas investigacións arqueolóxicas, antigas e medievais, e a promesa do envío da documentación dixitalizada de fóra de Galicia vai permitir entrar en investigacións directas sobre moitas cuestións pendentes. Aínda pesa en exceso a historia oficial pero vai haber unha lentísima transformación que ademais tardará en permearse ao sistema educativo, porque moitos profesores mesmo omiten os capítulos referentes á historia de Galicia baixo a idea de que non entrarán na selectividade. E iso é porque eles mesmos non os coñecen.

P. O éxito de programas de divulgación histórica, como o recente Historia de Galicia na TVG amosan unha curiosidade popular polo pasado propio.

R. Lembro un capítulo sobre a tensión na historia eclesiástica entre os mosteiros galegos e os de fóra e gustoume porque suscita preguntas entre a xente. É unha maneira de interrogarnos e liberarnos de prexuízos.

P. Unha das súas ocupacións principais foi historiar a Igrexa galega.

R. Coido que xa din case todo o que me interesaba sobre ela. Quería saber se foi ou non un entorpecemento para o país e escribín sobre a época da República e a base da súa responsabilidade na Guerra Civil, traballei sobre o seu comportamento no 36 e finalmente fixen un manual sobre toda a súa traxectoria secular que saciou xa a miña curiosidade. Ademais non debemos darlle moita importancia á historia de institucións; interésame máis a historia global da humanidade e a do pobo galego.

P. Moitos anos dedicounos profesionalmente ao ensino, e aínda sendo crego vostede defende un ensino público e laico. Por que?

R. Defendo unha educación gratuíta e universal porque é o único camiño para facilitar o desenvolvemento intelectual de todos. E aínda sendo imperfecto, porque as diferenzas económicas e psicolóxicas condicionan moito, o público é o mellor sistema posíbel. Laico porque a opción relixiosa, aínda que eu a considero gratificante, non pode ser imposta mediante a manipulación educativa. Basilio Álvarez, o crego e dirixente agrarista, dicía que non debía ser educador quen non fose pai de familia porque non sabe o que é un neno. Eu engado que non debe ser educador quen esteña moi contaminado polo seu papel relixioso porque non entende a posición de quen non está con el. O espazo laico é un lugar de igualdade".

N.B.- Escollemos intencionadamente a portada do primeiro número de EL PAÍS, que saiu á rúa o 4 de maio de 1976. Naquela altura Francisco Carballo xa estaba asentado en Vigo. Durante moitos anos foi lector asiduo daquel singular xornal madrileño, no que traballaban con lucidez acesa Eduardo Haro Tecglen e Javier Pradera; mesmo con colaboracións abondo salientábeis de Manolo Vázquez Montalbán e Gabriel García Márquez... 

ENTREVISTA NO XORNAL EL PAÍS (2)

Escrito por Fcarballo 05-09-2018 en entrevistas. Comentarios (0)

Continua Xan Carballa preguntándolle a Francisco Carballo nesta memorábel entrevista: 

"P. No período político de Aznar deuse unha forte tensión precisamente pola interpretación histórica, concentrada na proposta de reforma das Humanidades e os programas escolares. A que responde esa dialéctica?

R. Posibelmente sempre se producirán esas controversias. A historia é un tipo de coñecemento no que xogan papeis relevantes a subxectividade e os intereses, por iso se reconstrúe constantemente. Non porque as probas sexan rexeitadas senón porque a interpretación depende do punto de vista. En España é moi patente porque moitas das súas empresas históricas estiveron cargadas en exceso de mito e de intereses do grupo dominante. Usáronse moitas falsificacións e nunca verás na historia española unha persistencia na desmontaxe de determinados mitos fundacionais, sexa Covadonga ou a unificación baixo a coroa de Castela. Hai un exceso de peso da historia áulica, basada en documentos xurídicos e sen presenza doutras fontes e iso non é un problema específico español, tamén sucede coa historia da Igrexa ou de calquera institución, que deixan á vista só os datos propios da organización que persiste e esquecen todo o demais.

P. Unha marca súa como historiador é interpretar a historia de Galicia desde sí mesma?

R. Esa é unha das claves para evitar o dominio tan alto do mito da unidade hispánica e da lexitimidade do poder. Ao estudar a historia de Galicia tes que aterte a fontes privadas, en ocasións ocultas, e non só ás oficiais. A nivel de institucións eclesiais o debate entre o monaquismo galego e os cabildos contra a reforma dos Reis Católicos durou até que rematou o Antigo Réxime; nos arquivos catedralicios hai unha documentación abundantísima pero ningún historiador a utiliza para investigar ese rexeitamento a unha imposición que foi devastadora. E poderíamos seguir pondo exemplos.

P. Adoptar ese ponto de vista propio custou moito?

R. As visións alternativas que hoxe se dan da realidade de Galicia aínda son minoritarias, tamén na Universidade. Tardouse porque os historiadores foron sometidos a unha escola e unha universidade que impuxo unha visión única e tardaron en poder revelar outra realidade. Empezou Murguía no século XIX porque era arquiveiro e coñecía de primeira man os documentos; seguiu a Xeración Nós porque empezaron a procurar nos documentos medievais e despois, desde os anos 1960/70, xa se puido insistir porque foi mellorando o acceso ás fontes. Mesmo así non se logrou transcender esa visión ao gran público porque en todos os niveis educativos hai un dominio abraiante do discurso oficial e do saber estándar, afirmándose cousas sen probar. Colles un texto da ESO o do Bacharelato e máis da metade do que din dáse como dogma cando son opinións discutíbeis (...)".

N.B.- A foto de Xan Carballa tirámola de www.sermosgaliza.gal.