Blog Asociación Amigos de Francisco Carballo

Bo e Xeneroso

AS "OUTRAS FOTOS" DAS CONVERSAS (ANT, 2002)

Escrito por Fcarballo 03-01-2018 en libros. Comentarios (0)

Denantes de saír publicado o libro das Conversas (ANT, 2002), estivemos traballando na conformación do mesmo toda a primavera e parte do verán de 2001. Acordamos unha conversa devagariño aos sábados pola mañá. Paseniñamente fomos artellando un libro de referencia, que mesmo conforma transversalmente a traxectoria de Francisco Carballo. Cando lle puxemos o punto final, fomos comer os tres a un restaurante de Marín, mesmo para falar -xa informalmente- de case todo até empardecer.

Xan dixéralle a Carballo -a semana anterior- que puxese traxe e garabata para unha sesión de fotos. Delas sairía a portada do libro. Aquel sábado do verán de 2001, Carballo tróuxonos o seu álbum persoal de fotos para que Xan reproducise as imaxes que considerase. Un feixe aqueloutrado delas aparecería logo no libro. Na primeira ilustración desta achega aparecen os dous nesa tarefa.

Logo saímos ao exterior, no complexo do Colexio San Narciso, para facer a primeira parte da reportaxe fotográfica. Na segunda ilustración aparece Carballo sentado posando. Na terceira está Xan tirándolle fotos. Esta é unha instantánea abondo singular, xa que logo, como temos escrito na bitácora, Xan Carballa sempre está detrás da cámara e non aparece nas fotos vencelladas con Francisco Carballo. ¡Eis a excepcionalidade!

Na última podemos ollar na mesa, ademais do café cortado, a gravadora (de cassettes), o mancontro (de 2001), o pilot azul, o lapis do número 2, os fluorescentes amarelos... Santiago Prol está entregándolle a Carballo un libro e un CD. Case sempre lle levaban “mercancía” vencellada con intereses comúns en clave nosa. O fotoxornalismo semella imprescindíbel na realidade de hogano. Os documentos gráficos que inserimos nesta bitácora pretenden fornecer dende todas as frontes a súa biografía. ¡Beizón!

CARTA AO SEÑOR FUTURO

Escrito por Fcarballo 01-01-2018 en columnas. Comentarios (0)

A comezos de 2008 Francisco Carballo imprentou no semanario ANT unha columna con ese título. Sabíamos da súa querenza polos escritores uruguaios Eduardo Galeano e Mario Benedetti. Nós tivemos a fortuna de escoitalos -ao igual que Carballo- eiquí en Compostela máis dunha vez: “Non quero deixar de sumarme a ese agasallo en galego de Eduardo Galeano (Laiovento, 2008), unha escolma longa e trepidante de artigos deste avogado e xornalista para nós (...). De Galeano teño sempre á man Las venas abiertas de América  Latina (1971). Mil veces a completar coas veas abertas de Galiza. Esta patria que non se significou na colonización e si na inmigración a todo aquel continente. As nosas veas foron abertas eiquí e aló.

Galeano é un xornalista que peta nas conciencias. Os seus artigos estalan de novo. Fixérao en Compostela, 2006, nunha conferencia sobre os sete pecados capitais. O racismo segue e envurulla pouco entre nós, moito nos “cabezas rapadas” dos nacionalismos estatais. Ten ao machismo como aliado. Entre nós aínda existe autoodio que devora familias e produce bífidos e mercenarios das metrópoles. Son algúns dos que nin foron a Balaídos o 27 de decembro (2007), nin seleccionaron a TVG nese evento, porque de iren, ao mellor curaban.

Galeano numera máis: a represión en escada, o mundicio –o maior magnicidio da historia- , os satelitismos dos mass media, e os “medos” a cambiar. Estes que sempre están a dicir “máis vale o malo coñecido que o bo por coñecer”. Son os “obedientes” que odian, mais se someten por un prato de lentellas. Temos, por envío de Eduardo Galeano, unha doazón que ven dicir: abride os ollos, non teñades medo, desde Montevideo fitan e confían en vós”.  

N.B.- En youtube atopamos un bo feixe de vídeos de Eduardo Galeano lendo anacos da súa vindicativa obra. Decantámonos polo matricial da "Carta ao señor futuro". Na primeira imaxe que penduramos nesta achega, aparece Galeano a carón dun fragmento demoledor de "Las venas abiertas de América Latina". Na segunda unha instantánea do partido de fútbol que evoca Carballo na columna, entre a Selección Galega e Camerún (1-1) que tivemos a fortuna de ver en directo nun Balaídos atestado de galegos de ben e que comezou cun "descarado" e polémico retraso por temas extradeportivos... Na terceira aparecen xuntos Benedetti e Galeano nun acto vindicativo en 1987 (foto: Oscar Bonilla). 

Eis o vídeo

ACONTECERES DA VIDA

Escrito por Fcarballo 29-12-2017 en libros. Comentarios (0)

O libro “Conversas con Francisco Carballo” (ANT, 2002), xunto coas “Memorias” e “Lembranzas” mecanoscritas que nos pasou a Xan Carballa e Santiago Prol, son o cerne dun bo feixe das achegas que imos pendurando. Ao pouco de saír o libro do prelo, foron aparecendo recensións, comentarios, cartas ao director, críticas, mesmo diseccións -a fondo- por capítulos dende o mundo relixioso, etc. Iremos meténdolle o dente á maioría delas paseniñamente. Desta volta imos recuperar -e verter- unha sentida referencia ao libro, no xornal La Región de Ourense, asinado por Mª Pilar Quintas Blanco, que titulou “Aconteceres da vida”, imprentado o 26 de xuño de 2002:

“Chega ás miñas mans o libro “Conversas con Francisco Carballo”. Eran as tres da mañá e a curiosidade e o interese do contido non me deixaban durmir. Nas primeiras páxinas reflíctese o acontecer dunhas vivencias xeneralizadas. Unha estampa da nosa época, daqueles anos. Esténdese no cotián vivir dun lugar, dunha vila, dunha contorna. Voltar á infancia, lembrar paisaxes, esencias, datas, festas, as feiras. Algo así como subir aos Altos do Rodicio e contemplar ensarilladas, eiquí e alá, as casas asentadas pola aba da Serra de San Mamede. Entrar en moitas delas e coñecer as ledicias e as tristezas, pois unha grande familia constituímos cantos vivimos nos lugares do val de terras altas da comarca de Maceda.

Na segunda parte, o libro é todo un tratado de experiencias e coñecementos abondo interesantes que compoñen a biografía do entrevistado e, á vez, unha fecunda e sincera información, nunha lectura que transcorre de présa e sen cansazo. A terceira parte constitúea a bagaxe de coñecementos na se observa unha gran cultura, cun profundo sentido de autocrítica, sorprendente pola súa naturalidade. Na cuarta parte, reflexión. Toda unha conversa amena e unha exposición da realidade vivida, chea de coñecementos. Vaia a miña felicitación aos entrevistadores e ao entrevistado, pois o libro encheume de satisfacción. O volume “Conversas con Francisco Carballo” é unha realidade e un recordo dos anos centrais do século XX vividos por un veciño nacido neste recuncho de Galicia”.  

N.B.- Na primeira imaxe ollamos a Serra de San Mamede dende a vila de Maceda. Na segunda aparece a casa de Asadur na que se achan enigmáticos vestixios da xeira romana [miliario incluído], que tanto lle seducían a Francisco Carballo. 

NADAL, A SABEDORÍA

Escrito por Fcarballo 22-12-2017 en columnas. Comentarios (0)

 

O 24 de decembro de 2003, imprentaba Francisco Carballo unha columna no semanario ANT (núm. 1.110) moi aqueloutrada para as datas nas que estamos: “Non hai datos históricos dos primeiros anos de Xesús de Nazaret. Hai sobradas probas históricas da súa vida e morte. Mais o nacemento de Xesús foi enseguida poetizado e os evanxeos apócrifos agasallaron aos cristiáns con lendas marabillosas. Delas obtivo a liturxia elementos para o santoral (...). A piedade cristiá nutriuse deses factores na Idade Antiga. No Medievo foi Francisco de Asís o axente dos cambios na relixiosidade popular. El propagou os “nacementos” e con iso a fonte literaria das panxoliñas. Nos séculos XV e XVI apareceu unha relixiosidade intimista e culta que se afastou da popular medieval e que incorporou un sincretismo barroco.

 

O Nadal contemporáneo responde á relixiosidade popular; seculariza a inspiración simbólica, traduce en consumismo a coiraza relixiosa protectora da tradición cristiá. Parece oportuno petar na sensibilidade dos crentes para que se interroguen sobre estas celebracións familiares e sociais de Nadal (...). Xesús de Nazaret apostou pola fraternidade pola esperanza de transcender o presente. Só unha hermeneutica dos acontecementos bíblicos e dos signos da totalidade creada, nos pode orientar cara un cristianismo de liberación. O Nadal cristián ten que englobar esta dimensión (...). Para que Xesús de Nazaret sexa o gran intérprete da realidade cómpre usar a intelixencia, desenvolver todas as capacidades do ser na vía de peregrino: vivir na sabedoría”.  

N.B.- Para a primeira ilustración decantámonos polo malogrado escultor Arturo Baltar -que acaba de finar- a carón do seu iconográfico Belén (¡que lle sexa leve a terra!). Na segunda podemos ollar a capela da Praza de San Cosme, onde se asenta o Belén de Baltar que todos deberiamos visitar cada Nadal ao achegármonos a Ourense (foi inaugurado no Nadal de 1967, hai agora cincuenta anos). Para rematar escollemos un pequeno vídeo que o recrea axeitadamente con música de fondo de Víctor Manuel. Francisco Carballo tamén visitou este Belén na capital ourensá máis dunha vez.

Ver Vídeo

MÉNDEZ FERRÍN E FRANCISCO CARBALLO (2)

Escrito por Fcarballo 09-12-2017 en homenaxes. Comentarios (0)

“Persoalmente nunca esquecerei as horas roubadas ao sono en que Carballo, Domingos Blanco e máis eu debatiamos, nunha casiña dos Paúles  sita en Lavadores, dos asuntos da teoría e práctica da esquerda nacionalista. Era aquela unha célula da UTEG (Unión de Traballadores do Ensino de Galicia), organización sindical clandestina. Logo, ao se crear a ANPG, ingresamos todos no novo organismo e, cando centos de militantes fomos purgados en 1977 pola actual xefatura do BNG, Carballo e eu perdemos o contacto político. El permaneceu co que é hoxe o BNG, eu fiquei naturalmente cos amigos independentistas que hogano conforman a FPG.

Todo o cal non impediu que, no xuízo derivado da detención masiva de independentistas en setembro de 1980, Francisco Carballo fose declarar perante a Audiencia Nacional, o cal revela magnanimidade e, por qué non dicilo, un valor pouco común. Foi declarar en favor dos que os poderes públicos chamaban “terroristas”. Certo, estas cousas non se esquecen nunca. Como nunca esqueceremos a Francisco Carballo, hai pouco por certo, dando o peito na Delegación do Goberno para pedir a liberdade dos presos e das presas independentistas actuais.

Alén diso, alén da súa xenerosidade e apertura de ánimo, Francisco Carballo é un home profundo, sensíbel, intelixente e traballador. Autor dunha obra importante en materia teolóxica e de Historia da Igrexa Católica, a partir dos anos setenta a súa curiosidade e a súa pluma vérquense sobre Galicia e convértense ao idioma galego para sempre. ¡Feliz conversión!

Desde os anos 70, dúas lealdades de Carballo conflúen: a Patria e a fe católica que el, coma os mellores dos seus, prefire, cunha táctica moi comprensíbel, chamar a penas cristián. A isto habería que unir unha sensibilidade e un desexo de igualdade no mundo que aproxima a Francisco Carballo á teoloxía da liberación e ao socialismo como horizonte no mundo real. Unha obra abundante e varia, na que o pensamento e a desvelación histórica se alían a unha dicción directa e fonda, fai que este varón amigo e sabio, de setenta e cinco potentísimos anos, campe no panorama da cultura galega contemporánea coma un carballo (velaí a maxia da onomástica), dispensador de paz, doutrina e cordialidade” [Faro de Vigo, 4/VIII/2000].

N.B.- Na primeira foto aparece Ferrín en Vilanova dos Infantes en maio do 2015 (fonte: www.atlantico.net). Na segunda [de Xan Carballa] vemos a Francisco Carballo participando nunha campaña a prol da galeguización da toponimia en 1982. Na terceira podemos ollar a fachada do edificio -buque insignia- do Grupo Academia Postal en Ourense. Nesa casa (Rúa Reza, 3) naceu Méndez Ferrín o 7 de agosto de 1938. Francisco Carballo estivo nese edificio (en 2013) invitado polo fillo sobranceiro de Maceda, Paco Nóvoa (director do GAP). Os dous consideraron que Ferrín debería ter unha placa conmemorativa na fachada do edificio. Disque o escritor lle comentou a Paco Nóvoa que para cando el finase [na mostra artística e divulgativa sobre Ferrín "Parahomenaxearte", que estivo pendurada no edificio de Academia Postal -e casa natal do escritor-, en outono de 2006].