Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Bo e Xeneroso

IRAQ, NACIÓN-ESTADO

Escrito por Fcarballo 23-06-2018 en columnas. Comentarios (0)

No núm. 1.075 d´ANT (27 de marzo de 2003) inseriu Francisco Carballo outra certeira columna. Desta volta con Iraq e co Trío das Azores (Bush/USA, Blair/RU e Aznar/Spain) e o camareiro Barroso/Portugal, como pano de fondo: “A Mesopotamia -entre o Tigris e o Eufrates- é o gran berce da cultura. Iraq é o seu nome actual. Un país de incríbeis potencialidades económicas no subsolo e de igual incríbel patrimonio histórico. Un albo de calquera turista: unha atracción humana. Mais agora é vítima da conquista do capitalismo máis feixista. Bush, Aznar, Blair, tres representantes do histerismo neoliberal, acosan á Mesopotamia caldea, cristiá, islámica. Unha nación a crear polo partido “Al Baáz”, laico, socialista. Tíñao moi difícil o Baáz na construción dunha nación. En Siria e no Iraq este Baáz, ao sentirse acosado, islamiza; perde o seu horizonte democrático e laico, e deriva en autoritario e fundamentalista. Para colmo, Saddam Hussein impuxo unha estratexia de colisión con Irán e co Kuwait que destruía os plans de EEUU e do Reino Unido sobre o Medio Oriente. Frustrado o intento nacionalista, non aparece no horizonte unha solución fácil para Iraq.

Tampouco é convincente o intento nacionalizador de Turquía, Exipto, Tunicia, Arxelia e Siria, cuxos resultados son imprevisíbeis. Até hoxe non hai país de maioría islámica onde exista un “nacionalismo cívico, pluralista e democrático” (...). A política dos EEUU só beneficia a Israel. Pretende reducir a comparsa os estados petroleiros do Medio Oriente. Todo un “furor bélico do imperio” que nos fala da perda de sentido dos grupos de poder americano. Deséxolle sorte ao Iraq: que se constrúa como nación moderna nun estado federal, pois que, ao igual que Siria, Turquía, etc, repousa en varias entidades nacionalitarias. Que se libre da ameazante opresión angloamericana. Un Iraq laico e democrático, onde o substrato cultural, a convivencia das relixións e de nacións, contribúan ao desenvolvemento, acaden éxito e apareza un “Novo Crecente fértil” ¿Un soño ou unha esperanza? Se as potencias colonialistas seguen a interromper o desenvolvemento dos países, en África, Próximo Oriente, etc, o futuro inmediato é impredicíbel. Se estas respectan a liberdade dos pobos, cabe confiar nas persoas e nos colectivos, cada un segundo o seu ritmo e vontade, no camiño dun futuro de paz e tolerancia internacional”.  

N.B.- As imaxes tirámolas de www.creenciasyculturas.blogspot.com, de www.donde-esta.org e a terceira -cun dos moitos atentados que se suceden a cotío en Bagdag- de www.lavanguardia.com. A realidade de hogano de Iraq foi a moito pior dende aquela altura de 2003, malia as arelas positivistas que Francisco Carballo imprentaba para "o berce da cultura", para o "Novo Crecente fértil".

A GALIZA OFICIAL E FRANCISCO CARBALLO

Escrito por Fcarballo 16-06-2018 en homenaxes. Comentarios (0)

Co gallo da homenaxe que lle fixemos a Francisco Carballo na súa terra de orixe, o sábado, 4 de agosto do 2000, entre outras iniciativas que deixaremos para outras achegas, o investigador Santiago Prol [mantedor desta bitácora] imprentou no semanario ANT o día anterior (3/VIII/00), un texto exemplarizante que logo lería ao remate da cea homenaxe no Castelo de Maceda (no que vivira Afonso X o Sabio cando tiña 11 anos de idade e do que saíu João da Nova, o navegante galego máis relevante do século XVI)):

“A Galiza oficial ningunea a Francisco Carballo. Non lle concede medallas ao coautor de Castelao contra a manipulación. A Universidade oficial apenas recoñece a Francisco Carballo. Non nomea doutor honoris causa a quen impulsa unha historiografía autenticamente nosa e promove toda unha escola de historiadores. A Igrexa oficial omite a Francisco Carballo. Ignora con teimosía a un dos seus máis prestixiosos fillos e especialistas. A Literatura oficial non considera canónico a Francisco Carballo. Non inclúe nas súas escolmas ningún dos seus ensaios históricos ou teolóxicos. O Xornalismo oficial non lle concede premios a Francisco Carballo. Sabe que non se vende aos poderes de turno.

Amósase Francisco Carballo incómodo para os folklorizantes: asina manifestos e adhesións xunto con outros intelectuais. Publica ensaios moi comprometidos co Noso País. Reescribe a Historia oficial que nos contaron. Enxerta certeiros artigos e lúcidas columnas no semanario A Nosa Terra. Non claudica. Faino con discreción e  cunha dignidade exemplar. E sempre, sempre dende a mesma trincheira: a dos bos e xenerosos”. 


BENEDICTO / VOCES CEIBES

Escrito por Fcarballo 05-06-2018 en Novas. Comentarios (0)


Coa nova do fatal desenlace de Benedicto (4/VI/2018), exhumamos a columna que Francisco Carballo lle dedicou a Voces Ceibes (ANT, 28/IX/2006), na que incide que aos que máis escoitou foron Miro Casabella, Bibiano e Benedicto [en Vigo] e a Suso Vaamonde [por todo o País]. A Agrupación Cultural Os Cabaceiros de Maceda trouxera á nosa vila, en Nadal do 1975, a Benedicto, Bibiano e Cao. Outrosí a Suso Vaamonde. Francisco Carballo estaba alí. Eis a columna: “Voces Ceibes iniciou espectacularmente a súa breve xeira na Facultade de Medicina de Santiago, 1968. Todos temos nostalxia daquel instante, dos cantautores Vicente Araguas, X. González, Guillermo Rojo, etc, das letras de Lois Diéguez, Celso Emilio Ferreiro, etc. Aos que máis ouvín no Vigo dos anos 70 foron Miro Casabella, Bibiano e Benedicto. Con quen máis me encontrei por Galiza adiante foi con Suso Vaamonde, xograr con guitarra ao lombo e letrista de Manuel María.

Voces Ceibes foi o vento refrescante que até puido entrar nos “seminarios galegos” como testemuña Xerardo Moscoso. De 1965 a 1975 estes centros atravesaron o “mar vermello” cara o deserto dunha nova configuración. Uns lograron transformacións lentas e firmes; outros foron presionados, cambiaron de domicilio ou pecharon. A xeira fecunda de Voces Ceibes coincidiu cronoloxicamente coa dos intentos de galeguización, apertura e saída ao pairo dos seminarios. Xogamos unha aventura de ilustración e de inculturación (...). Aquel intre de creatividade baixo o tellado de chumbo do nacionalcatolicismo está enviar sementes a todo o País. E así todos os sectores da cultura. Voces Ceibes inspira e roe; é unha aguillada que acompañar”.  

N.B.- A primeira imaxe -con Benedicto actuando en directo- tirámola de www.lavozdegalicia.es. A segunda é o cartaz que deseñou Raimundo Patiño para o acto de Voces Ceibes en Nadal do 68, mesmo presentado por Manuel María (www.museoreinasofia.es). Dende a bitácora Amigos de Francisco Carballo arelamos lle sexa leve a terra a Benedicto. 

Mesmo inserimos un par de enlaces de "youtube" como homenaxe de lembranza. O primeiro é á cantiga "No Vietnam" (1968), con letra de Lois Diéguez, que pertencía ao seu "single" iniciático, no que incluía outros tres temas. Foi o primeiro disco que nós escoitamos del en Maceda naquela altura. Eis os enlaces:


á cantiga "Vietnam"

O segundo enlace corresponde ao seu LP  "Pola Unión" de 1977, o traballo máis aqueloutrado deste cantautor, que nos deixou con 71 anos de idade, logo dunha delongada enfermidade dexenerativa [Huntington]. Benedicto foi o artífice da actuación do Zeca Afonso no Burgo das Nacións en Compostela no 72, cantando por primeira vez -e a dúo- o "Grandola vila morena" que levaría a Portugal -dous anos despois- á singular  Revolución dos Cravos. Eis o disco completo do 77 deste pioneiro da canción protesta en Galiza:

Pola Unión

ISTAMBUL

Escrito por Fcarballo 03-06-2018 en columnas. Comentarios (0)

A primeira vez que fomos a Istambul -a finais dos anos 80 do século pasado- sobordaba os 8 millóns de habitantes. Regresamos vinte anos despois e xa subía dos 15 millóns [deslocalización de moitas empresas do 1º mundo por mor da man de obra barata]. Con motivo da posíbel, adiada e sempre polémica entrada de Turquía na Unión Europea (UE) -cunha poboación duns 80 millóns de cidadáns e ultimamente abondo distanciada pola enguedellada xeoestratexia de hogano-, Francisco Carballo inseriu no núm. 1.156 do semanario ANT (23/XII/2004), unha columna na liña das dúas achegas anteriores desta bitácora:

“No imaxinario ibérico Istambul é o inimigo achegado nos cons do Exeo; é o aviso a navegantes. Máis pasaron séculos e fixeron de tal inimigo un cadáver a enterrar. A imaxinación perverte. Istambul garda memoria de Constantino, de Solimán, de Atatürk. É a ponte entre Europa e Asia. A Turquía de Kemal Atatürk leva dende o 1963 a petar nas portas da Comunidade Europea. Esa porta entreabriuse para darlle a man a Tayyip Erdogan, dirixente do AKP, un partido islámico que media entre a sociedade turca e o Estado kemalita laico (...).

De Turquía fuxiron case todos os cristiáns durante o século XIX e o XX. Fuxiron por perseguidos, porque foron obxecto de xenocidios, por exemplo no 1894 e no 1915, nos que os católicos armenios quedaron reducidos á metade. Turquía é, con Arabia Saudita e Xordania, o país máis pechado á pluralidade relixiosa. Mais nese tal país Atatürk optou e logrou un Estado laico. Un orixinal paradoxo fai de Turquía un país de posibilidades laicas nunha sociedade de máis do 99% islámica.

Abríuselle a porta da UE por presións de xeopolítica. O multilateralismo é inevitábel. Turquía limita cos países do Próximo e do Medio Oriente donos do petróleo. Países de predominio árabe, maioría islámica, de acougo e desacougo cos turcos. Valor xeopolítico indubidábel, sociedade tribal en parte, de economía arcaica, de pasado [e presente] militarista e incómodo cos veciños de Europa e de Asia. Fronte a unha xeopolítica que se impón, hai factores de toda índole en contra (...). A postulación a entrar na UE de Turquía expresa ao máximo as contradicións entre a sociedade e o Estado”. 

N.B.- As imáxes tirámolas de www.viajejet.com, www.erasmusu.com, www.casaturca.org e de www.wikipedia.org. Na primeira aparece a ponte que une Europa con Asia en Istambul, co Estreito do Bósforo polo medio. A segunda semella unha estampa turística da parte histórica desta megacidade. A terceira é un mapa da actual Turquía cos países limítrofes. Na última podemos ollar os exteriores de Santa Sofía [icona de Constantinopla, antano Bizancio e hogano Istambul], hoxe trocada nun espazo museístico abondo interesante. Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938) foi o fundador e primeiro presidente da República de Turquía en 1923, coa teima dun estado moderno e laico. Para achegármonos ao xenocidio armenio -por parte do imperio otomano-, estreouse en 2017 "A Promesa", unha película que nos aproxima a un dos grandes -e cíclicos- problemas da humanidade.

Ver o trailer do filme -e crítica contextualizada- en RTVE-2


ISRAEL

Escrito por Fcarballo 30-05-2018 en columnas. Comentarios (0)

No núm. 1.032 d´ANT, cinco semanas antes de inserir a súa columna sobre Palestina, Francisco Carballo escribiu un texto -tamén moi clarificador, esperanzador e positivo- sobre Israel, co pretexto dunhas lecturas poéticas -nas que el participou- a prol do pobo palestino: “Dentro duns días teremos un recital de poemas palestinos en Pontevedra.  Palestinos masacrados por Israel. ¿Por Israel? Por Sharon, polo Likud..., mais non polo pobo xudeu. Israel estado democrático, realización de ilustrados no fío da máis avanzada modernidade. Un estado para descanso dos xudeus. Di E. M. Cioran, “cada home é un drama; ser xudeu, outro. Deste modo o xudeu ten o privilexio de vivir dúas veces a nosa condición”.

Cada xudeu carga con milenios de historia; aguanta milenios de sufrimentos; soporta séculos de esperas frustradas. Xudeus son eses soldados que rexeitan as batallas de Sharon, os obxectores da milicia e tantos outros. Nós, sen case memoria histórica, sen conciencia de participar na depredación hispánica do mundo, agora submisos á forza a un presidente axeonllado ante Bush. Nós, ¿que lle imos dicir a Israel? Mais Israel é utilizado como torpedo na liña de flotación contra os palestinos e a prol dos proxectos imperiais de USA. Como xendarme de USA-UE. Eran 25.000 xudeus a principio do século XX en Palestina, hoxe son millóns. Teñen claustrofobia. A sociedade máis avanzada da terra mergullada na Palestina con séculos de desfase. Unha concesión ao sionismo a contrapelo de toda sensatez.

Soño cun Israel distendido: no fío da navalla cara humanismos desmitificadores, para descanso da fatiga de milenios de exasperación. Aguias  a voar por si mesmas, non ao lombo dos Ganimedes da antropofaxia da “globalización”. Recitarei poemas palestinos e na mente un salouco: que os fillos do islam abran os ollos á ilustración e voen á par das aguias israelitas. Vós, os palestinos, inocentes e vítimas dunha política imperialista e terrorista. Xa está ben: cesen as armas; canten os xílgaros no Xordán, en Tiberíades e nas serras de Qumrán. ¿Por que non na Palestina xuntos, non revoltos, cristiáns, xudeus, musulmáns... todos igualmente palestinos?”  

N.B.- As imaxes tirámolas de www.clearias.com [mapa de Israel e países abeirados], www.aurora-israel.co.il [centro de Xerusalén] e de www.reflexionesmarginales.com [Émile Michel Cioran (1911-1995), que foi un ensaísta de orixe rumano que desenvolveu boa parte da súa vida como filósofo de referencia -e como escritor en lingua francesa- en París. Un dos grandes pensadores -a contracorrente- do século XX].