Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Bo e Xeneroso

OS PAPAS DA SÚA VIDA (8b)

Escrito por Fcarballo 21-04-2018 en papas. Comentarios (0)

Para fechar o subcapítulo dos papas do seu tempo (Prol / Carballa, ANT, 2002), preguntámoslle ao presbítero ilustrado de Maceda: “O papa goza dunha dobre prerrogativa: primacía e infalibilidade. ¿Pódese cuestionar a infalibilidade do papa cando fala ex cathedra dende dentro da Igrexa? ¿É infalíbel?” Francisco Carballo respondeu:

“Sabido é que Hans Küng afrontou o problema da infalibilidade eclesial con ocasión da Humanae Vitae de Paulo VI. Só a Igrexa católica ten definido como dogma a afirmación de que o papa, supostas as debidas condicións, goza da mesma infalibilidade de que goza a Igrexa no ámbito da fe. O texto definitorio do Concilio Vaticano I (1869-70) é insuficiente. As cautelas son tales e tan imprecisas, que nos deixan confusos. Teólogos que publican con licenza episcopal como J. L. Segundo, afirman que as declaracións “dogmáticas” de Pío IX e Pío XII (sobre a Inmaculada e a Asunción de María) non son infalíbeis, porque non responden ás esixencias conciliares. Nunha coordenación ecuménica das Igrexas, tales afirmacións papais non acadarían valor universal; algo expresan e merecen atención dos fieis da Igrexa romana”.

N.B.- A primeira imaxe atopámola na entrada correspondente da wikipedia ao Concilio Vaticano I. A segunda, do actual papa arxentino, en www.leccionesparaamar.blogspot.com.

OS PAPAS DA SÚA VIDA (8a)

Escrito por Fcarballo 15-04-2018 en papas. Comentarios (0)

Sobre un dos papas que máis pisadas deixou Francisco Carballo, está o actual emérito Benedicto XVI [papa dende o 19 de abril de 2005 até o 28 de febreiro de 2013, que renunciou, converténdose no segundo de toda a historia que fixo ese singular xesto]. O presbítero ilustrado de Maceda fíxoo profusamente mesmo cando Joseph Ratzinger (Baviera, Alemaña, 1927) era un dos teólogos de referencia dende o Vaticano II, con Hans Küng. Imos achegar algunhas fasquías exhumadas dalgunhas columnas  imprentadas en ANT. En “O rol papal” (19/X/2006) detense telegraficamente nos papas da súa vida. Sobre o alemán di:

“Agora exerce Joseph Ratzinguer, Bieito XVI, teólogo máis agustiniano que tomista, bo eséxeta, admirador da cultura clásica; ten ensaios breves de sabor histórico, pouco afortunados. Parece intentar unha orientación da política relixiosa dende un diálogo serio: interior coa ortodoxia e exterior co pensamento actual europeo. Ratzinger ensaia unha dirección da Igrexa sobre novas cadencias: rigor teolóxico, secundariedade ritual, estética cultural, saúde moral e sutileza diplomática”.

Denantes, na columna “Joseph Ratzinger e Hans Küng” (ANT, 6/X/2005), fala da histórica entrevista entre os dous teólogos o 14 de setembro daquel ano: “Os dous foron teólogos consultores do Concilio Vaticano II. No 1966, Küng, profesor de Teoloxía en Tübingen, reclamou a presenza de Ratzinger naquela universidade. Os dous estaban a presentar novos camiños da reflexión católica. Os acontecementos do Maio Francés do 68 e dos coexistentes na Alemaña do 68 provocaron unha reacción diferente nestes teólogos. En Küng de confianza e permanencia no diálogo, en Ratzinger de certa prevención ante a relativización doutrinal. Ratzinger foi designado bispo de Munich e, seguidamente, cardeal prefecto da Congregación Romana da Doutrina da Fe. Küng permaneceu na cátedra até ser destituído polo Vaticano. Fiel ao catolicismo e incansábel escritor e conferenciante, é na actualidade, presidente da Fundación Weltehos [Ética Mundial] (...). O actual diálogo persoal do papa Ratzinger e o teólogo Küng intenta superar tensións na Igrexa; tensión entre conservadores e progresistas, e máis, entre integristas e aperturistas”.  

N.B.- As dúas primeiras imaxes de Ratzinger tirámolas da súa entrada na Wikipedia. A montaxe gráfica da terceira, na que aparece Benedicto XVI co teólogo Hans Küng, aparece en www.periodistadigital.com

OS PAPAS DA SÚA VIDA (7c)

Escrito por Fcarballo 08-04-2018 en papas. Comentarios (0)

O 7 de abril de 2005, cinco días despois da morte de Xoán Paulo II, o presbítero ilustrado de Maceda publicou unha clarificadora columna no semanario ANT, titulada “O Papa Wojtyla”, que imos peneirar: “A repercusión mundial do seu  falecemento está a rachar todos os parámetros. E no aspecto popular, mesmo supera a do gran Papa Xoán XXIII. O Papa Wojtyla elevou o teito da influencia a un nivel dificilmente superábel (...). Hans Küng [sacerdote suízo e teólogo vangardista, mesmo como referente mundial] subliña as súas contradicións: apertura exterior e peche interior, defensa dos dereitos humanos da sociedade e opaca discriminación no interior da Igrexa. Crítica do marxismo e do capitalismo, pero non do atraso na percepción do sexo na institución eclesial; regresismo teolóxico e neoescolasticismo (...).

Unha análise das realizacións eclesiais impulsadas por Xoán Paulo II atopa novidades e obxectivos dubidosos. Desenvolveu, sobre os alicerces de Paulo VI, a estrutura diplomática da Igrexa e a comunicativa. Co apoio da Fundación Ampere e dos institutos locais, obtivo un salto cualitativo nos mass media e instrumentación de axuda económica. O que fixeron os papas da “reforma gregoriana” dos ss. XI/XII, coa axuda dos cluniacenses e do Císter, estase a facer agora cos laicos organizados. A reacción mundial que observamos ante a morte de Wojtyla é a resposta a esa influencia.

Mais a desconexión destas mediacións das estruturas episcopais  sen diálogo sen diálogo local é perigosa. Igualmente a orientación teolóxica  que levou Xoán Paulo II: abeirouse a teoloxía francesa, debilitou a latinoamericana, mantivo multiplicación de seminarios con números insignificantes de alumnos e guetos ahistóricos que se observan en vocacións escasas, preferentemente de refuxiados psicolóxicos. Todo o devandito empequenece a personalidade de Karol Wojtyla; persoa xenerosa, deportista, intelixente, sincera e profundamente convencida da súa misión. Foi un papa de influencia excesiva”.  

N.B.- A primeira e a terceira foto [esta con Ali Agca] collémolas de www.guioteca.com. A segunda, na que aparece Hans Küng cunha máxima lapidaria é de www.azquotes.es. Na cuarta aparece con Teresa de Calcuta (www.pinterest.es).

OS PAPAS DA SÚA VIDA (7b)

Escrito por Fcarballo 07-04-2018 en papas. Comentarios (0)

A Teoloxía da Liberación saíu nas Conversas varias veces. Dedicarémoslle algunhas achegas máis adiante. Porén, ao falar de Xoán Paulo II focalizamos o tema cunha imaxe que deu a volta ao mundo por mor da súa visita a Nicaragua [“...nicaragüita, la flor más linda de mi querer”, que diría -e cantaría entrañábelmente- Carlos Mejía Godoy e os de Palacagüina na xeira da Revolución Sandinista (1979-90)]. Formulamos nós: “Xoán Paulo II non ve con bos ollos a Teoloxía da Liberación. Acusou inicialmente ao movemento de revolucionario. A Leonardo Boff ameazouno para que estivese calado. Iconograficamente hai un intre histórico relevante de 1983, cando chega Wojtyla ao aeroporto de Managua (cos sandinistas no poder), Ernesto Cardenal, que era ministro de Cultura, axeónllase. O Papa comínao e dille que ten unha débeda coa Igrexa”.

Carballo respondeu con moito acougo: “Hai dúas varas de medir. Unha para un laico que pensa que a situación é mala. Sublévase e a Igrexa non di nada. Outra para un clérigo que fai o mesmo. A este aplícanlle o Dereito Canónico dicindo: vostede non se involucre. O Papa utilizouno en Nicaragua. Non lle di que os cristiáns de Nicaragua non participen na loita sandinista; dille que el [Ernesto Cardenal] non debe ser ministro. O Papa, nese caso, fai un xesto de lexislación canónica moi discutíbel e, para min, negativo. Non invalida neste caso a Teoloxía da Liberación. Está xulgando un comportamento privado que considera que non está ben, entende que Ernesto Cardenal debería seguir á fronte da comunidade dedicada á contemplación e ao traballo comunitario en Solentiname (no Lago Nicaragua). Foi unha corrección canónica. Este Papa púxolle moitos puntos sobre os íes á Teoloxía da Liberación, pero non se pode dicir que a condenase explicitamente, aínda que opina que se introducía nela demasiado pensamento marxista”.  

N.B.- O primeiro documento gráfico tirámolo de www.estrelladenicaragua.net no que podemos ollar ao papa polaco cominando ao poeta e -naquela altura- ministro de Cultura do goberno de Nicaragua. O segundo retrato localizámolo en www.hablardepoesía.com.ar e a terceira é unha caricatura na que aparece Cardenal con Augusto Cesar Sandino, publicado no voceiro sandinista en maio de 1977, cando aínda non acadaran o poder revolucionario.

OS PAPAS DA SÚA VIDA (7a)

Escrito por Fcarballo 02-04-2018 en papas. Comentarios (0)

Fixemos as Conversas na primavera e parte do verán de 2001, aínda que se publicaron ao ano seguinte. Naquela altura Xoán Paulo II xa levaba 23 anos exercendo como papa e non gozaba de boa saúde. Popularmente coñecido co nome secular, Karol Wojtyla (Wadowice, Polonia, 1920 – Cidade do Vaticano, 2005), estivo 27 anos no pontificado [dende outubro de 1978 até abril de 2005]. Ao longo das Conversas saíu o seu nome varias veces. Imos aproximarnos á súa figura en dúas achegas. Preguntamos nós: “Un dos papas máis lonxevos malia o atentado sufrido en 1981, é Xoán Paulo II. Amósase como un dos pontífices máis prolíficos e dos que maior fidelidade mantivo á tradición doutrinaria da Igrexa, ¿non si?”

Francisco Carballo contestou: “Non ten a pátina histórica dos papas italianos. Curtido na familia e país polacos, nas guerras e inimizades culturais entre pobos, Xoán Paulo II puido ser unha paréntese orixinal no goberno eclesiástico; intentouno na visita ás parroquias de Roma e no contacto persoal. Segue a liña de Paulo VI na diplomacia e no ecumenismo pero sen a sutileza daquel, con espectáculo e o apoio de grandes finanzas (Fundación Ampere, etc.); paralizou as reformas e ten sumida no marasmo á Curia e a dioceses enteiras.

Temo que non faga o xesto xeneroso e desmitificador de renunciar ao cargo por razóns de saúde. Se a norma para os bispos é presentar a dimisión aos 75 anos, o Papa ten ese cargo porque é bispo de Roma. ¿por que non cumprir coa norma de todo bispo? O caso máis famoso de dimisión foi o de Celestino V (séc. XIII). Substituíuno Bonifacio VIII. Dante Alighieri pon ao primeiro no Ceo e ao segundo no Inferno”. [Engadir que hogano temos outro caso de dimisión por problemas de saúde no seu substituto, Benedicto XVI].  

N.B.- A primeira imaxe tirámola de www.catholic.net. A segunda, de cando sufriu o (enigmático) atentado por parte do turco Ali Agca na Praza de San Pedro (13/V/1981), é de www.ruizhealytimes.com. A terceira (na que xa estaba moi deteriodado de saúde física e mental), localizámola en www.hoy.es. Engadir que Ali Agca foi condenado a cadea perpetua. O papa polaco entrevistouse con el no cárcere, mesmo mediou para que lle condonaran a pena e o indultasen. En 2000 cumpriuse esa arela por parte do presidente da República italiana e Ali Agca foise cara Turquía sen aclarar quen estaba, ademais del, detrás do atentado ao máximo responsábel da Igrexa católica no mundo.